ਉਪਾਘ੍ਰਾਤਿ ਚ ਯੋ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਰਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਨ੍। ਉਨ੍ਮਾਦ੍ਯਤਿ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ ਜ੍ਞੇਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਗ੍ਰਹਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਤੇ ਸਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲਗੜੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਸਂਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨਰਂ ਭੁਵਿ। ਉਨ੍ਮਾਦ੍ਯਤਿ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹੋ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵ ਏਵ ਸਃ
ਜੇ ਅਸਮਾਨੀ ਗੰਧਰਵ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਲਗੜੀ ਹੀ ਹੈ।
ਅਧਿਰੋਹਨ੍ਤਿ ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਉਨ੍ਮਾਦ੍ਯਤਿ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹਃ ਪੈਸ਼ਾਚ ਏਵ ਸਃ
ਜੇ ਪਿਸਾਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੀ ਲਗੜੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ ਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁਰੁषਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯੇ। ਉਨਮਾਦ੍ਯਤਿ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜ੍ਞੇਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗ੍ਰਹਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਜੇ ਯਕਸ਼ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲਗੜੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਦੋषੈਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਮੁਹ੍ਯਤਿ ਦੇਹਿਨਃ। ਉਨਮਾਦ੍ਯਤਿ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਾਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਘੋਰਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਉਨ੍ਮਾਦ੍ਯਤਿ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸਾਧਨਮ੍
ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਡਰ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਸਾਂਤਵਨਾ ਹੀ ਇਲਾਜ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਕਾਮੋ ਵੈ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤਥਾऽਪਰਃ। ਅਭਿਕਾਮਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯ ਇਤ੍ਯੇष ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਗ੍ਰਹਃ
ਕੋਈ ਖੇਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਖਾਣ ਦੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੜਪਣ ਦੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੜੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਸਪ੍ਤਤਿਵਰ੍षਾਣਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਗ੍ਰਹਾ ਨृਣਾਮ੍। ਅਤਃ ਪਰਂ ਦੇਹਿਨਾਂ ਤੁ ਗ੍ਰਹਤੁਲ੍ਯਾ ਭਵੇਞ੍ਜਰਾ
ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੁਢਾਪਾ ਹੀ ਲਗੜੀ ਵਾਂਗ embodied ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁਚਿਂ ਨਿਤ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਮ੍। ਆਸ੍ਤਿਕਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਖਰੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦਾ ਚੌਕਸ, ਆਸਥਾਵਾਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇष ਤੇ ਗ੍ਰਹੋਦ੍ਦੇਸ਼ੋ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਹਾ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੜੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਜੋ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਮਾਤृਣਾਮੇਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍। ਅਥਨੈਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮੌਰਸਃ
ਜਦੋਂ ਸਕੰਦ ਨੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।'
ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍। ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕੀਦृਸ਼ੀਮ੍
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਉਪਕਾਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਕਾਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?'
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਾਮ ਮਹਾਭੁਜ। ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਜਾਤਕਾਮਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
'ਮੈਂ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਨਾਮ ਸਵਾਹਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ! ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਨ ਸ ਮਾਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਨਾਤਿ ਪਾਵਕਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਵਾਸਂ ਵਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰ ਸਹਾਗ੍ਨਿਨਾ
'ਪਰ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਕਾਮੀਣੀ ਵਜੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵਾਸ ਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ।'
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸੁਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍। ਹੋष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸਦਾ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸਮੁਦ੍ਧृਤਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਵਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਵਮਗ੍ਨਿਸਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਕਰਨਗੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਪੂਜਿਤਾ। ਪਾਵਕੇਨ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਪੂਜਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵਾਹਾ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਵੱਲੋਂ ਸੰਮਾਨਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਾਵਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹਾਸੇਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਭਿਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾ।'
ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਾਹਾਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਚੋਮਯਾ। ਹਿਤਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪਰਾਜਿਤਃ
'ਰੁਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਵਾਹਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਜੈ।'
ਉਮਾਯੋਨ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਿਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਨਿਪਤਿਤਂ ਮਿਞ੍ਜਿਕਮਿਞ੍ਜਿਕਂ ਯਤਃ
'ਰੁਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀਰਯ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੂੰਦ-ਬੂੰਦ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ।'
ਮਿਥੁਨਂ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸਂਭਵਮ੍'। ਸਂਭੂਤਂ ਲੋਹਿਤੋਦੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੇषਮਵਾਪਤਤ੍
'ਉਥੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ; ਲਾਲ ਰਕਤ ਤੋਂ ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀਰਯ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।'
ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿषੁ ਚਾਪ੍ਯਨਯਦਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਆਸਕ੍ਤਮਨ੍ਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤਦੇਵਂ ਪ੍ਚਧਾऽਪਤਤ੍
'ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਕੁਝ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਪਕ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਜ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ।'
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਗਣਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ। ਤਵ ਪਾਰਿषਦਾ ਘੋਰਾ ਯ ਏਤੇ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ
'ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੇਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਪੂਜਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਰਂ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਅਰ੍ਕਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਞ੍ ਗਣਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧਨਾਰ੍ਥਿਭਿਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਰ੍ਥਂ ਚਤੇषਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਦਲ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਿਞ੍ਜਿਕਾਮਿਞ੍ਜਿਕਂ ਚੈਵ ਮਿਥੁਨਂ ਰੁਦ੍ਰਸਂਭਵਮ੍। ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਦੈਵੇਹ ਬਾਲਾਨਾਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਜੋੜਾ, ਮਿੰਜਿਕਾ ਤੇ ਮਿੰਜਿਕਾ, ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਾਨੁषਮਾਂਸਾਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਕਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਾਤਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਕਸ਼ਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀਆਂ ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏषਾਮੇਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਮਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਘਣ੍ਟਾਯਾਃ ਸਪਤਾਕਾਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਂਭਵਂ ਨृਪ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੇ ਦਲ ਅਣਗਿਣਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸੁਣ।
ਐਰਾਵਤਸ੍ਯ ਘਣ੍ਟੇ ਦ੍ਵੇ ਵੈਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਵਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ। ਗੁਹਸ੍ਯ ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤੇ ਕ੍ਰਮੇਣਾਨਾਯ੍ਯ ਧੀਮਤਾ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਰਾਵਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਘੰਟੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਜਯੰਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਘੁਹਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।
ਏਕਾ ਤਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਘਣ੍ਟਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਚਾਪਰਾ। ਪਤਾਕਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ ਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਚ ਲੋਹਿਤਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਘੰਟੀ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸਕੰਦ ਦੀ; ਝੰਡਾ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਲ ਝੰਡਾ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦਾ।