ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇऽਭਿषਿਞ੍ਚ ਮਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਤੇ ਗਊਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਉ।
ਸੋऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਘਵਤਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ। ਅਤੀਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਾ ਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਛਤ੍ਰਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਤਥੈਵ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਾਵਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਤਰੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦਾ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾ ਮਾਲਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ। ਆਬਦ੍ਧਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨੇਨ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾਈ।
ਆਗਮ੍ਯ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪਰਂਤਪ। ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਰੁਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਹੂ ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਃ। `ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰੋऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਤਚ੍ਛ੍ਵੇਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍। ਪਾਵਕਸ੍ਯੇਨਦ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਭਿਃ ਕृਤਂ ਨਗੇ
ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬੀਜ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਵਾਸ ਉਸ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਦਿਵੌਕਸਃ। ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਗੁਹਂ ਗੁਣਵਤਾਂਵਰਮ੍
ਜਦ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁਹਾ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵਹ੍ਨਿਂ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍
ਰੁਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਸਕੰਦ ਜੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾਃ षਣ੍ਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ। ਜਾਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍
ਰੁਦਰ, ਅੱਗ, ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਛੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਸਕੰਦ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ।
ਅਰਜੇ ਵਾਸਸੀ ਰਕ੍ਤੇ ਵਸਾਨਃ ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਃ। ਭਾਤਿ ਦੀਪ੍ਤਵਪੁਃ ਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਰਕ੍ਤਾਭ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਲੀ ਦੇਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ।
ਕੁਕ੍ਕੁਟਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ ਕੇਤੁਰਲਂਕृਤਃ। ਰਥੇ ਸਮੁਚ੍ਛਿਤੋ ਭਾਤਿ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਵ ਲੋਹਿਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਕੁੱਕੜ ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਚੇष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬਲਂ ਤਥਾ। ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਯਵਰ੍ਧਨੀ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਜੋਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਕਵਚਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਹਜਂ ਤਥਾ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਸਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ ਤੇ ਜਨਮਜਾਤ ਦੇਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਬਲਂ ਤੇਜਃ ਕਾਨ੍ਤਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਮੁਨ੍ਨਤਿਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਤ੍ਵਮਸਂਮੋਹੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤਾਕਤ, ਧਰਮ, ਬਲ, ਜੋਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਸਚ, ਉੱਚਾਈ, ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—
ਨਿਕृਨ੍ਤਨਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸਹ ਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਜਨਾਧਿਪ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਕੰਦ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਵਂ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੋऽਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਃ। ਬਭੌ ਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸੁਮਨਾਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿੇਕ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋਇਆ।
ਇष੍ਟੈਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤੂਰ੍ਯਵਰੈਰਪਿ। ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ
ਪਸੰਦੀਦਾ ਪਾਠਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਾਣਿਆਂ ਨਾਲ,
ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੁष੍ਟੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਃ। [ਸੁਸਂਵृਤਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਗਣੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਸ੍ਤਥਾ।] ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਭਾਤਿ ਤਦਾ ਦੇਵੈਰਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਿਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਨਾਲ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਰੋਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿੇਕਤ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਮਹਾਸੇਨਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਵਿਨਿਹਤ੍ਯ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਯਥੈਵਾਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਤਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੂੰ ਅਭਿੇਕਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਨਮਭ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਸੇਨਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਰਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਹੋ।'
ਤਾਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ। ਅਰ੍ਚਿਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਾ ਅਪਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗਿਰੋਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪੂਜੇ ਤੇ ਸਲਾਹੀਏ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਾਂ ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਯਾ ਸਾ ਤੇਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ।
ਅਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਨੂਨਂ ਵਿਹਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਨਯਾਮਾਸ ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਹ੍ਯਲਂਕृਤਾਮ੍
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਨੇ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬਲਭਿਦਿਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ। ਅਜਾਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਤਵ ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲ ਦਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਤੇਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਵੈੰਭੂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਣਿਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਗृਹਾਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਨਾ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਚਸਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧਿ ਜਜਾਪ ਚ ਜੁਹਾਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਪਿਆ ਤੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਵਿਦੁਰ੍ਜਨਾਃ। षष੍ਠੀਂ ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਸਾਂ ਸੁਖਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸਕੰਦ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛਠੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਿਨੀਬਾਲੀਂ ਕੁਹੂਂ ਚੈਵ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਮਪਰਾਜਿਤਾਮ੍। `ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਨਾਮਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਉਹਨੂੰ ਸਿਨੀਬਾਲੀ, ਕੁਹੂ, ਸਦਵ੍ਰਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਆਦਿ ਹੋਰ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪਤਿਰ੍ਲਬ੍ਧਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਦੇਵਸੇਨਯਾ। ਤਦਾ ਤਮਾਸ਼੍ਰਯਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਸਕੰਦ ਸਦਾ ਲਈ ਦੇਵਸੇਨਾ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸ ਗਈ।