ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਸ ਕੁਮਾਰੋ ਵਰਸ੍ਤਦਾ। ਨਿषਣ੍ਣੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭੂਤੈਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਜਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਮਾਹੁਸ੍ਤਦਾ ਚੈਵ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਭਵ। ਤ੍ਵਯਾ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਜਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ
ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਤੇਰੇ ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਭਯਂਚ ਪੁਨਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਵੈषਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਾਨਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਭਯਂਕਰਃ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰੋਤੀਹ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਕਥਂ ਦੇਵਗਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਿਓ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧਾਤਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸੁਖਮ੍। ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਭ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਂਹਰਤਿ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਬਲਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਲ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸੂਰ੍ਯੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਥਾऽਚਨਦ੍ਰੇ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਭਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਪਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਂ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਹਿ ਵਿਪੁਲਂ ਬਲਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੀਰ ਬਲੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਸ੍ਵ ਨ
ਇਹ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ।
ਭਵਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸੁਖਾਵਹਃ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਚੈਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰੂਪੋऽਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਅੱਜ ਹੀ ਰਾਜ ਅਭਿੇਕ ਕਰਵਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਸ਼ਾਧਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਜਯੇ ਰਤਃ। ਅਹਂ ਤੇ ਕਿਂਕਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨ ਮਮੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਪਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਬਲਂਤਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮਰੀਞ੍ਜਹਿ। ਅਵਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਲੋਕਾ ਵੀਰ੍ਯਣ ਤਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਜੋਕੇ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ। ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰ ਬਲਹੀਨਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍। `ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾऽਵਮਂਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾ ਮਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਬਲ ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਦ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣਗੇ।
ਆਵਯੋਸ਼੍ਚ ਮਿਥੋ ਭੇਦੇ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਭੇਦਿਤੇ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਲੋਕੋ ਦ੍ਵੈਧਮੁਪੇष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੁੱਟ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਿਹਨਤੀ ਲੋਕ ਵੰਡ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ। ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੋਫਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੇष੍ਵਾਵਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਭੂਤਭੇਦਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਣ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਰਣੇ ਤਾਤ ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਵਿਜੇष੍ਯਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਾਨੇਵ ਭਵਿਤਾ ਮਾ ਵਿਚਾਰਯ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰਾ ਦੇਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਾ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ। ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਚ ਤੇਸ਼ਕ੍ਰ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲ। ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਦਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੱਕੇ ਨਿਸਚੇ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਕਹੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਾਸਨਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲ
ਜਾਂ, ਹੇ ਸਕੰਦ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੁਣ: ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇऽਭਿषਿਞ੍ਚ ਮਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਤੇ ਗਊਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਉ।
ਸੋऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਘਵਤਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ। ਅਤੀਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਾ ਅਭਿੇਕ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਿਆ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਛਤ੍ਰਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। ਤਥੈਵ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਾਵਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਤਰੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦਾ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾ ਮਾਲਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ। ਆਬਦ੍ਧਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨੇਨ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾਈ।
ਆਗਮ੍ਯ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪਰਂਤਪ। ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਗੋਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਰੁਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਹੂ ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਃ। `ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰੋऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਤਚ੍ਛ੍ਵੇਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍। ਪਾਵਕਸ੍ਯੇਨਦ੍ਰਿਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਭਿਃ ਕृਤਂ ਨਗੇ
ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬੀਜ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਵਾਸ ਉਸ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਦਿਵੌਕਸਃ। ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਗੁਹਂ ਗੁਣਵਤਾਂਵਰਮ੍
ਜਦ ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁਹਾ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵਹ੍ਨਿਂ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍
ਰੁਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਸਕੰਦ ਜੰਮਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੇਃ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾਃ षਣ੍ਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ। ਜਾਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰੁਦ੍ਰਸੂਨੁਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍
ਰੁਦਰ, ਅੱਗ, ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਛੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਸਕੰਦ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ।