ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੈਨਂ ਛਾਗਵਕ੍ਰੋ ਬਹੁਪ੍ਰਜਃ। ਰਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਥਂ ਬਲਂ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੱਕਰੀ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮਾਤृਗਣੋऽਗਮਤ੍। ਕਾਕੀ ਚ ਹਲਿਮਾ ਚੈਵ ਮਾਤਾ ਚਾਥ ਹਲੀ ਤਥਾ। ਆਰ੍ਯਾ ਬਾਲਾ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਸਪ੍ਤੈਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤਰਃ
ਫਿਰ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਕਾਕੀ, ਹਲੀਮਾ, ਮਾਤਾ, ਹਲੀ, ਆਰਿਆ, ਬਾਲਾ ਤੇ ਧਾਤਰੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਹਨ।
ਏਤਾਸਾਂ ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਮਾਤਿਦਾਰੁਣਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਦਪ੍ਰਸਾਦਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਂਕਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਤਿਦਾਰੁਣ ਸੀ। ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਏष ਵੀਰੋऽष੍ਟਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਮਾਤृਗਣੋਦ੍ਭਵਃ। ਛਾਗਵਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤੋ ਨਵਮਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਅੱਠਵਾਂ ਵੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਗਵਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਨੌਂਵੇਂ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
षष੍ਠਂ ਛਾਗਮਯਂ ਵਕ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯੈਵੇਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਮ੍। षਟ੍ਸ਼ਿਰੋਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਛੇਵਾਂ, ਚਾਗਮੁਖੀ, ਬੱਕਰੀ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਸਕੰਦ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਛੇਵਾਂ ਸਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
षਣ੍ਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਾਮਿਹ ਸ਼ਬ੍ਦ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਸ਼ਾਖ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਰ ਭਦਰਸ਼ਾਖਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਭਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮੀਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਜਨਾਧਿਪ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਚੰਦ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਈ। ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਤੁ ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਮੁਕ੍ਤਕਵਚਸ੍ਰਜਮ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਚੂਡਮੁਕੁਟਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਂਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੋਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਲੋਹਿਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ੂਰਂ ਯੁਵਾਨਂ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਅਭਜਤ੍ਪਦ੍ਮਰੂਪਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਲਕੜੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਵੀਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਸ ਕੁਮਾਰੋ ਵਰਸ੍ਤਦਾ। ਨਿषਣ੍ਣੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭੂਤੈਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਜਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਮਾਹੁਸ੍ਤਦਾ ਚੈਵ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਭਵ। ਤ੍ਵਯਾ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਜਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ
ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਤੇਰੇ ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਭਯਂਚ ਪੁਨਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਵੈषਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਾਨਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਭਯਂਕਰਃ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰੋਤੀਹ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਕਥਂ ਦੇਵਗਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਿਓ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧਾਤਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸੁਖਮ੍। ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਭ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਂਹਰਤਿ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਬਲਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਲ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸੂਰ੍ਯੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਥਾऽਚਨਦ੍ਰੇ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਭਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਪਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਂ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਹਿ ਵਿਪੁਲਂ ਬਲਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੀਰ ਬਲੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਸ੍ਵ ਨ
ਇਹ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ।
ਭਵਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸੁਖਾਵਹਃ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਚੈਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰੂਪੋऽਸਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਅੱਜ ਹੀ ਰਾਜ ਅਭਿੇਕ ਕਰਵਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਸ਼ਾਧਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਜਯੇ ਰਤਃ। ਅਹਂ ਤੇ ਕਿਂਕਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨ ਮਮੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਪਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਬਲਂਤਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਵੀਰ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮਰੀਞ੍ਜਹਿ। ਅਵਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਲੋਕਾ ਵੀਰ੍ਯਣ ਤਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਜੋਕੇ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ। ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰ ਬਲਹੀਨਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍। `ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾऽਵਮਂਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾ ਮਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਬਲ ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਦ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣਗੇ।
ਆਵਯੋਸ਼੍ਚ ਮਿਥੋ ਭੇਦੇ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਭੇਦਿਤੇ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਭੋ ਲੋਕੋ ਦ੍ਵੈਧਮੁਪੇष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੁੱਟ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਿਹਨਤੀ ਲੋਕ ਵੰਡ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ। ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੋਫਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੇष੍ਵਾਵਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਭੂਤਭੇਦਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਣ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਰਣੇ ਤਾਤ ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਵਿਜੇष੍ਯਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਾਨੇਵ ਭਵਿਤਾ ਮਾ ਵਿਚਾਰਯ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰਾ ਦੇਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਾ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ। ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਚ ਤੇਸ਼ਕ੍ਰ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲ। ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਦਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੱਕੇ ਨਿਸਚੇ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਕਹੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਾਸਨਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯਸ੍ਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲ
ਜਾਂ, ਹੇ ਸਕੰਦ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੁਣ: ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।