ਤਸ੍ਯਾਭਯਂਦਦੌ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸਹਸੈਨ੍ਯਸ੍ ਸਤ੍ਤਮ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ; ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਾਰਿषਦਾਨ੍ਧੋਰਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਵਜ੍ਰਪ੍ਹਹਾਰਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਯੇ ਹਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ੂਞ੍ਜਾਤਾਨ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਹੁਣ ਸਕੰਦ ਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜੋ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਅਜੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇऽਸ੍ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਜਨਮੀਆਂ।
ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਸ ਵਿਸ਼ਖਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਛਾਗਮੁਖਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੱਕਰੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵृਤਃ ਕਨ੍ਯਾਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਤ੍ਮੀਯੈਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਮਾਤृਣਾਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚਕੋਮਲੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਨਰਮ ਟਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਭਦਰਸ਼ਾਖਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਸਂਜਾਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਹੁਰ੍ਜਨਾ ਭੁਵਿ। ਰੁਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਮੁਖਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰ ਜਾਂ ਸਕੰਦ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਿਮਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਜਨਾਃ। ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਜਨਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋ ਨਾਮ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਨੇ ਜਨਮੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਮਭਾषਯਨ੍
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਭਵੇਮ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰੋ ਵਯਮੁਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਃ
ਸਾਡੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਵਾਂ ਬਣੀਏ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪਿਆਰੀਏ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਪृਥਿਗ੍ਵਿਧਾਃ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃਪੁਨਃਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਵੋਗੀਆਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਦੇ ਚੰਗੀਆਂ, ਕਦੇ ਮਾੜੀਆਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀਆਂ।'
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੈਨਂ ਛਾਗਵਕ੍ਰੋ ਬਹੁਪ੍ਰਜਃ। ਰਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਥਂ ਬਲਂ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੱਕਰੀ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮਾਤृਗਣੋऽਗਮਤ੍। ਕਾਕੀ ਚ ਹਲਿਮਾ ਚੈਵ ਮਾਤਾ ਚਾਥ ਹਲੀ ਤਥਾ। ਆਰ੍ਯਾ ਬਾਲਾ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਸਪ੍ਤੈਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤਰਃ
ਫਿਰ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਕਾਕੀ, ਹਲੀਮਾ, ਮਾਤਾ, ਹਲੀ, ਆਰਿਆ, ਬਾਲਾ ਤੇ ਧਾਤਰੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਹਨ।
ਏਤਾਸਾਂ ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਮਾਤਿਦਾਰੁਣਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਦਪ੍ਰਸਾਦਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਂਕਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਤਿਦਾਰੁਣ ਸੀ। ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਏष ਵੀਰੋऽष੍ਟਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਮਾਤृਗਣੋਦ੍ਭਵਃ। ਛਾਗਵਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤੋ ਨਵਮਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਅੱਠਵਾਂ ਵੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਗਵਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਨੌਂਵੇਂ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
षष੍ਠਂ ਛਾਗਮਯਂ ਵਕ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯੈਵੇਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਮ੍। षਟ੍ਸ਼ਿਰੋਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਛੇਵਾਂ, ਚਾਗਮੁਖੀ, ਬੱਕਰੀ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਸਕੰਦ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਛੇਵਾਂ ਸਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
षਣ੍ਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਾਮਿਹ ਸ਼ਬ੍ਦ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਸ਼ਾਖ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਰ ਭਦਰਸ਼ਾਖਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਭਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮੀਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਜਨਾਧਿਪ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਚੰਦ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਈ। ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਤੁ ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਮੁਕ੍ਤਕਵਚਸ੍ਰਜਮ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਚੂਡਮੁਕੁਟਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਂਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੋਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਲੋਹਿਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ੂਰਂ ਯੁਵਾਨਂ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਅਭਜਤ੍ਪਦ੍ਮਰੂਪਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਲਕੜੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਵੀਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਸ ਕੁਮਾਰੋ ਵਰਸ੍ਤਦਾ। ਨਿषਣ੍ਣੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭੂਤੈਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਜਯਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਮਾਹੁਸ੍ਤਦਾ ਚੈਵ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਭਵ। ਤ੍ਵਯਾ षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਜਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ
ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਤੇਰੇ ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਭਯਂਚ ਪੁਨਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਵੈषਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਾਨਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਭਯਂਕਰਃ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰੋਤੀਹ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਕਥਂ ਦੇਵਗਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਿਓ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧਾਤਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਬਲਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸੁਖਮ੍। ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਭ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸਂਹਰਤਿ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਬਲਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਲ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸੂਰ੍ਯੇ ਚ ਭਵੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਥਾऽਚਨਦ੍ਰੇ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ। ਭਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਪਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਂ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਹਿ ਵਿਪੁਲਂ ਬਲਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੀਰ ਬਲੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਸ੍ਵ ਨ
ਇਹ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ।