ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤੋਦਧਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਭ੍ਰਾਮ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵਸੈਨ੍ਯਮਚੇਤਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਥਲਣ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਜਿਧਾਂਸੂਨੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪਾਵਕਿਃ। ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਦਹਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵੇਪਮਾਨਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਯੁਧਵਾਹਨਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਹਸਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਰਾਗਣਾ ਇਵ
ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਇਉਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਦੇਵਾ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤਤਃ ਸ਼ਾਨਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚੈਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਪਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਿਭੇਦ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਃ ਪੁਰੁषੋऽਪਰਃ। ਯੁਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਾਹਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧृਗ੍ਦਿਵ੍ਯਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲ ਸਨ।
ਯਦ੍ਵਜ੍ਰਵਿਸ਼ਨਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਤੇਨ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਪਿਆ।
ਤਂ ਜਾਤਮਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਾਨਲਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਭਯਾਦਿਨਦ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯਾਭਯਂਦਦੌ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸਹਸੈਨ੍ਯਸ੍ ਸਤ੍ਤਮ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ; ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਾਰਿषਦਾਨ੍ਧੋਰਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਵਜ੍ਰਪ੍ਹਹਾਰਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਯੇ ਹਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ੂਞ੍ਜਾਤਾਨ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਹੁਣ ਸਕੰਦ ਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜੋ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਅਜੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇऽਸ੍ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਜਨਮੀਆਂ।
ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਸ ਵਿਸ਼ਖਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਛਾਗਮੁਖਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੱਕਰੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵृਤਃ ਕਨ੍ਯਾਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਤ੍ਮੀਯੈਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਮਾਤृਣਾਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚਕੋਮਲੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਨਰਮ ਟਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਭਦਰਸ਼ਾਖਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਸਂਜਾਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਹੁਰ੍ਜਨਾ ਭੁਵਿ। ਰੁਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਮੁਖਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰ ਜਾਂ ਸਕੰਦ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਿਮਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਜਨਾਃ। ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਜਨਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋ ਨਾਮ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਨੇ ਜਨਮੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਮਭਾषਯਨ੍
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਭਵੇਮ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰੋ ਵਯਮੁਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਃ
ਸਾਡੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਵਾਂ ਬਣੀਏ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪਿਆਰੀਏ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਪृਥਿਗ੍ਵਿਧਾਃ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃਪੁਨਃਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਵੋਗੀਆਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਦੇ ਚੰਗੀਆਂ, ਕਦੇ ਮਾੜੀਆਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀਆਂ।'
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੈਨਂ ਛਾਗਵਕ੍ਰੋ ਬਹੁਪ੍ਰਜਃ। ਰਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਥਂ ਬਲਂ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੱਕਰੀ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮਾਤृਗਣੋऽਗਮਤ੍। ਕਾਕੀ ਚ ਹਲਿਮਾ ਚੈਵ ਮਾਤਾ ਚਾਥ ਹਲੀ ਤਥਾ। ਆਰ੍ਯਾ ਬਾਲਾ ਚ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਸਪ੍ਤੈਤਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤਰਃ
ਫਿਰ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਕਾਕੀ, ਹਲੀਮਾ, ਮਾਤਾ, ਹਲੀ, ਆਰਿਆ, ਬਾਲਾ ਤੇ ਧਾਤਰੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਹਨ।
ਏਤਾਸਾਂ ਵੀਰ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਮਾਤਿਦਾਰੁਣਃ। ਸ੍ਕਨ੍ਦਪ੍ਰਸਾਦਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਂਕਰਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਤਿਦਾਰੁਣ ਸੀ। ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਏष ਵੀਰੋऽष੍ਟਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਮਾਤृਗਣੋਦ੍ਭਵਃ। ਛਾਗਵਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤੋ ਨਵਮਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਅੱਠਵਾਂ ਵੀਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਗਵਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਨੌਂਵੇਂ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
षष੍ਠਂ ਛਾਗਮਯਂ ਵਕ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯੈਵੇਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਮ੍। षਟ੍ਸ਼ਿਰੋਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਛੇਵਾਂ, ਚਾਗਮੁਖੀ, ਬੱਕਰੀ ਵਾਲਾ ਸਿਰ, ਸਕੰਦ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਛੇਵਾਂ ਸਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
षਣ੍ਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਾਮਿਹ ਸ਼ਬ੍ਦ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਸ਼ਾਖ ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਰ ਭਦਰਸ਼ਾਖਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਭਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਦ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮੀਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਜਨਾਧਿਪ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਚੰਦ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਈ। ਛੇਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਤੁ ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਮੁਕ੍ਤਕਵਚਸ੍ਰਜਮ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਚੂਡਮੁਕੁਟਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਂਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਥੇ ਸਕੰਦ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੋਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਲੋਹਿਤਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ੂਰਂ ਯੁਵਾਨਂ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਅਭਜਤ੍ਪਦ੍ਮਰੂਪਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਲਕੜੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਵੀਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।