ਬ੍ਰਹਾਃ ਸੋਪਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ऋषਯੋ ਮਾਤਰਸ੍ਤਥਾ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦृਪ੍ਤਾਃ ਪਾਰਿषਦਾਂ ਗਣਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਵਾਸਿਨਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਾਤृਗਣੈਃ ਸਹ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਵਿਜਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਜਯੇਪ੍ਸੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਦਿੱਸਿਆ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਦਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਬਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ। ਵਿਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਮਹਾਸੇਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਤਰਂ ਯਯੌ
ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਦ੍ਭੁਤਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਾਨੀਕਮਚੋਦਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵੇਖੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਤਂ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਦੇਵਾਨੀਕਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਸਨ੍ਨਾਹਂ ਨਾਨਾਵਾਹਨਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ, ਸਾਜ-ਸਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਰਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਮਲਂਕृਤਮ੍। ਵਿਜਿਘਾਂਸੁਂ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਮਾਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਉੱਤਮ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕੁਮਾਰ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਯਤ੍ਪਤਿਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਤਮਾਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਸਂਹਰ੍ਪਯਨ੍ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਸਮੀਪਮਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਸਵਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸੁਰੈਃ। ਗੁਹੋऽਪਿਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਦਾਤ੍ਸਾਗਰੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਬੁਲਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਗੁਹਾ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤੋਦਧਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਭ੍ਰਾਮ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵਸੈਨ੍ਯਮਚੇਤਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਥਲਣ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਜਿਧਾਂਸੂਨੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪਾਵਕਿਃ। ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਦਹਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵੇਪਮਾਨਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਯੁਧਵਾਹਨਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਹਸਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਰਾਗਣਾ ਇਵ
ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਇਉਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਦੇਵਾ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤਤਃ ਸ਼ਾਨਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚੈਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਪਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਿਭੇਦ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਃ ਪੁਰੁषੋऽਪਰਃ। ਯੁਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਾਹਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧृਗ੍ਦਿਵ੍ਯਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲ ਸਨ।
ਯਦ੍ਵਜ੍ਰਵਿਸ਼ਨਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਤੇਨ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਪਿਆ।
ਤਂ ਜਾਤਮਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਾਨਲਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਭਯਾਦਿਨਦ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯਾਭਯਂਦਦੌ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸਹਸੈਨ੍ਯਸ੍ ਸਤ੍ਤਮ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍
ਸਕੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ; ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਾਰਿषਦਾਨ੍ਧੋਰਾਞ੍ਛृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਵਜ੍ਰਪ੍ਹਹਾਰਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਕਾਃ। ਯੇ ਹਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ੂਞ੍ਜਾਤਾਨ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਹੁਣ ਸਕੰਦ ਦੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜੋ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਅਜੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਏਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇऽਸ੍ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਜਨਮੀਆਂ।
ਕੁਮਾਰਾਨ੍ਸ ਵਿਸ਼ਖਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਛਾਗਮੁਖਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੱਕਰੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵृਤਃ ਕਨ੍ਯਾਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਤ੍ਮੀਯੈਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਮਾਤृਣਾਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚਕੋਮਲੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਨਰਮ ਟਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਭਦਰਸ਼ਾਖਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਂ ਸਂਜਾਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਹੁਰ੍ਜਨਾ ਭੁਵਿ। ਰੁਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਮੁਖਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰ ਜਾਂ ਸਕੰਦ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਿਮਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਜਨਾਃ। ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਜਨਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋ ਨਾਮ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਨੇ ਜਨਮੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਮਭਾषਯਨ੍
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਭਵੇਮ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰੋ ਵਯਮੁਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਮੇਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਃ
ਸਾਡੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਵਾਂ ਬਣੀਏ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪਿਆਰੀਏ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਪृਥਿਗ੍ਵਿਧਾਃ। ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃਪੁਨਃਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਵੋਗੀਆਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਦੇ ਚੰਗੀਆਂ, ਕਦੇ ਮਾੜੀਆਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀਆਂ।'