ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਾਲੋऽਯਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। [ਨ ਬਾਲਮੁਤ੍ਸਹੇ ਹਨ੍ਤੁਮਿਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ,' ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ।] ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯਾਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਐਸਾ ਆਖਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਜਾਵਣ।'
ਕਾਮਵੀਰ੍ਯਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਚੈਨਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾ ਯਯੁਃ। ਤਮਪ੍ਰਤਿਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ," ਤੇ ਫਿਰ ਚਲ ਪਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਛਾ ਗਈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯੋऽਯਂਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਧृਤਂਜਗਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀਆਂ ਕਿ, "ਇਹ ਤਾਂ ਅਜਿੱਤ ਹੈ," ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਨੁਤਾਃ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਬਾਃ। [ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਤੁਕਾਮਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ]
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਨਰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਾਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਃਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚਾਸਾਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਸਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਦਗ੍ਨਿਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਬਲਿਨਾਂ ਬਲੀ
ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਸਂਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਹ ਮਾਤृਗਣੇਨ ਹ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹਦੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਯਾ ਤੁ ਮਾਤॄਣਾਂ ਨਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧਸਮੁਦ੍ਭਵਾ। ਧਾਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾऽਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਸਭ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਧਾਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਸਕੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ।
ਲੋਹਿਤਸ੍ਯੋਦਧੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਲੋਹਿਤਭੋਜਨਾ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਧੀ, ਜੋ ਲਹੂ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨੈਗਮੇਯਸ਼੍ਛਾਗਵਕ੍ਰੋ ਬਹੁਪ੍ਰਜਃ। ਰਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਂ ਬਾਲਂ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨੈਗਮੇਯਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੱਕਰੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹਾਃ ਸੋਪਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ऋषਯੋ ਮਾਤਰਸ੍ਤਥਾ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦृਪ੍ਤਾਃ ਪਾਰਿषਦਾਂ ਗਣਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਵਾਸਿਨਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਾਤृਗਣੈਃ ਸਹ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਵਿਜਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਜਯੇਪ੍ਸੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਦਿੱਸਿਆ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਦਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਬਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ। ਵਿਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਮਹਾਸੇਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਤਰਂ ਯਯੌ
ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਦ੍ਭੁਤਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਾਨੀਕਮਚੋਦਯਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵੇਖੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਤਂ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਦੇਵਾਨੀਕਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਸਨ੍ਨਾਹਂ ਨਾਨਾਵਾਹਨਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ, ਸਾਜ-ਸਮਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਰਾਮ੍ਬਰਸਂਵੀਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਮਲਂਕृਤਮ੍। ਵਿਜਿਘਾਂਸੁਂ ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕੁਮਾਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਉੱਤਮ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕੁਮਾਰ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਯਤ੍ਪਤਿਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਤਮਾਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਸਂਹਰ੍ਪਯਨ੍ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਸਮੀਪਮਥ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਸਵਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਹਿਤੈਃ ਸੁਰੈਃ। ਗੁਹੋऽਪਿਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਦਾਤ੍ਸਾਗਰੋ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਬੁਲਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਗੁਹਾ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤੋਦਧਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਵਭ੍ਰਾਮ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੈਵ ਦੈਵਸੈਨ੍ਯਮਚੇਤਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਥਲਣ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਜਿਧਾਂਸੂਨੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪਾਵਕਿਃ। ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਦਹਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵੇਪਮਾਨਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ਼ਿਰੋਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਯੁਧਵਾਹਨਾਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਹਸਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਾਰਾਗਣਾ ਇਵ
ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਇਉਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਦੇਵਾ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤਤਃ ਸ਼ਾਨਤਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚੈਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਪਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਿਭੇਦ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਵਜਰ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਃ ਪੁਰੁषੋऽਪਰਃ। ਯੁਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਾਹਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧृਗ੍ਦਿਵ੍ਯਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲ ਸਨ।
ਯਦ੍ਵਜ੍ਰਵਿਸ਼ਨਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼ਾਖਸ੍ਤੇਨ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਪਿਆ।
ਤਂ ਜਾਤਮਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਾਨਲਸਮਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਭਯਾਦਿਨਦ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।