ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਦੀਰ੍ਣੋ ਗਿਰਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋऽਚਲੈਃ ਸਹ। ਪਲਾਯਤ ਮਹੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਪਰਬਤ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਆਰ੍ਤਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਬਲਵਤੀ ਬਭੌ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਮੁੜ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਤਮੇਵ ਪृਥਿਵੀਂ ਗਤਾਃ। ਅਥੈਨਮਭਜਲ੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮੀਮ੍
ਪਰਬਤ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਚੰਨਣ ਪੱਖੀ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਕੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਹਾਸੇਨੇ ਮਹਾਬਲੇ। ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਘੋਰਰੂਪਾਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ ।। 1
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਮਹਾਸੇਨ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਠੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਗ੍ਰਹਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਚ ਰਰਾਸ ਚ ਮਹੀ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਲਟ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਦੁਲਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਲਟ ਗਏ। ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਕੁਰ੍ਵਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਵਨੇ ਯੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਜਨਾਃ। ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇष ਨੋऽਨਰ੍ਥਃ ਪਾਵਕੇਨਾਹृਤੋ ਮਹਾਨ੍। ਸਂਗਮ੍ਯ षਡ੍ਭਿਃ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ।'
ਅਪਰੇ ਗਰੁਡੀਮਾਹੁਸ੍ਤਯਾऽਨਰ੍ਥੋऽਯਮਾਹृਤਃ। ਯੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਗਚ੍ਛਤੀ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਗਰੁੜੀ ਨੇ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂਜਾਨਾਤਿ ਵੈ ਜਨਃ
ਪਰ ਲੋਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮਾਯਂ ਤਨਯਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ। ਉਪਗਮ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਹਾਹਂ ਜਨਨੀ ਤਵ
ਸੁਪਰਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ,' ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ।'
ਅਥ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਤਤ੍ਯਜੁਃ षਟ੍ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਵਿਨਾ ਦੇਵੀਮਰੁਨ੍ਧਤੀਮ੍। षਡ੍ਭਿਰੇਵ ਤਦਾ ਜਾਤਮਾਹੁਸ੍ਤਦ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਉਹ ਛੇ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨਾਹ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮਿਤ੍ਯੁਤ। ਅਹਂ ਹੇਤੁਰ੍ਨੈਤਦੇਵਮਿਤਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ,' ਪਰ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਪਤਨੀਆਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।'
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵੇष੍ਟਿਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਪਾਵਕਂ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਮਦृष੍ਟਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਤ੍। ਤਤ੍ਤੇਨ ਨਿਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਮਵਬੁਧ੍ਯ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕੁਮਾਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ। ਸ੍ਤਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਸੇਨਸ੍ ਚਾਪਿ ਸਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਲਈ ਇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।
ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕੌਮਾਰਾਣਿ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼। ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਸ੍ਤਸ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਕਿ ਤੇਰਾਂ ਸਨ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਤੱਕ।
ਪਡ੍ਵਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਂਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਸ੍ਯ ਤੁ ਸਾਧਨਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਾਧਨਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਰਿषਦਾਮषਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੋਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਕੁੱਕੜ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ। ਤਸ੍ਮਾਦृषਿਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਜਾਨਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾ ਰੂਪਾਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਨਾਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਤ੍ਨੀਃ ਸਰ੍ਵਤੋਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਵਾਹਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਵਾਸਵਂ ਸਹਿਤਾऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਵਲਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਜਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ੁ ਮਾਚਿਰ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਕੰਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੇ।'
ਯਦਿ ਵਾ ਨ ਨਿਹਂਸ੍ਯੇਨਮਦ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਹਾਬਲਾ
'ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।'
ਸ ਤਾਨੁਵਾਚ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਾਲੋऽਯਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੁਧਿ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। [ਨ ਬਾਲਮੁਤ੍ਸਹੇ ਹਨ੍ਤੁਮਿਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ,' ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਤ ਏਵਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ।] ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯਾਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਐਸਾ ਆਖਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਜਾਵਣ।'
ਕਾਮਵੀਰ੍ਯਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਚੈਨਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾ ਯਯੁਃ। ਤਮਪ੍ਰਤਿਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ," ਤੇ ਫਿਰ ਚਲ ਪਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਛਾ ਗਈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯੋऽਯਂਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਧृਤਂਜਗਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀਆਂ ਕਿ, "ਇਹ ਤਾਂ ਅਜਿੱਤ ਹੈ," ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਨੁਤਾਃ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਬਾਃ। [ਤਾਸਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਤੁਕਾਮਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ]
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਨਰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਾਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਃਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚਾਸਾਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਸਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਦਗ੍ਨਿਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਬਲਿਨਾਂ ਬਲੀ
ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਸਂਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਹ ਮਾਤृਗਣੇਨ ਹ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹਦੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਯਾ ਤੁ ਮਾਤॄਣਾਂ ਨਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧਸਮੁਦ੍ਭਵਾ। ਧਾਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾऽਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਸਭ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਧਾਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਸਕੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ।
ਲੋਹਿਤਸ੍ਯੋਦਧੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਕ੍ਰੂਰਾ ਲੋਹਿਤਭੋਜਨਾ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮਹਾਸੇਨਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਧੀ, ਜੋ ਲਹੂ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨੈਗਮੇਯਸ਼੍ਛਾਗਵਕ੍ਰੋ ਬਹੁਪ੍ਰਜਃ। ਰਮਯਾਮਾਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਂ ਬਾਲਂ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨੈਗਮੇਯਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੱਕਰੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।