ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਭਾਤਿ ਮਹਾਸੇਨਸ੍ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵਦਨੈਃ ਪਿਵਨ੍। ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇऽਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨੁਦਯੇ ਯਥਾ
ਮਹਾਸੇਨ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅਣਮਾਪ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਸ ਤਸ੍ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿषਣ੍ਣੋऽਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵ੍ਯਲੋਕਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਮੁਖੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਈਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।
ਸ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭਾਵਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨਿਨਦਂ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਬਹੁਧਾ ਜਨਾਃ। ਭੀਤਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਨਸਸ੍ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫੇਰ ਗੱਜਿਆ। ਉਸਦੀ ਗੱਜ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੀ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਯੇ ਤੁਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦੇਵਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਦਾ ਜਨਾਃ। ਤਾਨਪ੍ਯਾਹੁਃ ਪਾਰਿषਦਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ।
ਸ ਤੂਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਪਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਚ ਤਾਞ੍ਜਨਾਨ੍। ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਬਾਣਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਮਹਾਗਿਰੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਠਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਡੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਵਿਭੇਦ ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੈਲਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਮ੍। ਤੇਨ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੰਸ ਤੇ ਗਿੱਧ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੋऽਪਤਚ੍ਛੈਲੋ ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਵ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਬਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਬੜੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ੈਲਾ ਭृਸ਼ਂ ਭਯਾਤ੍। `ਘੋਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਵਿਦਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਰਬਤ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਗੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਤਂ ਨਾਦਂ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਪਿ ਬਲਿਨਾਂਵਰਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਵ੍ਯਧਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਾਨਦਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਹਸਤੀ ਅਣਮਾਪ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗੱਜਿਆ।
ਸਾ ਤਦਾ ਵਿਮਲਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਖਰਂ ਘੋਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ ਤਰਸਾ ਗਿਰੇਃ
ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਦੀਰ੍ਣੋ ਗਿਰਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋऽਚਲੈਃ ਸਹ। ਪਲਾਯਤ ਮਹੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਪਰਬਤ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਆਰ੍ਤਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਬਲਵਤੀ ਬਭੌ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਮੁੜ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਤਮੇਵ ਪृਥਿਵੀਂ ਗਤਾਃ। ਅਥੈਨਮਭਜਲ੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮੀਮ੍
ਪਰਬਤ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਚੰਨਣ ਪੱਖੀ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਕੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਹਾਸੇਨੇ ਮਹਾਬਲੇ। ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਘੋਰਰੂਪਾਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ ।। 1
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਮਹਾਸੇਨ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਠੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਗ੍ਰਹਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਖਂ ਚ ਰਰਾਸ ਚ ਮਹੀ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਲਟ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਦੁਲਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਲਟ ਗਏ। ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਕੁਰ੍ਵਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਵਨੇ ਯੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਜਨਾਃ। ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇष ਨੋऽਨਰ੍ਥਃ ਪਾਵਕੇਨਾਹृਤੋ ਮਹਾਨ੍। ਸਂਗਮ੍ਯ षਡ੍ਭਿਃ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਜੋ ਲੋਕ ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ।'
ਅਪਰੇ ਗਰੁਡੀਮਾਹੁਸ੍ਤਯਾऽਨਰ੍ਥੋऽਯਮਾਹृਤਃ। ਯੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਗਚ੍ਛਤੀ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਗਰੁੜੀ ਨੇ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਨ ਤੁ ਤਤ੍ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂਜਾਨਾਤਿ ਵੈ ਜਨਃ
ਪਰ ਲੋਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮਾਯਂ ਤਨਯਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ। ਉਪਗਮ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਹਾਹਂ ਜਨਨੀ ਤਵ
ਸੁਪਰਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ,' ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਕੰਦ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ।'
ਅਥ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਤਤ੍ਯਜੁਃ षਟ੍ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਵਿਨਾ ਦੇਵੀਮਰੁਨ੍ਧਤੀਮ੍। षਡ੍ਭਿਰੇਵ ਤਦਾ ਜਾਤਮਾਹੁਸ੍ਤਦ੍ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਉਹ ਛੇ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨਾਹ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮਿਤ੍ਯੁਤ। ਅਹਂ ਹੇਤੁਰ੍ਨੈਤਦੇਵਮਿਤਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸਵਾਹਾ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ,' ਪਰ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਪਤਨੀਆਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।'
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵੇष੍ਟਿਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਪਾਵਕਂ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਮਦृष੍ਟਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਤ੍। ਤਤ੍ਤੇਨ ਨਿਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਮਵਬੁਧ੍ਯ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕੁਮਾਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ। ਸ੍ਤਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਸੇਨਸ੍ ਚਾਪਿ ਸਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਲਈ ਇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।
ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕੌਮਾਰਾਣਿ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼। ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਸ੍ਤਸ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਕਿ ਤੇਰਾਂ ਸਨ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਤੱਕ।
ਪਡ੍ਵਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਂਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਸ੍ਯ ਤੁ ਸਾਧਨਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਾਧਨਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਰਿषਦਾਮषਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੋਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਕੁੱਕੜ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ। ਤਸ੍ਮਾਦृषਿਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਜਾਨਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾ ਰੂਪਾਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਨਾਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਤ੍ਨੀਃ ਸਰ੍ਵਤੋਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਵਾਹਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਵਾਸਵਂ ਸਹਿਤਾऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਵਲਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਜਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ੁ ਮਾਚਿਰ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਕੰਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੇ।'
ਯਦਿ ਵਾ ਨ ਨਿਹਂਸ੍ਯੇਨਮਦ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਹਾਬਲਾ
'ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।'