ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਰੁਪਯੇਮੇ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਦਾਯੁਤਃ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੀਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ।
ਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਮੇਦਂ ਯੇ ਰੂਪਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਨਨੇ। ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਨਾਮਨृਤਂ ਦੋषਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕੇ
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਵਕਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਗਰੁਡੀ ਸਂਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਨਂ ਚੈਵ ਸੁਖਂ ਮਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਗਰੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਾਂਗੀ। ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਸਾ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਵਨਾਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੈਃ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਪਰਨੀ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੰਬੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟੀਵਿषੈਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਭੋਗਿਭਿਰਦ੍ਭੁਤੈਃ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੈਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਭੂਤਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਅਜੋਕੇ ਸੱਪਾਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਮृਗਦ੍ਵਿਜੈਃ। `ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਤਰੁਲਤਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ, ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਕੁਣ੍ਡੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਔਖੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਨੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਪਤ੍ਨੀਸਰੂਪਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਾਵਕਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕਿਤਂ ਤਯਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰ ਸਕੀ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ।
षਟ੍ਕृਤ੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਗ੍ਨੇ ਰੇਤਃ ਕੁਰੁਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦਿ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਤਦਾ
ਹੇ ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਛੇ ਵਾਰੀ ਅਗਨਿ ਦਾ ਬੀਜ ਉਸ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਹਰ ਵਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਪਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਤੇਜਸਾ ਤਤ੍ਰਸਂਵृਤਂਜਨਯਤ੍ਸੁਤਮ੍। ऋषਿਭਿਃ ਪੂਜਿਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਨਮਨਯਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਤਾਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਕੰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
षਟ੍ਸ਼ਿਰਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਜਕ੍ਰਮਃ। ਏਕਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵੇਕਕਾਯਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਛੇ ਸਿਰਾਂ, ਦੋਹਰੇ ਕੰਨ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਇੱਕ ਗਰਦਨ ਤੇ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਮਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਬਭੌ। ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਸਂਭੂਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮਭਵਦ੍ਗੁਹਃ
ਉਹ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਅੰਗ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਸਂਵृਤਃ ਸਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ। ਲੋਹਿਤਾਭ੍ਰੇ ਸੁਮਹਤਿ ਭਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਧਨੁਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨੇਨ ਸੁਰਾਰਿਵਿਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਨਿਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਗੁਹਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੁਹਾ ਨੇ ਗرج ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਗੁਹਾ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੇਘੌਘਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਰ੍ਮਹਾਨਾਗੌ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚੈਰਾਵਤਸ਼੍ਚ ਹ
ਉਹ ਗੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ—ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ—ਉੱਠ ਕੇ ਖਲੋਤੇ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸ ਬਾਲੋऽਰ੍ਕਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਪਰੇਣਾਗ੍ਨਿਦਾਯਾਦਸ੍ਤਾਮ੍ਰਚੂਡਂ ਭੁਜੇਨ ਸਃ। ਮਹਾਕਾਯਮੁਪਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਭੀਮਂ ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਚ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁੱਕੜ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਵਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਤ੍ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਬਲਿਨਾਮਪਿ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮਾਕਾਸ਼ਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਿਜਘਾਨ
ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੱਜਾਇਆ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਭਾਤਿ ਮਹਾਸੇਨਸ੍ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵਦਨੈਃ ਪਿਵਨ੍। ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇऽਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਨੁਦਯੇ ਯਥਾ
ਮਹਾਸੇਨ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅਣਮਾਪ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਸ ਤਸ੍ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿषਣ੍ਣੋऽਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵ੍ਯਲੋਕਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਮੁਖੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਹ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਈਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।
ਸ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭਾਵਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨਿਨਦਂ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਬਹੁਧਾ ਜਨਾਃ। ਭੀਤਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਨਸਸ੍ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫੇਰ ਗੱਜਿਆ। ਉਸਦੀ ਗੱਜ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੀ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਯੇ ਤੁਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾ ਦੇਵਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਦਾ ਜਨਾਃ। ਤਾਨਪ੍ਯਾਹੁਃ ਪਾਰਿषਦਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸੁਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ।
ਸ ਤੂਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਪਸਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ਯ ਚ ਤਾਞ੍ਜਨਾਨ੍। ਧਨੁਰ੍ਵਿਕृष੍ਯ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਬਾਣਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਮਹਾਗਿਰੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਠਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਡੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਵਿਭੇਦ ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੈਲਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਮ੍। ਤੇਨ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੰਸ ਤੇ ਗਿੱਧ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੋऽਪਤਚ੍ਛੈਲੋ ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਵ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਬਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਬੜੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ੈਲਾ ਭृਸ਼ਂ ਭਯਾਤ੍। `ਘੋਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਂ ਵਿਦਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਰਬਤ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਗੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਤਂ ਨਾਦਂ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਪਿ ਬਲਿਨਾਂਵਰਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਵ੍ਯਧਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚਾਨਦਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਹਸਤੀ ਅਣਮਾਪ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗੱਜਿਆ।
ਸਾ ਤਦਾ ਵਿਮਲਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਿਖਰਂ ਘੋਰਂ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ ਤਰਸਾ ਗਿਰੇਃ
ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਿਆ।