ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਹਿਤਾ ਪ੍ਰਥਮਾऽਕਾਮਯਤ੍ਤਦਾ। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਨ੍ਵੈਚ੍ਛਚ੍ਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸੁਆਹਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ।
ਸਾ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਤ੍ਤੁ ਵਰ੍ਹਿਂ ਵਨਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਅਹਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪਾਵਕਮ੍। ਕਾਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਤਾਸਾਂ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍। ਏਵਂ ਕृਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰਸ੍ ਕਾਮਾਵਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
'ਮੈਂ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਸ਼ਿਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸ਼ੀਲਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਦੇਵੀ ਜਨਾਧਿਪ
ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਆਦਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ—ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਜਗਾਮ ਪਾਵਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਤਂ ਚੋਵਾਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਮਾਮਗ੍ਨੇ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨ ਚੇਦੇਵਂ ਮृਤਾਂ ਮਾਮੁਪਧਾਰਯ। `ਤਵਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਭਵਿਤਾ ਵੈ ਹੁਤਾਸ਼ਨ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਅਹਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਮ ਹੁਤਾਸ਼ਨ। ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
'ਮੈਂ ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਿਵਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਕਾਮਾਰ੍ਤਮਿਤਰਾਃ ਕਥਮ੍। ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਿਆ? ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲਿਖਿਆ, ਉਹ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਿਭੀਮਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤਵ। ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮਿਙ੍ਗਿਤੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਬਿਭੀਮਸ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੈਥੁਨਾਯੇਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਮਾਚ੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੁਤਂ ਚ ਮਾਮ੍। `ਉਪਯਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ'। [ਜਾਮਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨ]
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। [ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।]
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਰੁਪਯੇਮੇ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਦਾਯੁਤਃ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੀਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ।
ਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਮੇਦਂ ਯੇ ਰੂਪਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਨਨੇ। ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਨਾਮਨृਤਂ ਦੋषਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕੇ
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਵਕਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਗਰੁਡੀ ਸਂਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਨਂ ਚੈਵ ਸੁਖਂ ਮਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਗਰੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਾਂਗੀ। ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਸਾ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਵਨਾਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੈਃ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਪਰਨੀ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੰਬੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟੀਵਿषੈਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਭੋਗਿਭਿਰਦ੍ਭੁਤੈਃ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੈਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਭੂਤਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਅਜੋਕੇ ਸੱਪਾਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਮृਗਦ੍ਵਿਜੈਃ। `ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਤਰੁਲਤਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ, ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਕੁਣ੍ਡੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਔਖੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਨੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਪਤ੍ਨੀਸਰੂਪਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਾਵਕਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕਿਤਂ ਤਯਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰ ਸਕੀ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ।
षਟ੍ਕृਤ੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਗ੍ਨੇ ਰੇਤਃ ਕੁਰੁਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦਿ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਤਦਾ
ਹੇ ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਛੇ ਵਾਰੀ ਅਗਨਿ ਦਾ ਬੀਜ ਉਸ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਹਰ ਵਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਪਾਇਆ।
ਤਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਤੇਜਸਾ ਤਤ੍ਰਸਂਵृਤਂਜਨਯਤ੍ਸੁਤਮ੍। ऋषਿਭਿਃ ਪੂਜਿਤਂ ਸ੍ਕਨ੍ਨਮਨਯਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਤਾਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਕੰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
षਟ੍ਸ਼ਿਰਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਜਕ੍ਰਮਃ। ਏਕਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵੇਕਕਾਯਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਛੇ ਸਿਰਾਂ, ਦੋਹਰੇ ਕੰਨ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਇੱਕ ਗਰਦਨ ਤੇ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਮਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਬਭੌ। ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਸਂਭੂਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮਭਵਦ੍ਗੁਹਃ
ਉਹ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਅੰਗ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਸਂਵृਤਃ ਸਹ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ। ਲੋਹਿਤਾਭ੍ਰੇ ਸੁਮਹਤਿ ਭਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਬੱਦਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਧਨੁਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨੇਨ ਸੁਰਾਰਿਵਿਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਨਿਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਗੁਹਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੁਹਾ ਨੇ ਗرج ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਗੁਹਾ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੇਘੌਘਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਰ੍ਮਹਾਨਾਗੌ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚੈਰਾਵਤਸ਼੍ਚ ਹ
ਉਹ ਗੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ—ਚਿੱਤਰ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ—ਉੱਠ ਕੇ ਖਲੋਤੇ।
ਤਾਵਾਪਤਨ੍ਤੌ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸ ਬਾਲੋऽਰ੍ਕਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਪਰੇਣਾਗ੍ਨਿਦਾਯਾਦਸ੍ਤਾਮ੍ਰਚੂਡਂ ਭੁਜੇਨ ਸਃ। ਮਹਾਕਾਯਮੁਪਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਭੀਮਂ ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਚ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹੋਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਮਬੇ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁੱਕੜ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਵਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਤ੍ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਬਲਿਨਾਮਪਿ। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮਾਕਾਸ਼ਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਿਜਘਾਨ
ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੱਜਾਇਆ।