ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਯਯੌ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਗਮ੍ਯਾਹਵਨੀਯਂ ਵੈ ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੋ ਹੁਤਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਤਤ੍ਰ ਵਿਵਿਧਂ ਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ऋषਿਭ੍ਯੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਵਨ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਪਤ੍ਨੀਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸ੍ਵੇष੍ਵਾਸਤੇषੂਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਨਾਯਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਸ੍ਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੰਗ ਸੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਨਿਭਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾ ਇਵਾਮਲਾਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਰ੍ਚਿਃਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਰਾ ਇਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅਸਚਰਜ ਜਿਹੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ ਤਤ੍ਰਤੇਨ ਮਨਸਾ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਯਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਨ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਕਾਮਾ ਕਾਮਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹਵਾਂ।'
ਨੈਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾऽਪ੍ਯਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ। ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ
'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇਖ ਜਾਂ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਖਾਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਾਃ। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਦੇ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਆਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਤਤ੍ਰਸੁਚਿਰਮੇਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਨਂ ਗਤਃ। ਮਨਸ੍ਤਾਸੁ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਮਯਾਨੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੇ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਅਲਾਭੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਹਿਤਾ ਪ੍ਰਥਮਾऽਕਾਮਯਤ੍ਤਦਾ। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਨ੍ਵੈਚ੍ਛਚ੍ਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸੁਆਹਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮੌਕਾ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ।
ਸਾ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਤ੍ਤੁ ਵਰ੍ਹਿਂ ਵਨਮੁਪਾਗਤਮ੍। ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਅਹਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪਾਵਕਮ੍। ਕਾਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਤਾਸਾਂ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍। ਏਵਂ ਕृਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰਸ੍ ਕਾਮਾਵਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
'ਮੈਂ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਮਗਨ ਅੱਗ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਸ਼ਿਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸ਼ੀਲਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਦੇਵੀ ਜਨਾਧਿਪ
ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਆਦਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ—ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਜਗਾਮ ਪਾਵਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਤਂ ਚੋਵਾਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਮਾਮਗ੍ਨੇ ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨ ਚੇਦੇਵਂ ਮृਤਾਂ ਮਾਮੁਪਧਾਰਯ। `ਤਵਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਭਵਿਤਾ ਵੈ ਹੁਤਾਸ਼ਨ
'ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਅਹਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਮ ਹੁਤਾਸ਼ਨ। ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
'ਮੈਂ ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਿਵਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਕਾਮਾਰ੍ਤਮਿਤਰਾਃ ਕਥਮ੍। ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਿਆ? ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲਿਖਿਆ, ਉਹ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਿਭੀਮਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤਵ। ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮਿਙ੍ਗਿਤੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਬਿਭੀਮਸ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੈਥੁਨਾਯੇਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਮਾਚ੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੁਤਂ ਚ ਮਾਮ੍। `ਉਪਯਨ੍ਤੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ'। [ਜਾਮਯੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨ]
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। [ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।]
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਰੁਪਯੇਮੇ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਦਾਯੁਤਃ। ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੀਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ।
ਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮਮੇਦਂ ਯੇ ਰੂਪਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਨਨੇ। ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਨਾਮਨृਤਂ ਦੋषਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕੇ
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਵਕਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਗਰੁਡੀ ਸਂਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਵਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮਨਂ ਚੈਵ ਸੁਖਂ ਮਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਗਰੁੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਾਂਗੀ। ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸੁਪਰ੍ਣੀ ਸਾ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਵਨਾਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬੈਃ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ ਸੁਪਰਨੀ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੰਬੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਥੰਭਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟੀਵਿषੈਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਭੋਗਿਭਿਰਦ੍ਭੁਤੈਃ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੈਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਭੂਤਗਣੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਅਜੋਕੇ ਸੱਪਾਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਮृਗਦ੍ਵਿਜੈਃ। `ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਤਰੁਲਤਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ, ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਪृष੍ਠਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਕੁਣ੍ਡੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਔਖੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਨੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਪਤ੍ਨੀਸਰੂਪਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਾਵਕਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਮਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕਿਤਂ ਤਯਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਧਾਰ ਸਕੀ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ।
षਟ੍ਕृਤ੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਗ੍ਨੇ ਰੇਤਃ ਕੁਰੁਤ੍ਤਮ। ਤਸ੍ਮਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦਿ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਤਦਾ
ਹੇ ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਛੇ ਵਾਰੀ ਅਗਨਿ ਦਾ ਬੀਜ ਉਸ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਹਰ ਵਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਪਾਇਆ।