ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ। ਸ ਹਿ ਮੇ ਭਵਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋऽਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਉਦਯੇ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸੋਮਂ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਏਵ ਤੁ। ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦੁਦਯੇ ਗਿਰੌ
ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਇਕ ਤਿੱਖੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੀ।
ਲੋਹਿਤੈਸ਼੍ਚ ਘਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਲ੍ਲੋਹਿਤੋਦਂ ਚ ਮਘਵਾਨ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਲਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਭृਗੁਭਿਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹੁਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਹਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਗਤਂ ਸੋਮਂ ਸੂਰ੍ਯਗਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਚੌਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਅੱਗ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯੈਕਤਾਮੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ। ਸਮਵਾਯਂ ਤੁ ਤਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਘੋਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਿਵੇषਣਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਸ਼ਂਸਤਿ
ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰਿਤ੍ਸਿਨ੍ਧੁਰਪੀਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸृਗ੍ਵਾਹਿਨੀ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ਼ृਗਾਲਿਨਯਗ੍ਨਿਵਕ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵਿਰਾਵਿਣੀ
ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਿਆਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੌਂਦਾ ਸੀ।
ਏष ਰੌਦ੍ਰਸ਼੍ਚਸਂਘਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾ। ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮਦ੍ਭੁਤੋऽਯਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਤਿੱਖਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸੋਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਇਕਠ।
ਜਨਯੇਦ੍ਯਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਃ ਸੋऽਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਅਥਾਨੇਕੈਰ੍ਗੁਣੈਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਜੇ ਸੋਮ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ; ਅਤੇ ਅੱਗ, ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਏष ਚੇਞ੍ਜਨਯੇਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਸੋऽਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਦਾ ਗਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੋਈ ਗਰਭ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਉਵਾਚ ਚਾਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਧੁ ਸ਼ੂਰਂ ਪਤਿਂ ਦਿਸ਼ਾ
ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਦੇਵੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਪਤੀ ਦੇ।'
ਯਥੈਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਵਸੂਦਨ। ਤਥਾ ਸ ਭਵਿਤਾ ਗਰ੍ਭੋ ਬਲਵਾਨੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਸ ਵਿष੍ਯਤਿ ਸੇਨਾਨੀਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣੇਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृਤ੍ਵਾऽਸੌ ਮਹ ਕਨ੍ਯਯਾ। ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਭਵਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਨ।
ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਖ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ। ਭਾਗਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸੋਪਾਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਸੋਮਂ ਤਥਾऽਧ੍ਵਰੇ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਮੁੱਖ ਪੰਡਿਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਸੋਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਿਪਾਸਵੋ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਇष੍ਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਯਤਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਪਿਆਸੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਜੁਹੁਵੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਸਮਾਹੂਤੋ ਹੁਤਵਹਃਸੋऽਦ੍ਭੁਤਃ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਅਜੋਬਾ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿਚੋਂ ਆਈ।
ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਯਯੌ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਗਮ੍ਯਾਹਵਨੀਯਂ ਵੈ ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੋ ਹੁਤਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਤਤ੍ਰ ਵਿਵਿਧਂ ਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ऋषਿਭ੍ਯੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਵਨ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਪਤ੍ਨੀਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਸ੍ਵੇष੍ਵਾਸਤੇषੂਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਨਾਯਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਸ੍ਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੰਗ ਸੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਵੇਦਿਨਿਭਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾ ਇਵਾਮਲਾਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਰ੍ਚਿਃਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਰਾ ਇਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅਸਚਰਜ ਜਿਹੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ ਤਤ੍ਰਤੇਨ ਮਨਸਾ ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਹ੍ਨਿਃ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਯਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਨ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਕਾਮਾ ਕਾਮਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹਵਾਂ।'
ਨੈਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾऽਪ੍ਯਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ। ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ
'ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇਖ ਜਾਂ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਖਾਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਾਃ। ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਦੇ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਆਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਤਤ੍ਰਸੁਚਿਰਮੇਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਨਂ ਗਤਃ। ਮਨਸ੍ਤਾਸੁ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਾਮਯਾਨੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਥੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗੇ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਅਲਾਭੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।