ਪਤਤਾ ਤੁ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤਾਡਿਤਃ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗੀ, ਕੇਸ਼ੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਅਪਯਾਤੇऽਸੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਸਿ ਕਿਂਚੇਹ ਕੁਰੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਜਦ ਅਸੁਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ?
ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਸੇਨੇਤਿ ਵੁਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੋਸ਼ਿਨਾ ਹृਤਾ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸੇਨਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੈਤਸੇਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇਸ਼ੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਹੈਵਾਵਾਂ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਤੁ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਮਾਨਸਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਾਵੋ ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਨਸਰੋਵਰ ਆਏ ਸੀ ਘੁੰਮਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਹਰ੍ਤੁਂ ਕੇਸ਼ੀ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਇਚ੍ਛਤ੍ਯੇਨਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਨ ਚਾਹਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਕੇਸ਼ੀ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੈਤਸੇਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਕ-ਵਧ।
ਸਾ ਹृਤਾऽਨੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾऽਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲੇਨ ਤੁ। ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਵਲੋਂ ਲੈ ਗਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਛੁਟ ਗਈ। ਹੇ ਦੇਵਿੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਅਜੈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਮਾਤृष੍ਵਸੇਯੀ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਮਮ। ਆਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਬਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਲ ਤੈਨੂੰ ਖੁਦ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਬਲਾऽਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਮਮ। ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਭਾਵੀ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸਤਕਾਰਨਗੇ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਬਲਂਦੇਵਿ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬਲ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਜੇਤਾ ਯੋ ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਜੋ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਗਾ, ਵੱਡਾ ਬਲ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ। ਸ ਹਿ ਮੇ ਭਵਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋऽਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਉਦਯੇ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸੋਮਂ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਏਵ ਤੁ। ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦੁਦਯੇ ਗਿਰੌ
ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਇਕ ਤਿੱਖੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੀ।
ਲੋਹਿਤੈਸ਼੍ਚ ਘਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਲ੍ਲੋਹਿਤੋਦਂ ਚ ਮਘਵਾਨ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਲਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਭृਗੁਭਿਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹੁਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਹਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਗਤਂ ਸੋਮਂ ਸੂਰ੍ਯਗਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਚੌਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਅੱਗ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯੈਕਤਾਮੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ। ਸਮਵਾਯਂ ਤੁ ਤਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਘੋਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਿਵੇषਣਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਸ਼ਂਸਤਿ
ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰਿਤ੍ਸਿਨ੍ਧੁਰਪੀਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸृਗ੍ਵਾਹਿਨੀ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ਼ृਗਾਲਿਨਯਗ੍ਨਿਵਕ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵਿਰਾਵਿਣੀ
ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਿਆਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੌਂਦਾ ਸੀ।
ਏष ਰੌਦ੍ਰਸ਼੍ਚਸਂਘਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾ। ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮਦ੍ਭੁਤੋऽਯਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਤਿੱਖਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸੋਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਇਕਠ।
ਜਨਯੇਦ੍ਯਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਃ ਸੋऽਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਅਥਾਨੇਕੈਰ੍ਗੁਣੈਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰਗ੍ਨਿਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਜੇ ਸੋਮ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ; ਅਤੇ ਅੱਗ, ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਏष ਚੇਞ੍ਜਨਯੇਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਸੋऽਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਦਾ ਗਤਃ
ਜੇ ਇਹ ਕੋਈ ਗਰਭ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਉਵਾਚ ਚਾਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਾਧੁ ਸ਼ੂਰਂ ਪਤਿਂ ਦਿਸ਼ਾ
ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਦੇਵੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਪਤੀ ਦੇ।'
ਯਥੈਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਵਸੂਦਨ। ਤਥਾ ਸ ਭਵਿਤਾ ਗਰ੍ਭੋ ਬਲਵਾਨੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਸ ਵਿष੍ਯਤਿ ਸੇਨਾਨੀਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣੇਗਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृਤ੍ਵਾऽਸੌ ਮਹ ਕਨ੍ਯਯਾ। ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਭਵਨ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਨ।
ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਖ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ। ਭਾਗਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸੋਪਾਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਸੋਮਂ ਤਥਾऽਧ੍ਵਰੇ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਮੁੱਖ ਪੰਡਿਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਸੋਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਿਪਾਸਵੋ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਇष੍ਟਿਂ ਕृਤ੍ਵਯਤਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਪਿਆਸੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਜੁਹੁਵੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਸਮਾਹੂਤੋ ਹੁਤਵਹਃਸੋऽਦ੍ਭੁਤਃ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਅਜੋਬਾ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿਚੋਂ ਆਈ।