ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਹਿ ਭਗ੍ਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਾਲਯੇਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਯਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਵਿਰੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਮੈਂ ਜਾਣਾਂ।'
ਸ ਸ਼ੈਲਂ ਮਾਨਸਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਰ੍ਥਮਿਮਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਘੋਰਮਥ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਮਾਨਸਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ।
ਅਭਿਧਾਵਤੁ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁ ਚੈਵ ਹ। ਪਤਿਂ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਪਤਿਰਸ੍ਤੁ ਮੇ
"ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏ, ਕੋਈ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੇ! ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਦੱਸੇ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਪਤੀ ਪਾ ਲਵਾਂ!"
ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤੁ ਤਾਮਾਹ ਮਾ ਭੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਤਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਸ੍ਥਿਤਮਗ੍ਰਤਃ
ਪਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਡਰ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਗਦਾਪਾਣਿਂ ਧਾਤੁਮਨ੍ਤਮਿਵਾਚਲਮ੍। ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਮਥੈਨਂ ਵਾਸਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਕਟ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਧਾਤੂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮਨ੍ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਿਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ। ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਮਾਂਵਿਜਾਨੀਹਿ ਵਿਰਮਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਬਾਧਨਾਤ੍
ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਜਾਣ, ਇਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਵਿਸृਜਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੈषਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਮਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤੇਜੀਵਤੋ ਗਨਤੁਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ। ਤੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਹੇ ਪਾਕ-ਵਧ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਦਾਂ ਕੇਸ਼ੀ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧਾਯ ਵੈ। ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਧ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਪਰ ਵਾਸਵ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਵਾਸृਜਤ੍। `ਮਹਾਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਚਲਤ੍ਪਾਵਕਸਂਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਦਾਪਨ੍ਤਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਬਿਭੇਦ ਰਾਜਨ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਭੁਵਿ ਤਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਤਤਾ ਤੁ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤਾਡਿਤਃ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗੀ, ਕੇਸ਼ੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਅਪਯਾਤੇऽਸੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਸਿ ਕਿਂਚੇਹ ਕੁਰੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਜਦ ਅਸੁਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ?
ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਸੇਨੇਤਿ ਵੁਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੋਸ਼ਿਨਾ ਹृਤਾ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸੇਨਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੈਤਸੇਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇਸ਼ੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਹੈਵਾਵਾਂ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਤੁ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਮਾਨਸਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਾਵੋ ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਨਸਰੋਵਰ ਆਏ ਸੀ ਘੁੰਮਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਹਰ੍ਤੁਂ ਕੇਸ਼ੀ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਇਚ੍ਛਤ੍ਯੇਨਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਨ ਚਾਹਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਕੇਸ਼ੀ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੈਤਸੇਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਕ-ਵਧ।
ਸਾ ਹृਤਾऽਨੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾऽਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲੇਨ ਤੁ। ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਵਲੋਂ ਲੈ ਗਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਛੁਟ ਗਈ। ਹੇ ਦੇਵਿੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਅਜੈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਮਾਤृष੍ਵਸੇਯੀ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਮਮ। ਆਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਬਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਲ ਤੈਨੂੰ ਖੁਦ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਬਲਾऽਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਮਮ। ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਭਾਵੀ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸਤਕਾਰਨਗੇ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਬਲਂਦੇਵਿ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬਲ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਜੇਤਾ ਯੋ ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਜੋ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਗਾ, ਵੱਡਾ ਬਲ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ। ਸ ਹਿ ਮੇ ਭਵਿਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤੋऽਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਉਦਯੇ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸੋਮਂ ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਏਵ ਤੁ। ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦੁਦਯੇ ਗਿਰੌ
ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਇਕ ਤਿੱਖੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੀ।
ਲੋਹਿਤੈਸ਼੍ਚ ਘਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਲ੍ਲੋਹਿਤੋਦਂ ਚ ਮਘਵਾਨ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਲਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਭृਗੁਭਿਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹੁਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਹਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਂ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਗਤਂ ਸੋਮਂ ਸੂਰ੍ਯਗਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਚੌਵੀਂ ਚੰਦ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਅੱਗ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯੈਕਤਾਮੇਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ। ਸਮਵਾਯਂ ਤੁ ਤਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋਰ੍ਘੋਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਿਵੇषਣਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਸ਼ਂਸਤਿ
ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਮਕ ਦਿਸਦੀ ਹੈ; ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰਿਤ੍ਸਿਨ੍ਧੁਰਪੀਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸृਗ੍ਵਾਹਿਨੀ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ਼ृਗਾਲਿਨਯਗ੍ਨਿਵਕ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵਿਰਾਵਿਣੀ
ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਿਆਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੌਂਦਾ ਸੀ।