ਅਦ੍ਭੁਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਡੂਰਥਃ। ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪਾਵਕਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸੋਮਾਸ੍ਤਾਵਨ੍ਤ ਏਵ ਤੁ
ਅਦਭੁਤਾ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਡੂਰਥਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਪਾਵਕ (ਅੱਗ) ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਸੋਮ ਵੀ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਅਗ੍ਨਿਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਤਾਨੇਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਧਾਰਯਤ੍
ਅਤਰੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਅੱਗ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਾਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਹਰਨ੍ਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਏਵਮੇਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਸ੍ਤੇऽਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਹਵਾਸ਼ਨ (ਅੱਗਾਂ) ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਾ ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਸ੍ਤਿਮਿਰਾਪਹਾਃ। ਅਦ੍ਭੁਤਸ੍ਤ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵੇਦੇषੁ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਅੱਗਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਅਣਮਾਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਅਦਭੁਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਕੋ ਹ੍ਯੇषੁ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਏਕ ਏਵੈष ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਥਮੋऽਙ੍ਗਿਰਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਹਵਾਸ਼ਨ (ਅੱਗ) ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਹਿਲਾ ਅੰਗਿਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਜਾਣੋ।
ਬਹੁਧਾ ਨਿਃਸृਤਃ ਕਾਯਾਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਟੋਮਃ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਥਾ। ਇਤ੍ਯੇष ਵਂਸ਼ਃ ਸੁਮਹਾਨਗ੍ਨੀਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਮਯਾ। ਪਾਵਕੋ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਤਿਸ਼ਟੋਮ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਾਵਕਾ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਵਿ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੀਨਾਂ ਵਿਵਿਧਾ ਵਂਸ਼ਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਯਾऽਨਘ। ਸ਼ੁਣੁ ਜਨ੍ਮ ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਅੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਜਾਤਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਾਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਅਦਭੁਤਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ। ਉਹ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਾਃ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਤਾ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਜਯਨ੍ਸਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾ ਘੋਰਰੂਪਿਣਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਘੋਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਸ ਸੈਨ੍ਯਨਾਯਕਾਰ੍ਥਾਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਸੇਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਹਿ ਭਗ੍ਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਪਾਲਯੇਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਯਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਵਿਰੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਮੈਂ ਜਾਣਾਂ।'
ਸ ਸ਼ੈਲਂ ਮਾਨਸਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਰ੍ਥਮਿਮਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਘੋਰਮਥ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਮਾਨਸਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ।
ਅਭਿਧਾਵਤੁ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁ ਚੈਵ ਹ। ਪਤਿਂ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਪਤਿਰਸ੍ਤੁ ਮੇ
"ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏ, ਕੋਈ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖੇ! ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਦੱਸੇ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਪਤੀ ਪਾ ਲਵਾਂ!"
ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤੁ ਤਾਮਾਹ ਮਾ ਭੈਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਤਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਸ੍ਥਿਤਮਗ੍ਰਤਃ
ਪਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਡਰ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਗਦਾਪਾਣਿਂ ਧਾਤੁਮਨ੍ਤਮਿਵਾਚਲਮ੍। ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਮਥੈਨਂ ਵਾਸਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਕਟ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਧਾਤੂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮਨ੍ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਿਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ। ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਮਾਂਵਿਜਾਨੀਹਿ ਵਿਰਮਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਬਾਧਨਾਤ੍
ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਜਾਣ, ਇਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਵਿਸृਜਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੈषਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਮਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤੇਜੀਵਤੋ ਗਨਤੁਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ। ਤੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਹੇ ਪਾਕ-ਵਧ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਦਾਂ ਕੇਸ਼ੀ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧਾਯ ਵੈ। ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਧ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ; ਪਰ ਵਾਸਵ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਵਾਸृਜਤ੍। `ਮਹਾਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਚਲਤ੍ਪਾਵਕਸਂਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਦਾਪਨ੍ਤਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਬਿਭੇਦ ਰਾਜਨ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਭੁਵਿ ਤਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪਤਤਾ ਤੁ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਤਾਡਿਤਃ। ਹਿਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗੀ, ਕੇਸ਼ੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਅਪਯਾਤੇऽਸੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਸਿ ਕਿਂਚੇਹ ਕੁਰੁषੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਜਦ ਅਸੁਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ?
ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਸੇਨੇਤਿ ਵੁਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੋਸ਼ਿਨਾ ਹृਤਾ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸੇਨਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਦੈਤਸੇਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇਸ਼ੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਹੈਵਾਵਾਂ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਤੁ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਮਾਨਸਮ੍। ਆਗਚ੍ਛਾਵੋ ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਨਸਰੋਵਰ ਆਏ ਸੀ ਘੁੰਮਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਹਰ੍ਤੁਂ ਕੇਸ਼ੀ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਇਚ੍ਛਤ੍ਯੇਨਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾ ਨ ਚਾਹਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ
ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਕੇਸ਼ੀ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੈਤਸੇਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਕ-ਵਧ।
ਸਾ ਹृਤਾऽਨੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾऽਹਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲੇਨ ਤੁ। ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਵਲੋਂ ਲੈ ਗਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਛੁਟ ਗਈ। ਹੇ ਦੇਵਿੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਅਜੈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਮਾਤृष੍ਵਸੇਯੀ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਮਮ। ਆਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਬਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਲ ਤੈਨੂੰ ਖੁਦ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਅਬਲਾऽਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਮਮ। ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਭਾਵੀ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸਤਕਾਰਨਗੇ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਬਲਂਦੇਵਿ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬਲ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਜੇਤਾ ਯੋ ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਜੋ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਗਾ, ਵੱਡਾ ਬਲ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।