ਭੂਤੇष੍ਵਭਾਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਯੇ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧੇਃ ਪਰਂ ਗਤਾਃ। ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸਵਾਰਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਮਕਸਦ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਗਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਰਮੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਥਿਤੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍। ਏਤੈਰ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਵਸੀਦਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਗਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞੋਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾ ਤਵ। ਪਾਪਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋਸਿ ਸਦਾ ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧੋਸਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ। ਅਪ੍ਰਮਾਦਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚ ਹ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥੋ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਜਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਨ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਦੋਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਠੀਕ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਖਿਲੇਨ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਯਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਸਤ੍ਤਮ। ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ — ਇਹ ਸਭ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਬਹੁਤ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਸੁਖਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਤਯਾ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਇਵ ਮੇ ਗਤਃ। ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਭਗਵਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹੇ ਭਗਵੰਤ, ਇਹ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਮृषਿਂ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਮਿਦਂ ਤਦਾ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੁੜ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਥਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਂ ਯਾਤਃ ਕਥਂ ਚਾਪ੍ਯਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪੁਰਾ। ਨष੍ਟੇऽਗ੍ਨੌ ਹਵ੍ਯਮਹਵਦਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਗਈ, ਤੇ ਅੰਗਿਰਾ ਕਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ? ਜਦ ਅੱਗ ਮਿਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਬਣੀ?
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਯਦਾ ਚੈਕ ਏਵ ਬਹੁਤ੍ਵਂ ਚਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਸੁ। ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਹੇ ਭਗਵੰਤ, ਇੱਕ ਅੱਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਥਾ ਚਾਗ੍ਨੇਃ ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍। ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਚ੍ਚ ਸਂਭੂਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸੁ ਚ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਉਹ ਰੁਦਰ ਤੋਂ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸਤ੍ਤਮ। ਕੌਤੂਹਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਪਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਯਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹੁਤਵਹਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਥੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਚ ਭਗਵਾਨਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਙ੍ਗੇਰਾऽਭਵਤ੍। ਸਂਤਾਪਯਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਯਾ ਨਾਸ਼ਯਂਸ੍ਤਿਮਿਰਾਵਲਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅੰਗਿਰਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ...
ਪੁਰਾਙ੍ਗਿਰਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਚਚਾਰ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਵਿਸ਼ੇषਯਨ੍। ਯਥਾਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਕਾਸ਼ਯਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤਪ ਕਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਆਤਮਾ ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪਸ਼੍ਚਰਂਸ੍ਤੁ ਹੁਤਭੁਕ੍ਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਭृਸ਼ਂ ਗ੍ਲਾਨਸ਼੍ਚਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਅਨ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਅੱਗ ਬਣਾਈ ਹੈ।'
ਅਗ੍ਨਿਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਨष੍ਟਂ ਹਿ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਮੇ ਤਪਃ। ਕਥਮਗ੍ਨਿਃ ਪੁਨਰਹਂ ਭਵੇਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਃ
'ਮੇਰਾ ਅੱਗ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦਗ੍ਨਿਵਲ੍ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਾਪਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍। ਸੋਪਾਸਰ੍ਪਚ੍ਛਨੈਰ੍ਭੀਤਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾਙ੍ਗਿਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਚੁਪ ਚਾਪ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਭਵਸ੍ਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਵਿਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਸਂਸ੍ਥਾਨਚਾਰਿषੁ
'ਤੁਰੰਤ ਦੁਬਾਰਾ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸृष੍ਟੋ ਬ੍ਰ੍ਹਮਣਾ ਤਿਮਿਰਾਪਰ੍ਹਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਤਮੋ ਨੁਦ
'ਤੂੰ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ।'
ਨष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਰਹਂ ਲੋਕੇ ਭਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਭਵਨ੍ਤਮੇਵ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਂ ਨ ਤੁ ਮਾਂ ਜਨਾਃ
'ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਗੁਆ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਪਾਵਕਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਣਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ।'
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਮ੍ਯਹਮਗ੍ਨਿਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਵ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਹਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਕ ਏਵ ਚ
'ਮੈਂ ਅੱਗ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਅੱਗ ਬਣ। ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿਚੋਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਕੁਰੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਭਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਿਮਿਰਾਪਹਃ। ਮਾਂ ਚ ਦੇਵ ਕੁਰੁष੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਤ੍ਰਮਞ੍ਜਸਾ
'ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗਤਿ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ; ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਬਣ। ਅਤੇ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰੰਤ ਬਣਾਓ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਾਸ੍ਤਥਾऽਕਰੋਤ੍। ਰਾਜਨ੍ਵृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸੁਤਃ
ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮਜਂ ਤਂ ਤੁ ਵਹ੍ਨੇਰਙ੍ਗਿਰਸਂ ਸੁਤਮ੍। ਉਪੇਤ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ ਤੁ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਸ੍ਤਤ ਕਾਰਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਚੋऽਙ੍ਗਿਰਸਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਲਏ।