ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾ ਮਮ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਅਭਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੋਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਾਨਿ ਪੁਰੁषਾ ਦੁਃਖਾਨਿ ਚ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵੇਂ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰੀਂ।
ਦੁष੍ਕਰਂ ਹਿ ਕृਤਂਕਰ੍ਮ ਜਾਨਤਾ ਜਾਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। [ਲੋਕਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣ ।।]
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਦੋषਾਚ੍ਚ ਵੈ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਾਤ੍ਮਜਾਤਿਕृਤੇਨ ਵੈ। ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮृष੍ਯਤਾਂ ਵੈ ਤਤੋਸਿ ਭਵਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਵਿਦਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਜਾਤੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚ ਮਤੋ ਮੇऽਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨੀਯੇषੁ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਵਿਕਰ੍ਮਸੁ। ਦਾਮ੍ਭਿਕ੍ਵੋ ਦੁष੍ਕृਤਪ੍ਰਾਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਸਦृਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਝੂਠ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਦਮੇ ਸਤ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਤਤੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਹਿ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਪਰ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਦੋषੇਣ ਵਿषਮਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਤੋਸਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੋषਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਚਾਭਿਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਔਖੀ ਤੇ ਕਠਿਨ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਨੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾ ਹ੍ਯਵਿषਾਦਿਨਃ। ਲੋਕਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਤਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੇ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਛਾਰੀਰਮੌषਧੈਃ। ਏਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨ ਬਾਲੈ ਸਮਤਾਮਿਯਾਤ੍
ਅਕਲ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਪੀੜ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।
ਅਨਿष੍ਟਸਂਪ੍ਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਯਿਸ੍ਯ ਚ। ਮਨੁष੍ਯਾ ਮਾਨਸੈਰ੍ਦੁਃਖੈਰ੍ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਤੇ ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਨ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਣੈਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਥੈਵ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨੈਤਦੇਕਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਸ੍ਥਾਨਂ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਤੇ ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਅਨਿष੍ਟਨਾਨ੍ਵਿਤਂ ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਰਜ੍ਯਤੇ। ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਉਹ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੋਚਤੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੇਵਲਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਯੇ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਵਾऽਪ੍ਯੁਭਯਂ ਨਰਾਃ
ਰੋਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਪੀੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ।
ਤ ਏਵ ਸੁਖਮੇਧਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਾ ਮਨੀषਿਣਃ। ਅਸਂਤੋषਪਰਾ ਮੂਢਾਃ ਸਂਤੋषਂ ਯਾਨਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਜੇ ਹੋਏ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਰਖ ਅਸੰਤੋਖ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੰਡਿਤ ਸੰਤੋਖ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਤੋषਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍। ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਗਤਾਧ੍ਵਾਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਅਸੰਤੋਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਿषਾਦੇ ਮਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿषਾਦੋ ਵਿषਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਮਾਰਯਤ੍ਯਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਬਾਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵੋਰਗਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਂਵਿषਾਦੋऽਭਿਭਵਤਿ ਵਿषਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ ਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ ਕਰ੍ਮਣੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍। ਨ ਹਿ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਗਮ੍ਯ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਥਾਪ੍ਯੁਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਦੁਃਖਸ੍ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਅਸ਼ੋਚਨ੍ਨਾਰਭੇਤੈਵ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਸਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਗਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ।
ਭੂਤੇष੍ਵਭਾਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਯੇ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧੇਃ ਪਰਂ ਗਤਾਃ। ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸਵਾਰਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਮਕਸਦ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਗਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਰਮੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਥਿਤੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍। ਏਤੈਰ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਵਸੀਦਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਗਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹਨਾਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞੋਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾ ਤਵ। ਪਾਪਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋਸਿ ਸਦਾ ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧੋਸਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ। ਅਪ੍ਰਮਾਦਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮੇ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਵ੍ਯਾਧਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚ ਹ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਥੋ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਜਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਨ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਦੋਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਠੀਕ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਨਿਖਿਲੇਨ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪृष੍ਟਵਾਨਸਿ ਯਂ ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਸਤ੍ਤਮ। ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ, ਅਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ — ਇਹ ਸਭ ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਕਥਾ ਬਹੁਤ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣਾਈ ਹੈ।
ਸੁਖਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਤਯਾ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਇਵ ਮੇ ਗਤਃ। ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਭਗਵਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹੇ ਭਗਵੰਤ, ਇਹ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ।