ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਪੋ ਰਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਚ੍ਚ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍। ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਧਨ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਤੋਂ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍। ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਫੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਸ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯਦ੍ਬੂਤਹਿਤਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਤਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਗਿਆਨ ਹੈ ਤੇ ਫ਼ਾਇਦਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾ ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਬਨ੍ਧਨਾਃ ਸਦਾ। ਤ੍ਯਾਗੇ ਯਸ੍ ਹੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਸਦਾ ਇੱਛਾ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਤਿਆਗੀ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨ ਗੁਰੁਤਾਂ ਚੈਨਂ ਚ੍ਯਾਵਯੇਦੁਪਪਾਦਯਨ੍। ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋਗਮਯੋਗਂ ਯੋਗਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾ ਭਾਰੀਪਣ ਤੇ ਨਾ ਉਤਸ਼ੇਪ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋਗ ਤੇ ਅਜੋਗ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮੈਤ੍ਰਾਯਣਗਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍। ਨੇਦਂ ਜੀਵਿਤਮਾਸਾਦ੍ਯਵੈਰਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤੋ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ।
ਆਕਿਂਚਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਤੋषੋ ਨਿਰਾਸ਼ਿਤ੍ਵਮਚਾਪਲਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਦਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਬਿਨਾ ਮਾਲਕੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਦਾ ਲਈ ਆਤਮ ਦੀ ਪਹਚਾਣ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਅਸ਼ੋਕਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਹ ਚ
ਸਭ ਮਾਲਕੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰੋ; ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ ਥਾਂ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲਓ, ਜੋ ਇਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਤਪੋਨਿਤ੍ਯੇਨ ਦਾਨ੍ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਜਿਤਂ ਜੇਤੁਕਾਮੇਨ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸਙ੍ਗੇष੍ਵਸਙ੍ਗਿਨਾ
ਜੋ ਸਾਧੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਅਜੇ ਤਕ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਗੁਣਾਗੁਣਮਨਾਸਙ੍ਗਮੇਕਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਏਤਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵृਤ੍ਤਮਾਹੁਰੇਕਪਦਂ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ, ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਲਣ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸੁਖ ਦਾ ਇਕੋ ਰਾਹ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਯੋ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਚਾਪ੍ਯੁਭਯਂ ਨਰਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਤ੍ਯਨ੍ਤਮਾਸਙ੍ਗਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਲਗਾਵ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਸੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਸਂਕਥਿਤੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਦृਢਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮਵਿਆਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮੇष੍ਵਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ; ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਧਰਮ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗृਹਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਲਦੀ ਉਠੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਓ; ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਸੌਧਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਚਤੁਃਸ਼ਾਲਮਤੀਵ ਚ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਹਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਦੇਵਤਾਗृਹਸਂਕਾਸ਼ ਦੈਵਤੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਯਨਾਸਨਸਂਬਾਧਂ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਖੱਟ ਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਪਿਤਰਾਵਸ੍ਯ ਪੂਜਿਤੌ। ਕृਤਾਹਾਰੌ ਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟਾਵੁਪਵਿष੍ਟੌ ਵਰਾਸਨੇ
ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ'। ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਦੇषੁ ਸ਼ਿਰਸਾऽਪਤਤ੍
ਉਸ ਵਿਆਦ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਧਰਮਵਿਆਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੁ। ਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਵ ਸ਼ੌਚੇਨ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। [ਗਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਗਤਃ]
ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ! ਧਰਮ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਵੇਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਰਾਹ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਸੁਪੂਜਿਤੌ। `ਸੁਖਮੇਵ ਵਸਾਵੋऽਤ੍ਰ ਦੇਵਲੋਕਗਤਾਵਿਵ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋਈਏ।
ਨ ਤੇऽਨ੍ਯਦ੍ਦੈਵਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੈਵਤੇष੍ਵਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਪ੍ਰਯਤਸਤ੍ਵਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂਦਮੇਨਾਸਿ ਸਮਨਵਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਦਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਪਿਤੁਃ ਪਿਤਾਮਹਾ ਯੇ ਚ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦਮੇਨਾਵਾਂ ਚ ਪੂਜਯਾ
ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਤੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਦਮ ਤੇ ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਨੈਵ ਹੀਯਤੇ। ਨ ਚਾਨ੍ਯਾ ਹਿ ਤਥਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਵ
ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਯਥਾ ਵृਦ੍ਧੌ ਸੁਪੂਜਿਤੌ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂਸਰ੍ਵਂਤਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਜਿਵੇਂ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤੌ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮਰ੍ਚਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਧਰਮਵਿਆਦ ਨੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਚ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਾਵੁਭੌ। ਸਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਭृਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਾਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਗृਹੇ। ਅਨਾਮਯ ਚ ਵਾਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸੁਖਂ ਵੇਹ ਸ਼ਰੀਰਯੋਃ
ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਠੀਕ ਹਨ ਤੇ ਇੱਥੇ ਸੁਖੀ ਹੋ?"
ਕੁਸ਼ਲਂ ਨੌ ਗृਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਭृਤ੍ਯਵਰ੍ਗੇ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਵਿਘ੍ਨੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਆਏ ਹੋ।
ਹਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤੌ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤੁ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮਰ੍ਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੇਵਲ "ਹਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ" ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਮਵਿਆਦ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।