ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਯਾਗਜਿਤਾਤ੍ਮਕਂ
ਉਸ ਆਤਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਛੱਡਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਯਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਬ੍ਬਿਨ੍ਦੁਰਿਵ ਪੁष੍ਕਰੇ। ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਤਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਯਾਗਜਿਤਾਤ੍ਮਕਂ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਬੂੰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਸਦਾ ਛੱਡਣ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਾਤ੍ਮਕਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਰਜਃ ਸਤ੍ਵਂ ਤਮਸ੍ਤਥਾ। ਜੀਵਮਾਤ੍ਮਗੁਣਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਾਤ੍ਮਕਂ
ਜੀਵ ਆਤਮ ਨੂੰ ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣੋ; ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਤਮ ਦਾ ਗੁਣ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਆਤਮ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮ ਜਾਣੋ।
ਅਚੇਤਨਂ ਜੀਵਗੁਣਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਚੇष੍ਟਤੇ ਚੇष੍ਟਯਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍। ਤਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦੋ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕਲ੍ਪਯਦ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਸਪ੍ਤ
ਜੀਵ ਦਾ ਗੁਣ ਬੇਸਮਝ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤ ਲੋਕ ਬਣਾਏ।
ਏष ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਗ੍ਰ੍ਯਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਨਵੇਦਿਭਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁਖਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਹਨਤਿ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸੁਖਮਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਆਤਮ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਯ ਯਥਾ ਤृਪ੍ਤਃ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪੇਤ੍। `ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਹਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ'। ਨਿਵਾਤੇ ਵਾ ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਦੀਪ੍ਯੇਤ੍ਕੁਸ਼ਲਦੀਪਿਤਃ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੋਵੇ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਲੋਭ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਰਹਿਤ ਥਾਂ 'ਚ ਦੀਵਾ ਟਿਕ ਕੇ ਜਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪੂਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰੇऽਪਰੇ ਚੈਵ ਯੁਞ੍ਜਾਨਃ ਸਤਤਂ ਮਨਃ। ਲਧ੍ਵਾਹਾਰੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਨੇਵ ਦੀਪੇਨ ਮਨੋਦੀਪੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਆਤਮ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਆਤਮ ਦੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਸ੍ਤੁ ਲੋਭਸ੍ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਚ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹਃ। ਏਤਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਯਞ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਪੋ ਵੈ ਸਂਕ੍ਰਮੋ ਮਤਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਭ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਸੱਚਾ ਤਪ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਾਧਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਪੋ ਰਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਚ੍ਚ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍। ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਭ੍ਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਧਨ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਤੋਂ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍। ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਫੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਸ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯਦ੍ਬੂਤਹਿਤਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਮਤਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਗਿਆਨ ਹੈ ਤੇ ਫ਼ਾਇਦਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾ ਨਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਬਨ੍ਧਨਾਃ ਸਦਾ। ਤ੍ਯਾਗੇ ਯਸ੍ ਹੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਸਦਾ ਇੱਛਾ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਤਿਆਗੀ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨ ਗੁਰੁਤਾਂ ਚੈਨਂ ਚ੍ਯਾਵਯੇਦੁਪਪਾਦਯਨ੍। ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋਗਮਯੋਗਂ ਯੋਗਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾ ਭਾਰੀਪਣ ਤੇ ਨਾ ਉਤਸ਼ੇਪ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋਗ ਤੇ ਅਜੋਗ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਮੈਤ੍ਰਾਯਣਗਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍। ਨੇਦਂ ਜੀਵਿਤਮਾਸਾਦ੍ਯਵੈਰਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤੋ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖੋ।
ਆਕਿਂਚਨ੍ਯਂ ਸੁਸਂਤੋषੋ ਨਿਰਾਸ਼ਿਤ੍ਵਮਚਾਪਲਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਦਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਬਿਨਾ ਮਾਲਕੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਦਾ ਲਈ ਆਤਮ ਦੀ ਪਹਚਾਣ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਅਸ਼ੋਕਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਹ ਚ
ਸਭ ਮਾਲਕੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰੋ; ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ ਥਾਂ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲਓ, ਜੋ ਇਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਤਪੋਨਿਤ੍ਯੇਨ ਦਾਨ੍ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਜਿਤਂ ਜੇਤੁਕਾਮੇਨ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸਙ੍ਗੇष੍ਵਸਙ੍ਗਿਨਾ
ਜੋ ਸਾਧੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਅਜੇ ਤਕ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਗੁਣਾਗੁਣਮਨਾਸਙ੍ਗਮੇਕਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਏਤਤ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵृਤ੍ਤਮਾਹੁਰੇਕਪਦਂ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ, ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਚਲਣ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਸੁਖ ਦਾ ਇਕੋ ਰਾਹ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਯੋ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਚਾਪ੍ਯੁਭਯਂ ਨਰਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਤ੍ਯਨ੍ਤਮਾਸਙ੍ਗਂ ਚ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਲਗਾਵ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਸੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਸਂਕਥਿਤੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਦृਢਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮਵਿਆਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮੇष੍ਵਭਿਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ; ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਯੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਧਰਮ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗृਹਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਲਦੀ ਉਠੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਓ; ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਸੌਧਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਚਤੁਃਸ਼ਾਲਮਤੀਵ ਚ ਮਨੋਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਹਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਦੇਵਤਾਗृਹਸਂਕਾਸ਼ ਦੈਵਤੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਯਨਾਸਨਸਂਬਾਧਂ ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਖੱਟ ਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਪਿਤਰਾਵਸ੍ਯ ਪੂਜਿਤੌ। ਕृਤਾਹਾਰੌ ਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟਾਵੁਪਵਿष੍ਟੌ ਵਰਾਸਨੇ
ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ'। ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਦੇषੁ ਸ਼ਿਰਸਾऽਪਤਤ੍
ਉਸ ਵਿਆਦ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਧਰਮਵਿਆਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤਾ।