ਯਦਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਕृਪਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਮਦ੍ਰਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਃ। ਅਮਰ੍षਯਨ੍ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਦਰ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜੇ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਦਤ੍ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵ੍ਯਂਸਿਤਾਂ ਮਾਧਵੇਨ। ਘਟੋਤ੍ਕਚੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਘੋਰਰੂਪੇ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਧਵ ਨੇ ਘਟੋਤਕਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਵਰਤ ਲਈ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਕਰ੍ਣਘਟੋਤ੍ਕਚਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮ੍। ਯਯਾ ਵਧ੍ਯਃ ਸਮਰੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਰਨ ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਰੋਣਮਾਚਾਰ੍ਯਮੇਕਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨਾਭ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮ੍। ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਯਗਤਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਆਚਾਰਯ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਲੰਘ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਰੌਣਿਨਾ ਦ੍ਵੈਰਥਸ੍ਥਂ ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਂ ਨਕੁਲਂ ਲੋਕਮਧ੍ਯੇ। ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਣ੍ਡਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰੋਣੇ ਨਿਹਤੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍। ਨੈषਾਮਨ੍ਤਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਵਿਆ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਪੀਤਂ ਰਕ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਯੁਧਿ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯ। ਨਿਵਾਰਿਤਂ ਨਾਨ੍ਯਤਮੇਨ ਭੀਮਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਕਰ੍ਣਮਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼ੂਰਂ ਹਤਂ ਪਾਰ੍ਥੇਨਾਹਵੇष੍ਵਪ੍ਰਧृष੍ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਣਾਂ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਦੇਵਗੁਹ੍ਯੇ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਰਣ, ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੂਰਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਮੁਗ੍ਰਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਟਿਰਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਜਯਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹਾਦਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਉੱਗਰ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਗਏ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਨਿਹਤਂ ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਸੂਤ। ਸਦਾ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਪ੍ਰਧਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਦਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਕਲਹਦ੍ਯੂਤਮੂਲਂ ਮਾਯਾਬਲਂ ਸੌਬਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ। ਹਤਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸਹਦੇਵੇਨ ਪਾਪਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਲਹ ਤੇ ਜੂਏ ਦਾ ਮੂਲ, ਮਾਇਆਵਾਨ ਸੌਬਲ, ਪਾਪੀ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਹਦੇਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮੇਕਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਹ੍ਰਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਮ੍ਭਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਿਰਥਂ ਭਗ੍ਨਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਕੱਲਾ, ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਨਾ ਰਥ ਸੀ ਨਾ ਹਥਿਆਰ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠਮਾਨਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਹ੍ਰਦੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍। ਅਮਰ੍षਣਂ ਧਰ੍षਯਤਃ ਸੁਤਂ ਮੇ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਝੀਲ ਕੋਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਖੜੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਮਣ੍ਡਲਸ਼ਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍। ਮਿਥ੍ਯਾ ਹਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਝੂਠੇ ਵਾਟ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤੈ- ਰ੍ਹਤਾਨ੍ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍। ਕृਤਂ ਬੀਭਤ੍ਸਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਭੀਮਸੇਨਾਨੁਯਾਤੇ- ਨਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨੈषੀਕਮਵਧੀਦ੍ਯੇਨ ਗਰ੍ਭਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਗਰਭ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਾ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁਖ-ਸਾਂਤਿ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰੇਣ ਗਰ੍ਭੇ ਵੈਰਾਟ੍ਯਾ ਵੈ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ। ਸਂਜੀਵਯਾਮੀਤਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਸ੍ਪੇਰਣਾਭਿਸ਼ਾਪੈਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਹਂ ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨੋऽਦ੍ਯ ਸੂਤ ਸਂਤਪ੍ਯੇ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹੀਨਃ
ਦਵੈਪਾਯਨ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੂਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹੋਣ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਹੀਨਾ ਤਥਾ ਵਧ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ। ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਸਪਤ੍ਨਂ ਪੁਨਸ੍ਤੈਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹੋਣ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਧੂਆਂ ਵੀ ਪਿਓ ਤੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਵਿਹੋਣ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕष੍ਟਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦਸ਼ ਸ਼ੇषਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮੇ ਤ੍ਰਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤ। ਦ੍ਵ੍ਯੂਨਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਹਤਾऽਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਭੈਰਵੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਇਹ ਯੁੱਧ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ: ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਜਣੇ ਬਚੇ—ਸਾਡੇ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੱਤ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਠਾਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਮਸ੍ਤ੍ਵਤੀਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤੀਵ ਮਾਮ੍। ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਨੋਪਲਭੇ ਸੂਤ ਮਨੋ ਵਿਹ੍ਵਲਤੀਵ ਮੇ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਨੇਰਾ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਟਕਾਵਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ, ਸੂਤਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਥ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁ ਦੁਃਖਿਤਃ। ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਜਯੈਵਂ ਗਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍। ਸ੍ਤੋਕਂ ਹ੍ਯਪਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤਧਾਰਣੇ
ਸੰਜਯਾ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਵਾਂ; ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਤਂ ਤਥਾ ਵਾਦਿਨਂ ਦੀਨਂ ਵਿਲਪਨ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਂ ਮੁਹ੍ਯਮਾਨਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮਹੀਪਤਿ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ, ਰੋਦੇ, ਹੰਝੀਆਂ ਭਰਦੇ ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਗਾਵਲ੍ਗਣਿਰਿਦਂ ਧੀਮਾਨ੍ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਯ ਵਦਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਮਹਤ੍ਸੁ ਰਾਜਵਂਸ਼ੇषੁ ਗੁਣੈਃ ਸਮੁਦਿਤੇषੁ ਚ
ਦਵੈਪਾਯਨ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕ ਹੋਏ,
ਜਾਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਃ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਲਏ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਕੇ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਾਨ੍। ਸ਼ੈਬ੍ਯਂ ਮਹਾਰਥਂ ਵੀਰਂ ਸृਂਜਯਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰਮ੍।। 250 ||
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ: ਸ਼ੈਬਿਆ ਮਹਾਰਥੀ, ਵੀਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਦਮਨਂ ਚੈਦ੍ਯਂ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਮਜਿਤਂ ਨਲਮ੍
ਬਾਹਲੀਕ, ਦਮਨ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਅਜਿਤ ਨਲ,