ਸਂਯਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਮਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿष੍ਫਲਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹੀਣਾਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੰਯਮੀ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਫਲ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਨਾਮਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿਂਸਾਯਾਂ ਸਤਤੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਵਞ੍ਚਨਾਯਾਂ ਚ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ ਸੁਖੇਨੈਵ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਕੋਈ-ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਚੇष੍ਟਮਪਿ ਚਾਸੀਨਂ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕਂਚਿਦੁਪਤਿष੍ਠਤਿ। ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਹਿ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠੇ-ਬੈਠੇ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਪਣੈਃ ਪੁਤ੍ਰਗृਧ੍ਨੁਭਿਃ। ਦਸ਼ਮਾਸਧृਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਕੁਲਪਾਂਸਨਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਝ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਲ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਸਂਚਿਤੈਃ। ਵਿਪੁਲੈਰਭਿਜਾਯਨ੍ਤੇ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਤੈਰੇਵ ਮਙ੍ਗਲੈਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਦੇਹਜਾ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ'। ਕਰ੍ਮਜਾ ਹਿ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਰੋਗਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗ ਤਾਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਆਧਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਲੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਇਵ। ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮृਗਾ ਵ੍ਯਾਧੈਰਿਵ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਲੋਕ ਮਨ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਰੋਗ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਚ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣੀਰੋਗਪੀਡਿਤਾਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਯਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਖਾਣ ਨੂੰ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਹ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰੇ ਬਾਹੁਬਲਿਨਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ। ਦੁਃਖੇਨ ਚਾਧਿਗਚ੍ਛਨਤਿ ਭੋਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਇਤਿ ਲੋਕਮਨਾਕ੍ਰਨ੍ਦਂ ਦੇਹਸ਼ਙ੍ਕਾਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਸ੍ਰੋਤਸਾऽਸਕृਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਬਲੀਯਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਭਰੀ ਪਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜਗਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮ੍ਰਿਯੇਯੁਰ੍ਨ ਜੀਰ੍ਯੈਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾਃ। ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯੇਯੁਰ੍ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ ਯਦਿ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਮਰੇ, ਨਾ ਬੁੱਢਾ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਹਰ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਦਿਨ ਨਾ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇ।
ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੀਹਤੇ। ਯਤਤੇ ਚ ਯਥਾਥਕ੍ਤਿ ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਥਾ
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਤੀਜਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਹਵਃ ਸਂਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੁਲ੍ਯਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਙ੍ਗਲਾਃ। ਮਹਤ੍ਤੁ ਫਲਵੈषਮ੍ਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿषੁ
ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕੇਚਿਦੀਸ਼ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਯਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ। ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਾਂ ਵੈ ਇਹ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਿਯਂਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜੀਵਃ ਕਿਲ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ਼ਰੀਰਮਧ੍ਰੁਵਂ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਹ
ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਸਥਿਰ ਹਨ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਦੇਹਨਾਸ਼ੋ ਭਵਤ੍ਯੁਤ। ਜੀਵਃ ਸਂਕ੍ਰਮਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰਕਰ੍ਮਬਨਧਨਿਬਨ੍ਧਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜੀਵੋ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਆਤਮਾ ਕਿਵੇਂ ਸਦੀਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ।
ਨ ਜੀਵਨਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਹਿ ਦੇਹਭੇਦੇ ਮਿਥ੍ਯੈਤਦਾਹੁਰ੍ਮ੍ਰਿਯਤੀਤਿ ਮੂਢਾਃ। ਜੀਵਸ੍ਤੁ ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦਸ਼ਾਰ੍ਧਤੈਵਾਸ੍ ਸ਼ਰੀਰਭੇਦਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ', ਪਰ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਸ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋ ਹਿ ਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕृਤਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਮਨੁਜਸ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍। ਯਤ੍ਤੇਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਿ ਕृਤਂਹਿ ਕਰ੍ਮ ਤਦਸ਼੍ਨੁਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਃ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਰਮ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾ ਹਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾ ਨਰਾਧਮਾਃ ਪਾਪਕृਤੋ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਨਰੋऽਨੁਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵੈ- ਸ੍ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤਿ ਭਾਵਿਤਸ੍ਤੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੀਚ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਸਂਭਵਤੇ ਯੋਨੌ ਕਥਂ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ। ਜਾਤੀਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਹ੍ਯਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਜਨਮ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵ।
ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਸਂਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਸਮਾਸੇਨ ਤੁ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਕਰਮ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੇਤੀ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਥਾ ਸਂਭृਤਸਂਭਾਰਃ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ। ਸ਼ੁਭਕृਚ੍ਛੁਭਯੋਨੀषੁ ਪਾਪਕृਤ੍ਪਾਪਯੋਨਿषੁ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੰਗੀਆਂ ਕੋਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਦੀਆਂ ਕੋਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭੈਃ ਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਂਵ੍ਯਾਮਿਸ਼੍ਰੈਰ੍ਮਾਨੁषੋ ਭਵੇਤ੍। ਮੋਹਨੀਯੈਰ੍ਵਿਯੋਨੀषੁ ਤ੍ਵਧੋਗਾਮੀ ਚ ਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਿਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਦੁਃਖੈਃ ਸਤਤਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ। ਸਂਸਾਰੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਦੋषੈਰਾਤ੍ਮਕृਤੈਰ੍ਨਰਃ
ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੀਤੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਨਰਕਮੇਵ ਚ। ਜੀਵਾਃ ਸਂਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨਿਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਤੁਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਕृਤੈਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਃ। ਤਦ੍ਦੁਃਖਪ੍ਰਤਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮਪੁਣ੍ਯਾਂ ਯੋਨਿਮਾਪ੍ਨੁਤੇ
ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮੰਦ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਦਤ੍ਤੇ ਪੁਨਰਨ੍ਯਨ੍ਨਵਂ ਬਹੁ। ਪਚ੍ਯਤੇ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਪਥ੍ਯਮਿਵਾਤੁਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਦੁੱਖ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਮਾਰ ਆਦਮੀ ਮਾੜਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਸ੍ਰਮੇਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋऽਦੁਃਖਿਤਃ ਸੁਖਿਸਂਜ੍ਞਿਤਃ। ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਬਨ੍ਧਤ੍ਵਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾਮੁਦਯਾਦਪਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਚਕ੍ਰਵਦ੍ਬਹੁਵੇਦਨਃ। ਸ ਚੇਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਬਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਟਾਂ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ—