ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਧਨਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਗਿਆਨ-ਧਨ ਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦਾਨਨਿਤ੍ਯਾਃ ਸੁਖਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਪੀਡਯਾ ਚ ਕਲਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਪਸ਼ਯ੍ਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਤ੍ਮਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਏਵਂ ਸਨ੍ਤੋਵਰ੍ਤਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵੇਧਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਵਚਨਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਵਥਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਅਦ੍ਰੋਹੋ ਨਾਤਿਮਾਨਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰੀਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ ਬੋਲਣਾ, ਦਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਵਿਤਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਲਜਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ—
ਧੀਮਨ੍ਤੋ ਧृਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਕਾਃ। ਅਕਾਮਦ੍ਵੇषਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੋ ਲੋਕਸਤ੍ਕृਤਾਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਤੁ ਪਦਾਨ੍ਯਾਹੁਃ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਨ ਚੈਵ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਦ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਵਦੇਤ੍
ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਹੀ ਪਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਚ ਬੋਲਣਾ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਦਯਾਵਨ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਰੁਣਵੇਦਿਨਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਹ ਸੁਸਂਤੁष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਚੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਅਨਸੂਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸਂਤੋषਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਤਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਚੰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਨਿषੇਵਣਮ੍। ਕਰ੍ਮ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵਨ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਰਮਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਰੂਹ੍ਯ ਮੁਹ੍ਯਤੋ ਮਹਤੋ ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਤਿषੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਗੁਣਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਝ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਮਥੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਯਦਹਂ ਹ੍ਯਾਚਰੇ ਕਰ੍ਮ ਘੋਰਮੇਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕਸਾਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਧਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਹਿ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍। ਪੁਰਾ ਕृਤਸ੍ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਦੋषੋ ਭਵਤ੍ਯਯਮ੍
ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਗ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੋਪਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਘਾਤੇ ਯਤ੍ਨਵਾਨਹਮ੍। ਵਿਧਿਨਾ ਹਿ ਹਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਘਾਤਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਾ ਹਿ ਵਯਂ ਕਰ੍ਮਣੋऽਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰ ਹਾਂ।
ਯੇषਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਮੋ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਤੇषਾਮਪਿ ਭਵੇਦ੍ਧਰ੍ਮ ਉਪਯੋਗੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਿਤृਣਾਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਅਸੀਂ ਵੇਚਦੇ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਓषਧ੍ਯੋ ਵੀਰੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਭੂਤਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਇਤ੍ਯਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਜੜੀਆਂ, ਪੌਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ — ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਆਹਾਰ ਹਨ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਮਾਂਸਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋ ਨृਪਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਨਸੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। [ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪਚ੍ਛੇਤੇ ਪਸ਼ੂਨਾਮਨ੍ਵਹਂ ਤਦਾ।] ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਪਚ੍ਯੇਤੇ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਗਵਾਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਰੰਤੀਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾਨਸ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਪਕਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ ਮਾਸਂ ਦਦਤੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਤੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰਭਵਨ੍ਨृਪਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਮਾਸ ਦੇਣ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਰੰਤੀਦੇਵ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋ ਗਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਚ ਪਸ਼ਵੋ ਵਧ੍ਯਨ੍ਤ ਇਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਗ੍ਨਯੋ ਮਾਂਸਕਾਮਾਸ਼੍ਚਇਤ੍ਯਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਚੌਰਮਾਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਨਵਰ ਨਿੱਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਮਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪਸ਼ਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ ਕਿਲ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੇऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਨੈਵਾਗ੍ਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਾਂਸਕਾਮਾऽਭਵਨ੍ਪੁਰਾ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨੈਵਾਭਵਨ੍ਮਾਂਸਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਅੱਗ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਮਾਸ ਕਿਸੇ ਲਈ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਆਹਾਰ ਨਾ ਬਣਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਧਿਰੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਨਿਯਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਿਤृਣਾਂ ਚ ਸ਼ੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਪਿਯਃ ਸਦਾ। ਯਥਾਵਿਧਿ ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਨ ਸ ਦੁष੍ਯੇਤ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵਮਿਤ੍ਯਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ऋਤੌ ਭਵਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਇਹ ਵੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ। ਸੌਦਾਸੇਨ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਾਨੁषਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜ। ਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤੇਨ ਭृਸ਼ਮਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਤੇ
ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਨਿਯਮ ਆਇਆ ਹੈ: ਰਾਜਾ ਸਉਦਾਸ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ?
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ ਇਤਿਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਪੁਰਾ ਕृਤਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਜੀਵਾਮ੍ਯੇਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਓ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਯਜਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਧਰ੍ਮ ਇਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਇਥੇ ਅਧਰਮੀ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।