ਅਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤੋऽਨਸੂਯਨ੍ਤੋ ਨਿਰਹਂਕਾਰਮਤ੍ਸਰਾਃ। ऋਜਵਃ ਸ਼ਮਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਵृਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਵृਤ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੋ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹਨ—ਇਹੀ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਹੀਨਸਤ੍ਵਾਨਾਂ ਦੁष੍ਕਰਾਚਾਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸ੍ਵੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸਤ੍ਕृਤਾਨਾਂ ਘੋਰਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਿਤਰਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਔਖੇ ਤੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਤਦਾਚਾਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਅਜੋਬਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਪੱਕਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਤਿਕਾ ਮਾਨਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਜਨਪੂਜਕਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤੋਪਸਂਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੈ—ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚਾਪਰਃ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚੀਰ੍ਣਸ਼੍ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਚਲਣ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ।
ਧਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮਵਗਾਹਨਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਂ ਸ਼ੌਚਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧੀਰਜ, ਸਚਾਈ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਹਿਂਸਾਨਿਰਤਾਃ ਸਦਾ। ਪਰੁषਂ ਚ ਨ ਭਾषਨ੍ਤੇ ਸਦਾ ਸਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਬਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਵਿਪਾਕਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮੇਤ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਯੋਪੇਤਾ ਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਃ। ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਪਥੇ। ਦਾਤਾਰਃ ਸਂਵਿਭਕ੍ਤਾਰੋ ਦੀਨਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣਃ
ਨਿਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ, ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਧਨਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਗਿਆਨ-ਧਨ ਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦਾਨਨਿਤ੍ਯਾਃ ਸੁਖਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਪੀਡਯਾ ਚ ਕਲਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਪਸ਼ਯ੍ਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਤ੍ਮਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਏਵਂ ਸਨ੍ਤੋਵਰ੍ਤਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵੇਧਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਵਚਨਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਵਥਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਅਦ੍ਰੋਹੋ ਨਾਤਿਮਾਨਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰੀਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ ਬੋਲਣਾ, ਦਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਵਿਤਰਤਾ, ਨਿਮਰਤਾ, ਲਜਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ—
ਧੀਮਨ੍ਤੋ ਧृਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਕਾਃ। ਅਕਾਮਦ੍ਵੇषਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੋ ਲੋਕਸਤ੍ਕृਤਾਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਤੁ ਪਦਾਨ੍ਯਾਹੁਃ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਨ ਚੈਵ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਦ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਵਦੇਤ੍
ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਤਿੰਨ ਹੀ ਪਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਚ ਬੋਲਣਾ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਦਯਾਵਨ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਰੁਣਵੇਦਿਨਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਹ ਸੁਸਂਤੁष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਚੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਅਨਸੂਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸਂਤੋषਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਤਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਚੰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਨਿषੇਵਣਮ੍। ਕਰ੍ਮ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵਨ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਰਮਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਰੂਹ੍ਯ ਮੁਹ੍ਯਤੋ ਮਹਤੋ ਜਨਾਨ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਚਲਣ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਤਿषੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਗੁਣਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਝ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਮਥੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਯਦਹਂ ਹ੍ਯਾਚਰੇ ਕਰ੍ਮ ਘੋਰਮੇਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕਸਾਈ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਧਿਸ੍ਤੁ ਬਲਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਹਿ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍। ਪੁਰਾ ਕृਤਸ੍ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਦੋषੋ ਭਵਤ੍ਯਯਮ੍
ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਗ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੋਪਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਘਾਤੇ ਯਤ੍ਨਵਾਨਹਮ੍। ਵਿਧਿਨਾ ਹਿ ਹਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਘਾਤਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਾ ਹਿ ਵਯਂ ਕਰ੍ਮਣੋऽਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰ ਹਾਂ।
ਯੇषਾਂ ਹਤਾਨਾਂ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਮੋ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜ। ਤੇषਾਮਪਿ ਭਵੇਦ੍ਧਰ੍ਮ ਉਪਯੋਗੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਿਤृਣਾਂ ਚਾਪਿ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਅਸੀਂ ਵੇਚਦੇ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਮਹਿਮਾਨ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਓषਧ੍ਯੋ ਵੀਰੁਧਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਭੂਤਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਇਤ੍ਯਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਜੜੀਆਂ, ਪੌਦੇ, ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ — ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਆਹਾਰ ਹਨ, ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਮਾਂਸਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋ ਨृਪਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਨਸੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। [ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪਚ੍ਛੇਤੇ ਪਸ਼ੂਨਾਮਨ੍ਵਹਂ ਤਦਾ।] ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਪਚ੍ਯੇਤੇ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਗਵਾਂ ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਰੰਤੀਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾਨਸ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਪਕਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।