ਲੁਬਧਾਃ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਨਾਤਿਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਅਧਰ੍ਮ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਤृਣੈਃ ਕੂਪਾ ਇਵਾਵृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚੀ ਹਨ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਧਰਮੀ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਖੂਹ।
ਯੇषਾਂ ਪਞ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਲਾਪਾ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੇषੁ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਮਪृਚ੍ਛਤ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਂ ਕਥਮਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਿਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਚਰਣ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਪਞ੍ਚ ਕਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ'। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਹਾਮਤੇ ਵ੍ਯਾਧ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
'ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।'
ਯਜ੍ਞੋ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਵੇਦਾਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਪਞ੍ਚੈਤਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਚ—ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਭਂ ਲੋਭਮਨਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਧੋਖਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਬੇਇਮਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਿਨਾਮ੍। ਆਚਾਰਪਾਲਨਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਅਧਿਆਇਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਲਣ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਗੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧੋ ਦਾਨਮੇਵ ਚ। ਏਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸਚ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ—ਇਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਾਮਯਂ ਲਭਤੇ ਤੁष੍ਟਿਂ ਸਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਹ੍ਯਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।
ਵੇਦਸ੍ਯੋਪਨਿषਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯੋਪਨਿषਦ੍ਦਮਃ। ਦਮਸ੍ਯੋਪਨਿषਤ੍ਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਵੇਦ ਦਾ ਮੂਲ ਸਚ ਹੈ; ਸਚ ਦਾ ਮੂਲ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਹੈ; ਸੰਯਮ ਦਾ ਮੂਲ ਤਿਆਗ ਹੈ—ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਨਸੂਯਨ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਨਰਾਃ। ਅਪਥਾ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤੇषਾਮਨੁਯਾਤਾ ਚ ਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਔਗੁਣ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸੁਨਿਯਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਤ੍ਯਾਗਪਰਾਯਣਾਃ। ਧਰ੍ਮਪਨ੍ਥਾਨਮਾਰੂਢਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਅਧਿਆਇਨ ਤੇ ਤਿਆਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾਨ੍ਵਿਤਾ ਜਨਾਃ। ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਮਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਾਨ੍ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ਪਾਪਮਤੌ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਤ੍ਯਜ ਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨੁਪਸੇਵ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਕਰੂੜ ਹਨ ਤੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਸਮਝ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਗਤ ਕਰ।
ਕਾਮਲੋਭਗ੍ਰਹਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਨਾਵਂ ਧृਤਿਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸਂਤਰ
ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਨਦੀ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਦੀ ਨਾਵ ਬਣਾਕੇ ਜਨਮ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਾਰ ਪਾਰ ਕਰ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਮਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇ ਭਵੇਤ੍ਸਾਧੂ ਰਾਗਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਵ ਵਾਸਸਿ
ਧਰਮ, ਜੋ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ 'ਚ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਂ ਪਰਮ੍। ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਚ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਃ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ ਬੋਲਣਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ—ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਚ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਦ ਸਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਗਰੀਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਆਚਾਰਸ਼੍ਚ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਾਚਾਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਸਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਆਚਰਨ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਕਾਮਾਦੀਨ੍ਦੋषਾਨਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਜੰਤੂ ਜਿਹੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਰਮ੍ਭੋ ਨ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ ਹਿ ਧਰ਼੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਅਨਾਚਾਰਸ੍ਤ੍ਵਧ੍ਰਮੇਤਿ ਏਤਚ੍ਛਿष੍ਟਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਨਿਆਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਆਚਰਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਹੈ—ਇਹ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤੋऽਨਸੂਯਨ੍ਤੋ ਨਿਰਹਂਕਾਰਮਤ੍ਸਰਾਃ। ऋਜਵਃ ਸ਼ਮਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਵृਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਵृਤ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੋ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹਨ—ਇਹੀ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਹੀਨਸਤ੍ਵਾਨਾਂ ਦੁष੍ਕਰਾਚਾਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸ੍ਵੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸਤ੍ਕृਤਾਨਾਂ ਘੋਰਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਿਤਰਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਔਖੇ ਤੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਤਦਾਚਾਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਅਜੋਬਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਪੱਕਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਤਿਕਾ ਮਾਨਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਜਨਪੂਜਕਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤੋਪਸਂਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਹੈ—ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚਾਪਰਃ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚੀਰ੍ਣਸ਼੍ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਚਲਣ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ।
ਧਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮਵਗਾਹਨਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵਂ ਸ਼ੌਚਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧੀਰਜ, ਸਚਾਈ, ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਹਿਂਸਾਨਿਰਤਾਃ ਸਦਾ। ਪਰੁषਂ ਚ ਨ ਭਾषਨ੍ਤੇ ਸਦਾ ਸਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਬਲਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਵਿਪਾਕਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮੇਤ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਯੋਪੇਤਾ ਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਃ। ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਪਥੇ। ਦਾਤਾਰਃ ਸਂਵਿਭਕ੍ਤਾਰੋ ਦੀਨਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣਃ
ਨਿਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ, ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।