ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਕਸ੍ਯਚਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦਾਮਾਤ੍ਮਪੂਜਾਮਵਰ੍ਣਯਨ੍। ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿਕਰ੍ਮਣਾ ਤਪ੍ਯਮਾਨਃ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਨ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਿਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਤ੍ਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਇਹ ਫੇਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਵੀ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਿਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਧਰ੍ਮੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਪਨਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵੇਹ ਪੁਰਾ ਕृਤਾਨਿ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਵਿਨਿਹਨ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਧਰ੍ਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੁਦਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਯਤ੍ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਪਾਪਮਿਹ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਨ੍ਯੇਤ ਨਾਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਪੂਰੁषਃ। [ਤਂ ਤੁ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਸ੍ਯੈਵਾਨ੍ਤਰਪੂਰੁषਃ]
ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ', ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਸਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਚਿਕੀਰ੍षੇਦੇਵ ਕਲ੍ਯਾਯਣਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋऽਨਸੂਯਕਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ।
ਵਸਨਸ੍ਯੇਵ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਇ ਸਾਧੂਨਾਂ ਵਿਵृਣੋਤਿ ਯਃ। `ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਦੋषਾਨ੍ਸ ਪਾਪਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਛੇਦ ਅੰਦਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਖਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਂ ਚੇਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਯਾਣਮਭਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਭ੍ਰੇਣੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਚੰਗਾਈ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਵੈ ਤਮਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ। ਏਵਂ ਕਲ੍ਯਾਣਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਧਿष੍ਠਾਨਂ ਲੋਭਮੋਹੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। `ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੌ ਵਿਦੁषਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰ੍ਜਨੀਯੌ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਲੁਬਧਾਃ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਨਾਤਿਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਅਧਰ੍ਮ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਤृਣੈਃ ਕੂਪਾ ਇਵਾਵृਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚੀ ਹਨ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਧਰਮੀ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਖੂਹ।
ਯੇषਾਂ ਪਞ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਲਾਪਾ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੇषੁ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧਮਪृਚ੍ਛਤ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਂ ਕਥਮਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਿਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਚਰਣ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਪਞ੍ਚ ਕਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ'। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਹਾਮਤੇ ਵ੍ਯਾਧ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
'ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।'
ਯਜ੍ਞੋ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਵੇਦਾਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ। ਪਞ੍ਚੈਤਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਚ—ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਭਂ ਲੋਭਮਨਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਧਰ੍ਮਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਧੋਖਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਬੇਇਮਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਿਨਾਮ੍। ਆਚਾਰਪਾਲਨਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਅਧਿਆਇਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਲਣ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਗੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧੋ ਦਾਨਮੇਵ ਚ। ਏਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸਚ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ—ਇਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਾਮਯਂ ਲਭਤੇ ਤੁष੍ਟਿਂ ਸਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਹ੍ਯਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।
ਵੇਦਸ੍ਯੋਪਨਿषਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯੋਪਨਿषਦ੍ਦਮਃ। ਦਮਸ੍ਯੋਪਨਿषਤ੍ਤ੍ਯਾਗਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਵੇਦ ਦਾ ਮੂਲ ਸਚ ਹੈ; ਸਚ ਦਾ ਮੂਲ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਹੈ; ਸੰਯਮ ਦਾ ਮੂਲ ਤਿਆਗ ਹੈ—ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਨਸੂਯਨ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਨਰਾਃ। ਅਪਥਾ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤੇषਾਮਨੁਯਾਤਾ ਚ ਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਔਗੁਣ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਸੁਨਿਯਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਤ੍ਯਾਗਪਰਾਯਣਾਃ। ਧਰ੍ਮਪਨ੍ਥਾਨਮਾਰੂਢਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਅਧਿਆਇਨ ਤੇ ਤਿਆਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਾਨ੍ਵਿਤਾ ਜਨਾਃ। ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਮਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਾਨ੍ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ਪਾਪਮਤੌ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਤ੍ਯਜ ਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨੁਪਸੇਵ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਕਰੂੜ ਹਨ ਤੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਸਮਝ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਗਤ ਕਰ।
ਕਾਮਲੋਭਗ੍ਰਹਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਨਾਵਂ ਧृਤਿਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸਂਤਰ
ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਨਦੀ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਧੀਰਜ ਦੀ ਨਾਵ ਬਣਾਕੇ ਜਨਮ ਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਾਰ ਪਾਰ ਕਰ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਮਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰੇ ਭਵੇਤ੍ਸਾਧੂ ਰਾਗਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਵ ਵਾਸਸਿ
ਧਰਮ, ਜੋ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ 'ਚ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਂ ਪਰਮ੍। ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਚ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਃ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ ਬੋਲਣਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ—ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਚ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜਦ ਸਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਗਰੀਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਆਚਾਰਸ਼੍ਚ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਾਚਾਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਸਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਆਚਰਨ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਕਾਮਾਦੀਨ੍ਦੋषਾਨਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਜੋ ਜੰਤੂ ਜਿਹੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਰਮ੍ਭੋ ਨ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤੋ ਯਃ ਸ ਹਿ ਧਰ਼੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਅਨਾਚਾਰਸ੍ਤ੍ਵਧ੍ਰਮੇਤਿ ਏਤਚ੍ਛਿष੍ਟਾਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਨਿਆਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਆਚਰਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਹੈ—ਇਹ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।