ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤੋ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਕਠੋਰ ਦੇ, ਜੋ ਰੇਤ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤਦਾ ਭੂਸ਼੍ਚਲਤਿ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ। ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਰਜ ਉਦ੍ਧੂਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਉੱਡਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਰਥਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਭੂਮਿਕਮ੍ਪਨਮ੍। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਂ ਸਜ੍ਵਾਲਂ ਧੂਮਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਡਰਾਉਣ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ।
ਤੇਨ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਤਾਤੁਂ ਸ੍ਵਆਂਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਲਕਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇऽਸੁਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਜਦ ਉਹ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਧੁਨ੍ਧੁਨਾਮਾਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦਾਨਵਂ ਧੋਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਸਮਰੇ ਧੋਰਤੁਮੁਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਮਹੇषੁਣਾ
ਧੁੰਦੂ ਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਤੇਜਸਾ ਤਵ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਰਾਪ੍ਯਾਯਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵਧੇਗੀ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਮ ਮਹੀਪਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਯਸ੍ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤੇਜਸ੍ਤਦ੍ਵੈष੍ਣਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂਸਮਾਧਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੁਵਿ ਦੁਃਸਹਮ੍। ਤਂ ਨਿषੂਦਯ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਡਰਾਉਣ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ, ਮਾਰ।
ਨ ਹਿ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤੇਜਸਾऽਲ੍ਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ ਹਿ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਧੁੰਦੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲੱਗ ਜਾਣ।
ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਤਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ ਤਪੋऽਤਪ੍ਯਤ ਮਹਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਧੁੰਦੂ ਨਾਂ ਦਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿष੍ਠਦੇਕਪਾਦੇਨ ਕृਸ਼ੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ। ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਚ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਨਸਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਰ੍ਪਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਵਧ੍ਯੋऽਹਂ ਭਵੇਯਂ ਵੈ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਪਾਦੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾ — ਇੰਝ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਤੁ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਪਿਤृਵਧਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਧੁੰਦੂ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਧੁਨ੍ਧੁਰਮਰ੍षਣਃ। ਬਬਾਧ ਸਰ੍ਵਾਨਸਕृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਧੁੰਦੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਲੁਕਾਪੂਰ੍ਣੇ ਉਜ੍ਜਾਨਕ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤੇ। ਆਗਮ੍ਯ ਚ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਾਧਤੇਸ੍ਮ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਮੁਦਙ੍ਕਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਿਭੋ
ਉਜਾਣਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਦੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਦੂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪੋਬਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਉਦਙ੍ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਹ ਉਥੇ, ਉਦੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸਬਲਵਾਹਨਃ। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵੋ ਨਰਪਤਿਰਨ੍ਵਿਤੋ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰੈਰੇਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਾਯਾਦੁਦਙ੍ਕਸਹਿਤੋ ਧੁਨ੍ਧੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਵੈ
ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਉਦੰਕ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧੁੰਦੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਉਦਙ੍ਕਸ੍ ਨਿਯੋਗੇਨ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਦੰਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਏष ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਨृਪਸੁਤੋ ਧੁਨ੍ਧੁਮਾਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਅਟੱਲ ਯੋਧਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ: 'ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਧੁੰਦੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ।'
ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਕਿਰਨ੍। ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨੇਦੁਃ ਸ੍ਵਯਮਨੀਰਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਰਸਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੂੰਜੇ।
ਸ਼ੀਤਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਵਵੌ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਵਿਪਾਂਸੁਲਾਂ ਮਹੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਵਰ੍ष ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। `ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਵਨ੍ਵਨ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਸਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧੂੜ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰੇ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਡਦੇ ਰਥ ਉਥੇ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਧੁੰਦੂ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਸੀ।
ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧੁਨ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਹਿਤਾਃ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਰ੍षਯਃ
ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ ਤੇ ਧੁੰਦੂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਆਏ।
ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਕੌਰਵ੍ਯ ਤੇਜਸਾऽऽਪ੍ਯਾਯਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਸ ਗਤੋ ਨृਪਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਕੌਰਵ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਰ੍ਣਵਂ ਸ੍ਵਾਨਯਾਮਾਸ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। `ਹਿਤਾਰ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮੁਦਙ੍ਕਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਉਦੰਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।