ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਾਰਣ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਲਨ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਨ ਤਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਰਣ੍ਯੇ ਮਾਭੂਤ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇ।
ਈਦृਸ਼ੋ ਨ ਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵਚਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਲਨੇ ਯਤ੍ਨਃ ਪੁਰਾ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਕृਤਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਪਾਰਥਿਵ, ਮੈਂ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪੇ ਵੈ ਸਮੇषੁ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ। ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਲੁਕਾਪੂਰ੍ਣ ਉਜ੍ਜਾਲਕ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਬਹੁਯੋਜਨਮਾਯਤਃ
ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉੱਜਾਲਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਨਾਮ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਸਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਿਰਪ੍ਰਸਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਧੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਣ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਵਨਂ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਦੈਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਥ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਾਗਾਨਾਮਥ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਵਾਪ੍ਯਸ ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਵਰ ਉਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਤੋऽਨ੍ਯਥਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਹਤੀਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮਵ੍ਯਯਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤੋ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਕਠੋਰ ਦੇ, ਜੋ ਰੇਤ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਤਦਾ ਭੂਸ਼੍ਚਲਤਿ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ। ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਰਜ ਉਦ੍ਧੂਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਉੱਡਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਰਥਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਭੂਮਿਕਮ੍ਪਨਮ੍। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਂ ਸਜ੍ਵਾਲਂ ਧੂਮਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਅੱਗ ਤੇ ਡਰਾਉਣ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ।
ਤੇਨ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਤਾਤੁਂ ਸ੍ਵਆਂਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਲਕਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇऽਸੁਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਜਦ ਉਹ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਧੁਨ੍ਧੁਨਾਮਾਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਦਾਨਵਂ ਧੋਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਸਮਰੇ ਧੋਰਤੁਮੁਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਮਹੇषੁਣਾ
ਧੁੰਦੂ ਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਤੇਜਸਾ ਤਵ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਰਾਪ੍ਯਾਯਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵਧੇਗੀ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਮ ਮਹੀਪਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਯਸ੍ਤਂ ਮਹਾਸੁਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤੇਜਸ੍ਤਦ੍ਵੈष੍ਣਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂਸਮਾਧਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੁਵਿ ਦੁਃਸਹਮ੍। ਤਂ ਨਿषੂਦਯ ਸਂਦਿष੍ਟੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਰੌਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਡਰਾਉਣ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ, ਮਾਰ।
ਨ ਹਿ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤੇਜਸਾऽਲ੍ਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ ਹਿ ਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਧੁੰਦੂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲੱਗ ਜਾਣ।
ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਤਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ ਤਪੋऽਤਪ੍ਯਤ ਮਹਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਧੁੰਦੂ ਨਾਂ ਦਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿष੍ਠਦੇਕਪਾਦੇਨ ਕृਸ਼ੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ। ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਚ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਨਸਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਰ੍ਪਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਅਵਧ੍ਯੋऽਹਂ ਭਵੇਯਂ ਵੈ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਪਾਦੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾ — ਇੰਝ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਤੁ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਪਿਤृਵਧਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਧੁੰਦੂ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਬਹਾਦਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸਤੁ ਦੇਵਾਨ੍ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਧੁਨ੍ਧੁਰਮਰ੍षਣਃ। ਬਬਾਧ ਸਰ੍ਵਾਨਸਕृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਧੁੰਦੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਲੁਕਾਪੂਰ੍ਣੇ ਉਜ੍ਜਾਨਕ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤੇ। ਆਗਮ੍ਯ ਚ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਾਧਤੇਸ੍ਮ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਮੁਦਙ੍ਕਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਿਭੋ
ਉਜਾਣਕਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਆਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਦੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਲੁਕਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਦੂ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪੋਬਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਉਦਙ੍ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਹ ਉਥੇ, ਉਦੰਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।