ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਾਨਿ ਚ। ਛਾਯਾਯਾਂ ਕਰਿਣਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਵੀਜਿਤਮ੍। ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਯੁਤਾਨੀਹ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯੇਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਦਾਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਜੀਵਨਾਯ ਸਮਾਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਵਸੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਵਾਸਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੈਃ ਸ ਇष੍ਟਵਾਨ੍
ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਸ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋऽਨ੍ਨਾਨੁਸਂਚਰਨ੍। ਮਹਾਧੁਰਿ ਯਥਾ ਨਾਵਾ ਮਹਾਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਵਿषੁਵੇ ਵਿਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਧਿਮਧ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਅਨਾਜ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਹੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪਰ੍ਵਸੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਾਨਮृਤੌ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। `ਅਬ੍ਦੇ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਵਿषੁਵੇ ਭਵੇਤ੍
ਪ੍ਰਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ 'ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗੁਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ 'ਤੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵषਡਸ਼ੀਤਿਮੁਖੇषੁ ਚ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਛਿਆਸੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ऋਤੁषੁ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਗੁਣਮृਤ੍ਵਯਨਾਦਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਭਵਤਿ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਦਿਨਸ੍ਯ ਰਾਹੋ- ਰ੍ਵਿषੁਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਫਲਮ੍
ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ; ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਭਾਗ 'ਤੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ 'ਤੇ, ਅਮਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭੂਮਿਦੋ ਭੂਮਿਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਰਾਜ- ਨ੍ਨਾਯਾਨਦੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਾਤਿ। ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕਾਮਾਞ੍ਜਾਯਮਾਨਃ ਸ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜੋ ਯਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ। ਲੋਕਾਸ਼੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤਾ ਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਅੱਗ ਤੋਂ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਂਹਿ ਦਾਨਾਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ਭਵਤੇ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਦਾਨਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੌ ਸਂਸ੍ਤਿਤੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਸ਼ਾਦਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋऽਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨृਪੋऽਭਵਤ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਦਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨੇਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਚਾਨੇਨਸਃ ਸੁਤਃ
ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ ਦਾ ਵਾਰਸਾ ਕਕੁਤਸਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਨੇਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਨੇਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜੋ ਅਨੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਵਿष੍ਵਗਸ਼੍ਵਃ ਪृਥੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਰ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਗਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਰਦਰਾ ਜੰਮਿਆ। ਆਰਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰਾਵਸਤ ਸੀ।
ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਕੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤੀ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ। ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼੍ਰਾਵਸਤਕ ਰਾਜਾ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਵਸਤਿ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼੍ਰਾਵਸਤ ਦਾ ਵਾਰਸਾ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਬृਹਦਸ਼੍ਵਸ੍ ਦਾਯਾਦਃ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸਤਿਃ
ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਦਾ ਵਾਰਸਾ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਨਿष੍ਣਾਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਤੋਗੁਣੈਰਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ। ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਆਪਣੇ ਪਿਓ-ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਸਮਯੇ ਤਂ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੂਰਮੁਤ੍ਤਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਨੇ ਮਹਾਂਰਾਜਾ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਪੋਵਨਮਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਪस्या ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਸ਼੍ਵਾਵ ਰਾਜਰ੍षਿਂ ਤਮੁਦਙ੍ਕੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਵਨਂ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਬृਹਦਸ਼੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਦੰਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਮੁਦਙ੍ਕੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂਵਰਮ੍। ਨ੍ਯਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਦੰਕ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਾਵਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਾ ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਦਾਦ੍ਵਸੇਮਹਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕੀਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਪृਥਿਵੀ ਰਾਜਨ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਾਰਣ੍ਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਲਨ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਨ ਤਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਰਣ੍ਯੇ ਮਾਭੂਤ੍ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵੇ।
ਈਦृਸ਼ੋ ਨ ਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵਚਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਲਨੇ ਯਤ੍ਨਃ ਪੁਰਾ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਕृਤਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਪਾਰਥਿਵ, ਮੈਂ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪੇ ਵੈ ਸਮੇषੁ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ। ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਲੁਕਾਪੂਰ੍ਣ ਉਜ੍ਜਾਲਕ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਬਹੁਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ਬਹੁਯੋਜਨਮਾਯਤਃ
ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉੱਜਾਲਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਨਾਮ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਗਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵਸਤ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਿਰਪ੍ਰਸਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਧੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਣ ਹੈ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਵਨਂ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯੋ ਦੈਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਥ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਾਗਾਨਾਮਥ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਵਾਪ੍ਯਸ ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਇਹ ਵਰ ਉਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਤੋऽਨ੍ਯਥਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਹਤੀਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮਵ੍ਯਯਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।