ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਦਭਿਸਂਧਾਯ ਕੇਚਿਚ੍ਛ੍ਲੋਕਪਦਾਙ੍ਕਿਤੈਃ। ਸ਼ਤੈਰਨ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਯਂ ਲੋਕੋਸ੍ਤਿ ਨ ਪਰੋ ਨ ਸੁਖਂ ਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਃ। ਊਟੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਿਦੋ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਰਿਵੇਦ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਉਦ੍ਵਿਜੇਤ੍ਸ ਤੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰਿਵ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਤਰ੍ਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯਆਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍। ਏਕਾਰਾਭਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹੇਤੁਭਿਰਿਚ੍ਛਸਿ। ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਸਾਧਨਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਸੂਖੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਧਨ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾ- ਤ੍ਤਦ੍ਧੀਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਃ ਸ਼ਰੀਰਮ੍। ਵੇਦਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਮਾਸੋਪਲਬ੍ਧਿਃ ਕ੍ਲੀਬਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨ ਸ ਵੇਦ੍ਯਂ ਨ ਵੇਦਃ
ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਉਸ ਲਈ ਵੇਦ ਹੈ, ਵੇਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਵੇਦ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਵੀ। ਪਰ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਦ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਾਯੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਾਸ਼ਿषਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਫਲਤ੍ਯਨੁਯੁਗਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਆਯੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਕਰਮ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਦੇਤਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਨਸ਼ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਮਨਂ ਭੋਗੋ ਦਾਨੇਨ ਜਾਯਤੇ। ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਘਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਨਾਲ ਭੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਭਗਵਞ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਦਾਨਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਯਤ੍ਤਤ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਇष੍ਟਂ ਚੇਦਂ ਸਦਾ ਮਹ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਗੌਰਵਤਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਾਨਿ ਚ। ਛਾਯਾਯਾਂ ਕਰਿਣਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਵੀਜਿਤਮ੍। ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਯੁਤਾਨੀਹ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯੇਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਦਾਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਜੀਵਨਾਯ ਸਮਾਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਵਸੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਵਾਸਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੈਃ ਸ ਇष੍ਟਵਾਨ੍
ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਸ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋऽਨ੍ਨਾਨੁਸਂਚਰਨ੍। ਮਹਾਧੁਰਿ ਯਥਾ ਨਾਵਾ ਮਹਾਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਵਿषੁਵੇ ਵਿਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਧਿਮਧ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਅਨਾਜ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਹੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪਰ੍ਵਸੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਾਨਮृਤੌ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। `ਅਬ੍ਦੇ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਵਿषੁਵੇ ਭਵੇਤ੍
ਪ੍ਰਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ 'ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗੁਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ 'ਤੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵषਡਸ਼ੀਤਿਮੁਖੇषੁ ਚ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਛਿਆਸੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ऋਤੁषੁ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਗੁਣਮृਤ੍ਵਯਨਾਦਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਭਵਤਿ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਦਿਨਸ੍ਯ ਰਾਹੋ- ਰ੍ਵਿषੁਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਫਲਮ੍
ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ; ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਭਾਗ 'ਤੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ 'ਤੇ, ਅਮਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭੂਮਿਦੋ ਭੂਮਿਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਰਾਜ- ਨ੍ਨਾਯਾਨਦੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਾਤਿ। ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕਾਮਾਞ੍ਜਾਯਮਾਨਃ ਸ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜੋ ਯਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ। ਲੋਕਾਸ਼੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤਾ ਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਅੱਗ ਤੋਂ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਂਹਿ ਦਾਨਾਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ਭਵਤੇ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਦਾਨਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੌ ਸਂਸ੍ਤਿਤੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਸ਼ਾਦਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋऽਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨृਪੋऽਭਵਤ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਦਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨੇਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਚਾਨੇਨਸਃ ਸੁਤਃ
ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ ਦਾ ਵਾਰਸਾ ਕਕੁਤਸਥਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਨੇਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਨੇਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਜੋ ਅਨੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਵਿष੍ਵਗਸ਼੍ਵਃ ਪृਥੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਰ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍। ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਗਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਰਦਰਾ ਜੰਮਿਆ। ਆਰਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰਾਵਸਤ ਸੀ।
ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਕੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤੀ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ। ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼੍ਰਾਵਸਤਕ ਰਾਜਾ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਵਸਤਿ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼੍ਰਾਵਸਤ ਦਾ ਵਾਰਸਾ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਬृਹਦਸ਼੍ਵਸ੍ ਦਾਯਾਦਃ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸਤਿਃ
ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਦਾ ਵਾਰਸਾ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਨਿष੍ਣਾਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਤੋਗੁਣੈਰਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ। ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਆਪਣੇ ਪਿਓ-ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਸਮਯੇ ਤਂ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ੂਰਮੁਤ੍ਤਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਨੇ ਮਹਾਂਰਾਜਾ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਪੋਵਨਮਮਿਤ੍ਰਹਾ
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਪस्या ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਸ਼੍ਵਾਵ ਰਾਜਰ੍षਿਂ ਤਮੁਦਙ੍ਕੋ ਨਰਾਧਿਪ। ਵਨਂ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਬृਹਦਸ਼੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਦੰਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਮੁਦਙ੍ਕੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂਵਰਮ੍। ਨ੍ਯਵਾਰਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਦੰਕ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਾਵਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰਾ ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਦਾਦ੍ਵਸੇਮਹਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕੀਏ।