ਤਿष੍ਠਨ੍ਗृਹੇ ਚੈਵ ਮੁਨਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਰਲਂਕृਤਃ। ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਦਯਾਵਾਂਸ਼੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੁਨੀ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦਿਭਿਃ। ਸੀਦਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਲੇਪਨਃ
ਪਾਪ ਕਰਮ ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਿਰਫ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਲੀਫ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਹੀਯਤੇ। ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਵਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਅਣਜਾਣ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜਦੇ।
ਪੁਣ੍ਯਾਦੇਵ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਨਿ ਚ। ਨ ਮੂਲਫਲਭਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਮੌਨਾਨ੍ਨਾਨਿਲਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਸਿਰਫ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੜਾਂ-ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹਵਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼ਿਰਸੋ ਮੁਣ੍ਡਨਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨ ਸ੍ਥਾਨਕੁਟਿਕਾਸਨਾਤ੍। ਨ ਜਟਾਧਾਰਣਾਦ੍ਵਾऽਪਿਨ ਤੁ ਸ੍ਥਾਨਕੁਟਿਕਾਸਨਾਤ੍
ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲ, ਜਟਾ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨਾਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ। ਨ ਚੋਦਕਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇਨ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ਼ਯਨਾਦਪਿ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੇਟਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਜਰਾਮਰਣਮੇਵ ਚ। ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਪਦਮ੍
ਜਾਣ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੀਜਾਨਿ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਨਿ ਨ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਯਥਾ। ਜ੍ਞਾਨਦਗ੍ਧੈਸ੍ਤਧਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਂਡੁਜ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਬੀਜ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੜੇ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਾਨਿ ਕਾष੍ਠਕੁਣ੍ਠੋਪਮਾਨਿ ਚ। ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਫੇਨਾਨੀਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਟਕੇ ਵਾਂਗ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਝੱਗ ਵਾਂਗ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍। ਸ਼੍ਲੋਕੇਨ ਯਦਿ ਵਾऽਰ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਸ਼ਲੋਕ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਦਭਿਸਂਧਾਯ ਕੇਚਿਚ੍ਛ੍ਲੋਕਪਦਾਙ੍ਕਿਤੈਃ। ਸ਼ਤੈਰਨ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਯਂ ਲੋਕੋਸ੍ਤਿ ਨ ਪਰੋ ਨ ਸੁਖਂ ਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਃ। ਊਟੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਿਦੋ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਰਿਵੇਦ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਉਦ੍ਵਿਜੇਤ੍ਸ ਤੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰਿਵ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਤਰ੍ਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯਆਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍। ਏਕਾਰਾਭਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹੇਤੁਭਿਰਿਚ੍ਛਸਿ। ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਸਾਧਨਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਸੂਖੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਧਨ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾ- ਤ੍ਤਦ੍ਧੀਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਃ ਸ਼ਰੀਰਮ੍। ਵੇਦਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਮਾਸੋਪਲਬ੍ਧਿਃ ਕ੍ਲੀਬਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨ ਸ ਵੇਦ੍ਯਂ ਨ ਵੇਦਃ
ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਉਸ ਲਈ ਵੇਦ ਹੈ, ਵੇਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਵੇਦ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਵੀ। ਪਰ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਦ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਾਯੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਾਸ਼ਿषਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਫਲਤ੍ਯਨੁਯੁਗਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਆਯੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਕਰਮ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਦੇਤਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਨਸ਼ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਮਨਂ ਭੋਗੋ ਦਾਨੇਨ ਜਾਯਤੇ। ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਘਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਨਾਲ ਭੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਭਗਵਞ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਦਾਨਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਯਤ੍ਤਤ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਇष੍ਟਂ ਚੇਦਂ ਸਦਾ ਮਹ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਗੌਰਵਤਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ।
ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਾਨਿ ਚ। ਛਾਯਾਯਾਂ ਕਰਿਣਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਿਵੀਜਿਤਮ੍। ਦਸ਼ਕਲ੍ਪਾਯੁਤਾਨੀਹ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯੇਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਦਾਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਜੀਵਨਾਯ ਸਮਾਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਵਸੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤੇ। ਵਿਪ੍ਰਂ ਤੁ ਵਾਸਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੈਃ ਸ ਇष੍ਟਵਾਨ੍
ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਸ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋऽਨ੍ਨਾਨੁਸਂਚਰਨ੍। ਮਹਾਧੁਰਿ ਯਥਾ ਨਾਵਾ ਮਹਾਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਵਿषੁਵੇ ਵਿਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਧਿਮਧ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਪੱਧਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਅਨਾਜ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਹੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪਰ੍ਵਸੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਾਨਮृਤੌ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। `ਅਬ੍ਦੇ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਵਿषੁਵੇ ਭਵੇਤ੍
ਪ੍ਰਵਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੌਤ 'ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ; ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਸ ਗੁਣਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ 'ਤੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵषਡਸ਼ੀਤਿਮੁਖੇषੁ ਚ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਛਿਆਸੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ऋਤੁषੁ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤਗੁਣਮृਤ੍ਵਯਨਾਦਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਭਵਤਿ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਦਿਨਸ੍ਯ ਰਾਹੋ- ਰ੍ਵਿषੁਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਫਲਮ੍
ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ; ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਭਾਗ 'ਤੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ 'ਤੇ, ਅਮਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭੂਮਿਦੋ ਭੂਮਿਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਰਾਜ- ਨ੍ਨਾਯਾਨਦੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਾਤਿ। ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕਾਮਾਞ੍ਜਾਯਮਾਨਃ ਸ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜੋ ਯਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ। ਲੋਕਾਸ਼੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤਾ ਯਃ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਅੱਗ ਤੋਂ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਂਹਿ ਦਾਨਾਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ਭਵਤੇ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਹਿ ਦਾਨਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੌ ਸਂਸ੍ਤਿਤੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਸ਼ਾਦਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋऽਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨृਪੋऽਭਵਤ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।