ਵੇਦਾਢ੍ਞਾ ਵृਤ੍ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਜ੍ਞਾਨਵਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਯਤ੍ਰਤਿष੍ਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਨ੍ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਨृਪ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜੇ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾऽਰਣ੍ਯੇ ਯਤ੍ਰਸਨ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਤਤ੍ਤਨ੍ਨਗਰਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ! ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯਾਥ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍। ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਂਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਸਭ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਪੂਤੇਨ ਵਾਕ੍ਸੁਭਾषਿਤਵਾਰਿਣਾ। ਪਵਿਤ੍ਰੀਕृਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਧਾਰਣਂ ਮੌਨਂ ਜਟਾਭਾਰੋऽਥ ਮੁਣ੍ਡਨਮ੍। ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੇष੍ਟਂ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾऽਭਿषੇਚਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਦੰਡ ਚੁੱਕਣਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਜਟਾ ਰੱਖਣੀ ਜਾਂ ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾਉਣਾ, ਛਾਲਾਂ ਜਾਂ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਣਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਨਾ—
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਵਨੇ ਵਾਸਃ ਸ਼ਰੀਰਪਰਿਸ਼ੋषਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਭਾਵੋ ਨ ਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ ਜੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਦੀਨਾਂ षਣ੍ਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਾਮਿਨਾਮ੍। ਵਿਕਾਰਿ ਤੇषਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਮਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪਾਪਾਨਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਤੇ ਤਪਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋषਣਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨ, ਬੋਲ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯੋ ਦਯਾ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦੇਹੋऽਵਿਕਲ੍ਮषਃ। ਹਿਂਸਾ ਸਾ ਤਪਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਾਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਤਪਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਹੀ ਤਪ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਾ ਤਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਗृਹੇ ਚੈਵ ਮੁਨਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਰਲਂਕृਤਃ। ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਦਯਾਵਾਂਸ਼੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੁਨੀ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦਿਭਿਃ। ਸੀਦਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਲੇਪਨਃ
ਪਾਪ ਕਰਮ ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਿਰਫ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਲੀਫ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਹੀਯਤੇ। ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਵਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਅਣਜਾਣ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜਦੇ।
ਪੁਣ੍ਯਾਦੇਵ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਨਿ ਚ। ਨ ਮੂਲਫਲਭਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਮੌਨਾਨ੍ਨਾਨਿਲਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਸਿਰਫ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੜਾਂ-ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹਵਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼ਿਰਸੋ ਮੁਣ੍ਡਨਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨ ਸ੍ਥਾਨਕੁਟਿਕਾਸਨਾਤ੍। ਨ ਜਟਾਧਾਰਣਾਦ੍ਵਾऽਪਿਨ ਤੁ ਸ੍ਥਾਨਕੁਟਿਕਾਸਨਾਤ੍
ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲ, ਜਟਾ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨਾਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ। ਨ ਚੋਦਕਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇਨ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ਼ਯਨਾਦਪਿ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੇਟਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਜਰਾਮਰਣਮੇਵ ਚ। ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਪਦਮ੍
ਜਾਣ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੀਜਾਨਿ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਨਿ ਨ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਯਥਾ। ਜ੍ਞਾਨਦਗ੍ਧੈਸ੍ਤਧਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਂਡੁਜ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਬੀਜ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੜੇ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਾਨਿ ਕਾष੍ਠਕੁਣ੍ਠੋਪਮਾਨਿ ਚ। ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਫੇਨਾਨੀਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਟਕੇ ਵਾਂਗ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਝੱਗ ਵਾਂਗ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍। ਸ਼੍ਲੋਕੇਨ ਯਦਿ ਵਾऽਰ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਸ਼ਲੋਕ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਦਭਿਸਂਧਾਯ ਕੇਚਿਚ੍ਛ੍ਲੋਕਪਦਾਙ੍ਕਿਤੈਃ। ਸ਼ਤੈਰਨ੍ਯੈਃ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜੇ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਯਂ ਲੋਕੋਸ੍ਤਿ ਨ ਪਰੋ ਨ ਸੁਖਂ ਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਃ। ਊਟੁਰ੍ਜ੍ਞਾਨਵਿਦੋ ਵृਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਖ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਰਿਵੇਦ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਉਦ੍ਵਿਜੇਤ੍ਸ ਤੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਵਾਗ੍ਨੇਰਿਵ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਤਰ੍ਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯਆਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍। ਏਕਾਰਾਭਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹੇਤੁਭਿਰਿਚ੍ਛਸਿ। ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਸਾਧਨਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਸੂਖੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਧਨ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾ- ਤ੍ਤਦ੍ਧੀਰ੍ਵੇਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਃ ਸ਼ਰੀਰਮ੍। ਵੇਦਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਮਾਸੋਪਲਬ੍ਧਿਃ ਕ੍ਲੀਬਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨ ਸ ਵੇਦ੍ਯਂ ਨ ਵੇਦਃ
ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਉਸ ਲਈ ਵੇਦ ਹੈ, ਵੇਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ। ਵੇਦ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਵੀ। ਪਰ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਦ।
ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਾਯੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਾਸ਼ਿषਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਫਲਤ੍ਯਨੁਯੁਗਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਆਯੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਕਰਮ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਦੇਤਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਨਸ਼ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰੁਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਮਨਂ ਭੋਗੋ ਦਾਨੇਨ ਜਾਯਤੇ। ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਘਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਨਾਲ ਭੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਭਗਵਞ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਦਾਨਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਯਤ੍ਤਤ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਇष੍ਟਂ ਚੇਦਂ ਸਦਾ ਮਹ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਗੌਰਵਤਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ।