ਕਿਂ ਤਚ੍ਛੌਚਂ ਭਵੇਦ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍। ਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਕਿਹੜਾ ਉਹ ਸੁਚਿਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਕ੍ਸ਼ੌਚਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੌਚਂ ਚ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ੌਚਂ ਜਲਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ੌਚੈਰੁਪੇਤੋ ਯਃ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੀ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬੋਲੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਚਲਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ—ਜੋ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੁਚਿਤਾਵਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਭ੍ਯੁਪਸੇਵਤੇ। ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਪਾਵਨੀਂ ਦੇਵੀਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਯਾ ਪਾਵਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨष੍ਟਕਿਲ੍ਬਿषਃ। ਨ ਸੀਦੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਨੋ ਮਹੀਮਪਿ ਸਸਾਗਰਾਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੀ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਚਾਸ੍ ਦਾਰੁਣਾ ਕੇਚਿਦ੍ਗ੍ਰਹਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਯੋ ਦਿਵਿ। ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਸੌਮ੍ਯਾ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਃ ਸ਼ਿਵਤਰਾਃ ਸਦਾ
ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਕੁਝ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਹੋਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇਨਾਨੁਗਤਂ ਚੈਨਂ ਦਾਰੁਣਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਧਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਣਿਆ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਧ੍ਯਾਪਨਾਦ੍ਯਾਜਨਾਦ੍ਵਾ ਅਨ੍ਯਾਯਾਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਦੋषੋ ਭਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਸਸਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪੜ੍ਹਾਉਣ, ਯਜਨ ਕਰਾਉਣ ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਦੁਜਾ ਜਣਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਵੇਦਾ ਵਾ ਸੁਵੇਦਾ ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਃ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ, ਆਮ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੰਸਕਾਰਿਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਦੀਪ੍ਤੌਜਾਃ ਪਾਵਕੋ ਨੈਵ ਦੁष੍ਯਤਿ। ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੈਵਤਂ ਮਹਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰੈਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਨਗਰਾਣਿ ਨ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਹੀਨਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵੇਦਾਢ੍ਞਾ ਵृਤ੍ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਜ੍ਞਾਨਵਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਯਤ੍ਰਤਿष੍ਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਨ੍ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਨृਪ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜੇ ਵਾऽਪ੍ਯਥਵਾऽਰਣ੍ਯੇ ਯਤ੍ਰਸਨ੍ਤਿ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਤਤ੍ਤਨ੍ਨਗਰਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ! ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯਾਥ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍। ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਂਭਾषਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਾ — ਇਹ ਸਭ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਪੂਤੇਨ ਵਾਕ੍ਸੁਭਾषਿਤਵਾਰਿਣਾ। ਪਵਿਤ੍ਰੀਕृਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਨ੍ਤੋ ਮਨ੍ਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡਧਾਰਣਂ ਮੌਨਂ ਜਟਾਭਾਰੋऽਥ ਮੁਣ੍ਡਨਮ੍। ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੇष੍ਟਂ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾऽਭਿषੇਚਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਦੰਡ ਚੁੱਕਣਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਜਟਾ ਰੱਖਣੀ ਜਾਂ ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾਉਣਾ, ਛਾਲਾਂ ਜਾਂ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਣਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਨਾ—
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਵਨੇ ਵਾਸਃ ਸ਼ਰੀਰਪਰਿਸ਼ੋषਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਸ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਭਾਵੋ ਨ ਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ ਜੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਦੀਨਾਂ षਣ੍ਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਾਮਿਨਾਮ੍। ਵਿਕਾਰਿ ਤੇषਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਦੁष੍ਕਰਤਰਂ ਮਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪਾਪਾਨਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ। ਤੇ ਤਪਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋषਣਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨ, ਬੋਲ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯੋ ਦਯਾ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦੇਹੋऽਵਿਕਲ੍ਮषਃ। ਹਿਂਸਾ ਸਾ ਤਪਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਾਸ਼ਿਤ੍ਵਂ ਤਪਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਹੀ ਤਪ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਾ ਤਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਗृਹੇ ਚੈਵ ਮੁਨਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਰਲਂਕृਤਃ। ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਦਯਾਵਾਂਸ਼੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੁਨੀ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦਿਭਿਃ। ਸੀਦਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਲੇਪਨਃ
ਪਾਪ ਕਰਮ ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਿਰਫ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਲੀਫ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਹੀਯਤੇ। ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਾਵਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਅਣਜਾਣ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜਦੇ।
ਪੁਣ੍ਯਾਦੇਵ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਸ਼ਨਾਨਿ ਚ। ਨ ਮੂਲਫਲਭਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਮੌਨਾਨ੍ਨਾਨਿਲਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਸਿਰਫ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੜਾਂ-ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹਵਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼ਿਰਸੋ ਮੁਣ੍ਡਨਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨ ਸ੍ਥਾਨਕੁਟਿਕਾਸਨਾਤ੍। ਨ ਜਟਾਧਾਰਣਾਦ੍ਵਾऽਪਿਨ ਤੁ ਸ੍ਥਾਨਕੁਟਿਕਾਸਨਾਤ੍
ਸਿਰ ਮੁੰਡਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲ, ਜਟਾ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਝੋਪੜੀ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹ੍ਯਨਸ਼ਨਾਦ੍ਵਾऽਪਿ ਨਾਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ। ਨ ਚੋਦਕਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇਨ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ਼ਯਨਾਦਪਿ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੇਟਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਜਰਾਮਰਣਮੇਵ ਚ। ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਪਦਮ੍
ਜਾਣ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੀਜਾਨਿ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਨਿ ਨ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਯਥਾ। ਜ੍ਞਾਨਦਗ੍ਧੈਸ੍ਤਧਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਂਡੁਜ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਬੀਜ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੜੇ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਾਨਿ ਕਾष੍ਠਕੁਣ੍ਠੋਪਮਾਨਿ ਚ। ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਫੇਨਾਨੀਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਟਕੇ ਵਾਂਗ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਝੱਗ ਵਾਂਗ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍। ਸ਼੍ਲੋਕੇਨ ਯਦਿ ਵਾऽਰ੍ਧੇਨ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਸ਼ਲੋਕ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।