ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਧੁਰਂਧਰਮ੍। ਸ ਨਿਸ੍ਤਰਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਾਹਣ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸੁਂਧਰਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਵਿਦੁषਾਤ੍ਮਨੇ। ਦਾਤਾਰਂ ਹ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਨਦਾਤਾਰਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਭੁਵਿ। ਅਧ੍ਵਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਗਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਾਂਸੁਨਾ ਚਾਵਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮੇਵ ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਕਥਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਅਨ੍ਨਦਾਤृਸਮਃ ਸੋਪਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੇਗਾ ਦੱਸ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਾਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਹਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਹ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾऽऽਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨ ਚ। ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਚ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਮਤਃ
ਭੋਜਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਸਾਲ ਹੀ ਯੱਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਯੱਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਰੁਕਦੇ—
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਖਾਣਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਤਟਾਕਾਨਿ ਮਹੋਦਕਾਨਿ ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚਕੂਪਾਸ਼੍ਚਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਮਧੁਰਾ ਚ ਵਾਣੀ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਚਨਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਝੀਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕੂਏਂ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਿਸਾਬ ਨਿਪਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਨ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਜਿਤਵਿਤ੍ਤਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇ ਸੁਸ਼ੀਲੇ ਪ੍ਰਤਿਯਚ੍ਛਤੇ ਯਃ। ਵਸੁਂਧਰਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਸੁਤੁष੍ਟਾ ਧਾਰਾਂ ਵਸੂਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਞ੍ਚਤੀਵ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਨ ਤੇ ਧਨ ਇਕ ਸਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਯਾਚਿਤਪ੍ਰਦਾਤਾ ਚ ਸਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਯੋ ਜਨਾਃ
ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੌਤੂਹਲਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰੇਵ ਸਹਾਨੁਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਵਾਨਮਨ੍ਤਰਂ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ। ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਿਂਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਾ ਕਥਂ ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ। ਤਰਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਸ਼ਂਸ ਮੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਕਿਸਮ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਤਨਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍। ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸਵਾਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਧਰਮ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
षਡਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਵਾਨਮਨ੍ਤਰਂ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਂ ਤਦਪਾਨੀਯਂ ਘੋਰਂ ਕਾਨ੍ਤਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਨ ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾ ਵਾ ਪਾਨੀਨਂ ਕੇਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਰਸਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੈ; ਉਥੇ ਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषੋऽਧ੍ਵਨਿ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਨੀਯਤੇ ਯਮਦੂਤੈਸ੍ਤੁ ਯਮਸ੍ਵਾਜ੍ਞਾਕਰੈਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਉਥੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਨਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਮਰਦ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਯਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਨਿ ਤੇऽਧ੍ਵਾਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਨਰਾਃ। ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਤਪਂ ਯਾਨਤਿ ਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣੈਵ ਹਿ ਚ੍ਛਤ੍ਰਦਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਨਦਾਤਾਰੋ ਹ੍ਯਤृਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਨ੍ਨਦਾਃ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਅਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਃ
ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਬੇਤ੍ਰਿਪਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਦਾਃ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤ੍ਵਭ੍ਯਲਂਕृਤਾਃ। ਭੂਮਿਦਾਸ੍ਤੁਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਾਮੈਃ ਸੁਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਚੈਵਾਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਰਾ ਸਸ੍ਯਪ੍ਰਦਾਵਕਾਃ। ਨਰਾਃ ਸੁਖਤਰਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਗृਹਪ੍ਰਦਾਃ
ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਘਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਨੀਯਦਾ ਹ੍ਯਤृषਿਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਨਰਾਃ। ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਃ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾਂ ਪਿਆਸ ਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੀਵੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪ੍ਰਦਾਸ੍ਤੁ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ। ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਹਂਸਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਸੋਪਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਬਰ੍ਹਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ षष੍ਠਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਿਨਃ। ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਏਕਭਕ੍ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਚੈਵ ਨਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾ ਹ੍ਯਨਾਮਯਾਃ। ਪਾਨੀਯਸ੍ਯ ਗੁਣਾ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਸੁਖਾਵਹਾਃ
ਜੇ ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੁਣ ਅਸਮਾਨੀ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪੋਦਕਾ ਨਾਮ ਨਦੀ ਤੇषਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਸ਼ੀਤਲਂ ਸਲਿਲਂ ਤਤ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪੁਸ਼ਪੋਦਕਾ ਨਦੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚਦृष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪੂਯਂ ਤੇषਾਂ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਏਵਂ ਨਦੀ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾ ਹਿ ਸਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਨਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਜਯੈਨਾਨ੍ਯਥਾਵਿਧਿ। ਅਧ੍ਵਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਗਾਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਥਿ ਪਾਂਸ਼ੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਰਾਹ ਵਿਚ ਤੂੰ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।