ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਯਂ ਦ੍ਵਿਜੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮਵਿਜਾਨਤਾ। ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਰਯੇਦ੍ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਪਰ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਹਵਿषੋ ਹੋਮੈਰ੍ਨ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨੁਲੇਪਨੈਃ। ਅਗ੍ਨਯਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਹ੍ਯਤਿਥਿਭੋਜਨੇ
ਪਾਰਥ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਤਨਾ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਯਤਸ੍ਵਾਤਿਥਿਭੋਜਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਪਾਦੋਦਕਂਪਾਦਘृਤਂਦੀਪਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੁ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਘੀ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਦੇਵਮਾਲ੍ਯਾਪਨਯਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾਵਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਆਕਲ੍ਪਪਰਿਚਰ੍ਯਾ ਚ ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨਾਨਿ ਚ। ਅਤ੍ਰੈਕੈਕਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਦਾਨਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਟਾਉਣਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਕੰਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਤੁ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਲਂਕृਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਪਿਲਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਗृਹਸ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿਣੇ। ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਭਿਭੂਤਾਯ ਤਥਾ ਹ੍ਯਨੁਪਕਾਰਿਣੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਘਰਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਏਵਂਵਿਧੇषੁ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਭਾਰਤ। ਕੋ ਗੁਣੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮृਦ੍ਧੇष੍ਵਭਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ? ਇਹ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯੈਕਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਬਹੂਨਾਂ ਕਦਾਚਨ। ਸਾ ਗੌਰ੍ਵਿਕ੍ਰਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍। ਨ ਤਾਰਯਤਿ ਦਾਤਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨੈਵ ਨੈਵ ਤੁ
ਇੱਕ ਗਾਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਓ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਵਿਕਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰਵਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੌ ਟੁਕੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਧੁਰਂਧਰਮ੍। ਸ ਨਿਸ੍ਤਰਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਾਹਣ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸੁਂਧਰਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਵਿਦੁषਾਤ੍ਮਨੇ। ਦਾਤਾਰਂ ਹ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਨਦਾਤਾਰਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਭੁਵਿ। ਅਧ੍ਵਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਗਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਾਂਸੁਨਾ ਚਾਵਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮੇਵ ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਕਥਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਅਨ੍ਨਦਾਤृਸਮਃ ਸੋਪਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੇਗਾ ਦੱਸ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਾਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਹਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਹ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾऽऽਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨ ਚ। ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਚ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਮਤਃ
ਭੋਜਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਸਾਲ ਹੀ ਯੱਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਯੱਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਰੁਕਦੇ—
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਖਾਣਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਤਟਾਕਾਨਿ ਮਹੋਦਕਾਨਿ ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚਕੂਪਾਸ਼੍ਚਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਮਧੁਰਾ ਚ ਵਾਣੀ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਚਨਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਝੀਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕੂਏਂ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਿਸਾਬ ਨਿਪਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਨ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਜਿਤਵਿਤ੍ਤਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇ ਸੁਸ਼ੀਲੇ ਪ੍ਰਤਿਯਚ੍ਛਤੇ ਯਃ। ਵਸੁਂਧਰਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਸੁਤੁष੍ਟਾ ਧਾਰਾਂ ਵਸੂਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਞ੍ਚਤੀਵ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਨ ਤੇ ਧਨ ਇਕ ਸਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਯਾਚਿਤਪ੍ਰਦਾਤਾ ਚ ਸਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਯੋ ਜਨਾਃ
ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੌਤੂਹਲਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰੇਵ ਸਹਾਨੁਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਵਾਨਮਨ੍ਤਰਂ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ। ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਿਂਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਾ ਕਥਂ ਵਾ ਤਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ। ਤਰਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਸ਼ਂਸ ਮੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਕਿਸਮ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਤਨਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍। ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸਵਾਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਧਰਮ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
षਡਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਵਾਨਮਨ੍ਤਰਂ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਂ ਤਦਪਾਨੀਯਂ ਘੋਰਂ ਕਾਨ੍ਤਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਨ ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾ ਵਾ ਪਾਨੀਨਂ ਕੇਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਰਸਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੈ; ਉਥੇ ਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषੋऽਧ੍ਵਨਿ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਨੀਯਤੇ ਯਮਦੂਤੈਸ੍ਤੁ ਯਮਸ੍ਵਾਜ੍ਞਾਕਰੈਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਉਥੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਨਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਮਰਦ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਯਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਨਿ ਤੇऽਧ੍ਵਾਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਨਰਾਃ। ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਤਪਂ ਯਾਨਤਿ ਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣੈਵ ਹਿ ਚ੍ਛਤ੍ਰਦਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।