ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਦਾਤਵ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਜਿਗੀषਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ। ਕੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ?
ਜਪੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹੋਮੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਧ੍ਯਾਯਨੇਨ ਚ। ਨਾਵਂ ਵੇਦਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਪ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਬਚਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤੋषਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ। ਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਤੁ ਗਨ੍ਤਾऽਸੌ ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਤਨੁਰ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੋऽਵਿਚੇਤਨਃ
ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਪੁੰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਫ ਆਦਿ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਣਾ ਏਵ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭੀਪ੍ਸਤਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹ੍ਯਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ।
ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਕੁਨਸ੍ਵੀ ਕੁष੍ਠੀ ਮਾਯਾਵੀ ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਕੌ। ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਣ੍ਡਪृष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਕੋੜੀ, ਛਲਕਰ, ਕੁੰਢੇ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਵਕਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ ਹਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਇੰਧਨ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੂਕਾਨ੍ਧਬਧਿਰਾਦਯਃ। ਤੇऽਪਿਸਰ੍ਵੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਆਦਿ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦੇਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਯਸ੍ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਯਂ ਦ੍ਵਿਜੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮਵਿਜਾਨਤਾ। ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਰਯੇਦ੍ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਪਰ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਹਵਿषੋ ਹੋਮੈਰ੍ਨ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨੁਲੇਪਨੈਃ। ਅਗ੍ਨਯਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਹ੍ਯਤਿਥਿਭੋਜਨੇ
ਪਾਰਥ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਤਨਾ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਯਤਸ੍ਵਾਤਿਥਿਭੋਜਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਪਾਦੋਦਕਂਪਾਦਘृਤਂਦੀਪਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੁ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਘੀ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਦੇਵਮਾਲ੍ਯਾਪਨਯਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾਵਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਆਕਲ੍ਪਪਰਿਚਰ੍ਯਾ ਚ ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨਾਨਿ ਚ। ਅਤ੍ਰੈਕੈਕਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਦਾਨਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਟਾਉਣਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਕੰਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਤੁ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਲਂਕृਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਪਿਲਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਗृਹਸ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿਣੇ। ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਭਿਭੂਤਾਯ ਤਥਾ ਹ੍ਯਨੁਪਕਾਰਿਣੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਘਰਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਏਵਂਵਿਧੇषੁ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਭਾਰਤ। ਕੋ ਗੁਣੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮृਦ੍ਧੇष੍ਵਭਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ? ਇਹ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯੈਕਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਬਹੂਨਾਂ ਕਦਾਚਨ। ਸਾ ਗੌਰ੍ਵਿਕ੍ਰਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍। ਨ ਤਾਰਯਤਿ ਦਾਤਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨੈਵ ਨੈਵ ਤੁ
ਇੱਕ ਗਾਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਓ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਵਿਕਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰਵਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੌ ਟੁਕੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਧੁਰਂਧਰਮ੍। ਸ ਨਿਸ੍ਤਰਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਾਹਣ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸੁਂਧਰਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਵਿਦੁषਾਤ੍ਮਨੇ। ਦਾਤਾਰਂ ਹ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਨਦਾਤਾਰਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਭੁਵਿ। ਅਧ੍ਵਨਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਗਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਾਂਸੁਨਾ ਚਾਵਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮੇਵ ਸ਼੍ਰਮਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਕਥਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਅਨ੍ਨਦਾਤृਸਮਃ ਸੋਪਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੇਗਾ ਦੱਸ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਾਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਹਿਤ੍ਵਾऽਨ੍ਨਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਹ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਮਿਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾऽऽਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਨ ਚ। ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਚ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਮਤਃ
ਭੋਜਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਸਾਲ ਹੀ ਯੱਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਯੱਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਰੁਕਦੇ—
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਖਾਣਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਤਟਾਕਾਨਿ ਮਹੋਦਕਾਨਿ ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚਕੂਪਾਸ਼੍ਚਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਮਧੁਰਾ ਚ ਵਾਣੀ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਚਨਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਝੀਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕੂਏਂ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਿਸਾਬ ਨਿਪਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।