ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜਰ੍षਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦਾ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍
ਰਾਜਾ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਤੋਂ ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਕੀਦृਸ਼ੀषੁ ਹ੍ਯਵਸ੍ਥਾਸੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤ੍ਵਨੁਭਵੇਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਕਿਸ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯੇऽਪ੍ਯਥਵਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਯੌਵਨੇ ਸ੍ਥਾਵਿਰੇऽਪਿ ਵਾ। ਯਥਾ ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ, ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢੇਪੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸ।
ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵृਥਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼। ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮ ਹ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
ਚਾਰ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਸੋਲਾਂ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਪਰਪਾਕਂ ਚ ਯੇऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਚੇਤ੍ਤੁ ਯਃ। ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵृਥਾ ਯਤ੍ਰ ਤਦਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਕਾਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਝੂਠਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰੂਢਪਤਿਤੇ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਯਾਯੋਪਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਤਸ੍ਕਰੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਆਇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਚੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਗੁਰੌ ਚਾਨृਤਿਕੇ ਪਾਪੇ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕੇ। ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਿਣੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਥਾ ਵृषਲਯਾਜਕੇ
ਝੂਠੇ ਗੁਰੂ, ਪਾਪੀ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਵੇਦ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨੀਚਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੁषੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵृषਲੀਪਤੌ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤੇषੁ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਹਨ, ਨੀਚਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਪਰਿਚਾਰਕੇषੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵृਥਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼। ਤਮੋਵृਤਸ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਯਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਸੋਲਾਂ ਵਿਅਰਥ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਡਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਦਾਨਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਨਰਃ ਸਦਾ। ਦਦਦ੍ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਇਨਸਾਨ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਦਾਤਵ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਜਿਗੀषਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ। ਕੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ?
ਜਪੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹੋਮੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਧ੍ਯਾਯਨੇਨ ਚ। ਨਾਵਂ ਵੇਦਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਪ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਬਚਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤੋषਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ। ਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਤੁ ਗਨ੍ਤਾऽਸੌ ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਤਨੁਰ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੋऽਵਿਚੇਤਨਃ
ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਪੁੰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਫ ਆਦਿ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਣਾ ਏਵ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭੀਪ੍ਸਤਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹ੍ਯਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ।
ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਕੁਨਸ੍ਵੀ ਕੁष੍ਠੀ ਮਾਯਾਵੀ ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਕੌ। ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਣ੍ਡਪृष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਕੋੜੀ, ਛਲਕਰ, ਕੁੰਢੇ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਵਕਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ ਹਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਇੰਧਨ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੂਕਾਨ੍ਧਬਧਿਰਾਦਯਃ। ਤੇऽਪਿਸਰ੍ਵੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਆਦਿ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦੇਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਯਸ੍ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਯਂ ਦ੍ਵਿਜੇ ਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮਵਿਜਾਨਤਾ। ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਰਯੇਦ੍ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਪਰ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਹਵਿषੋ ਹੋਮੈਰ੍ਨ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨੁਲੇਪਨੈਃ। ਅਗ੍ਨਯਃ ਪਾਰ੍ਥ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਹ੍ਯਤਿਥਿਭੋਜਨੇ
ਪਾਰਥ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਲੇਪ ਨਾਲ ਉਤਨਾ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਯਤਸ੍ਵਾਤਿਥਿਭੋਜਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਪਾਦੋਦਕਂਪਾਦਘृਤਂਦੀਪਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੁ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨੋਪਸਰ੍ਪਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਘੀ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਦੇਵਮਾਲ੍ਯਾਪਨਯਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾਵਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਆਕਲ੍ਪਪਰਿਚਰ੍ਯਾ ਚ ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨਾਨਿ ਚ। ਅਤ੍ਰੈਕੈਕਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਦਾਨਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਦੇਵਤਾ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਟਾਉਣਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਕੰਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਤੁ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਲਂਕृਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਪਿਲਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਗृਹਸ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿਣੇ। ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਭਿਭੂਤਾਯ ਤਥਾ ਹ੍ਯਨੁਪਕਾਰਿਣੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਰੀਬ, ਘਰਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਏਵਂਵਿਧੇषੁ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਸਮृਦ੍ਧੇषੁ ਭਾਰਤ। ਕੋ ਗੁਣੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮृਦ੍ਧੇष੍ਵਭਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ? ਇਹ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯੈਕਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਨ ਬਹੂਨਾਂ ਕਦਾਚਨ। ਸਾ ਗੌਰ੍ਵਿਕ੍ਰਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍। ਨ ਤਾਰਯਤਿ ਦਾਤਾਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨੈਵ ਨੈਵ ਤੁ
ਇੱਕ ਗਾਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਓ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਵਿਕਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਰਵਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੌ ਟੁਕੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।