ਯਥਾ ਮਾਂ ਵੈ ਸਾਧੁਵਾਦੈਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਯੁਃ ਸ਼ਿਬਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੁ। ਯਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਯਦ੍ਵਦੇਸ੍ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਸ਼ਿਬੀ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਦੇਣ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਾਂ; ਦੱਸ, ਮੈਂ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਊਰੋਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਪਿਸ਼ਿਤਂ ਤਾਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਯਾਵਨ੍ਮਾਂਸਂ ਕਪੋਤੇਨ ਸਮਮ੍ ।। ਤਥਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾਧੁ ਤ੍ਰਾਤਃ ਕਪੋਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸੇਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਬਯ ਕृਤਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮੇਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪੱਟ ਤੋਂ ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਬੂਤਰ ਬਚ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਬੀ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦੂਰੋਰੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਂਸਪੇਸ਼ੀਂ ਤੁਲਯਾਧਾਰਯਤ੍ ।। ਗੁਰੁਤਰ ਏਵ ਕਪੋਤ ਆਸੀਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੱਜੇ ਪੱਟ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਪਰ ਕਬੂਤਰ ਫਿਰ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸੀ।
ਪੁਨਰਨ੍ਯਮੁਚ੍ਚਕਰ੍ਤ ਗੁਰੁਤਰ ਏਵ ਕਪੋਤਃ ।। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਧਿਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁਲਾਯਾਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਰਤਤ੍ਤਥਾਪਿ ਗੁਰੁਤਰ ਏਵ ਕਪੋਤ ਆਸੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਮਾਸ ਕੱਟਿਆ, ਪਰ ਕਬੂਤਰ ਫਿਰ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਬੂਤਰ ਫਿਰ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸੀ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤੁਲਾਮਾਰੁਰੋਹ ।। ਨ ਚ ਵ੍ਯਲੀਕਮਾਸੀਦ੍ਰਾਜ੍ਞ ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਾਵ ਤ੍ਰਾਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਲੀਯਤ ਸ਼੍ਯੇਨਃ ਅਥ ਰਾਜਾ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਜ ਨੇ 'ਤੂੰ ਬਚ ਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਪੋਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਃ ਸ਼ਿਵਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਪੋਤ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੇ ਕੋ ਨੁ ਸ਼੍ਯੇਨਃ। ਨਾਨੀਸ਼੍ਵਰ ਈਦृਸ਼ਂ ਜਾਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾ- ਦੇਤਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਭਗਵਨ੍ਮੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼੍ਵ
ਸ਼ਿਬੀ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਕਬੂਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਪੰਛੀ, ਤੂੰ ਬਾਜ ਵਜੋਂ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਮਿਹਰਵਾਨ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋऽਹਂ ਜ੍ਵਲਨੋ ਧੂਮਕੇਤੁ- ਰਥੈਵ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਸਾਧੁ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮृषਭਂ ਸੌਰਥੇਯ ਨੌ ਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂਪ੍ਰਪਨ੍ਨੌ
ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗ, ਧੂੰਏ ਵਾਲਾ, ਬਾਜ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਯਾਮੇਤਾਂ ਪੇਸ਼ੀਂ ਮਮ ਨਿष੍ਕ੍ਰਯਾਯ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਭਵਾਨਸਿਨੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜਨ੍। ਏਤਦ੍ਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸ਼ਿਵਂ ਕਰੋਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਰੁਚਿਰਂ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ: ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ।
ਏਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਲਯਿਤਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਸੁਰਰ੍षੀਣਾਮਥ ਸਂਮਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਜਨਿष੍ਯਤਿ ਕਪੋਤਰੋਮੇਤਿ ਚ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਚਿਤ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕਬੂਤਰੋਮ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਪੋਤਰੋਮਾਣਂ ਸ਼ਿਬਿਨੌਦ੍ਭਿਦਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਨृਪਵृषਸਂਹਨਨਂ ਯਸ਼ੋਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸਿ ਸ਼ੂਰਮृषਭਂ ਸੌਰਥਾਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਿਬੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਕਬੂਤਰੋਮ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਯਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸੌਰਥਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜਰ੍षਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦਾ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍
ਰਾਜਾ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਤੋਂ ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍। ਕੀਦृਸ਼ੀषੁ ਹ੍ਯਵਸ੍ਥਾਸੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤ੍ਵਨੁਭਵੇਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਫੇਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਕਿਸ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯੇऽਪ੍ਯਥਵਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਯੌਵਨੇ ਸ੍ਥਾਵਿਰੇऽਪਿ ਵਾ। ਯਥਾ ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ, ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢੇਪੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸ।
ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵृਥਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼। ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮ ਹ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਯੇ ਚ ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
ਚਾਰ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਸੋਲਾਂ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਪਰਪਾਕਂ ਚ ਯੇऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਚੇਤ੍ਤੁ ਯਃ। ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵृਥਾ ਯਤ੍ਰ ਤਦਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਕਾਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਅਰਥ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਝੂਠਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰੂਢਪਤਿਤੇ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਯਾਯੋਪਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਤਸ੍ਕਰੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਆਇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਚੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਗੁਰੌ ਚਾਨृਤਿਕੇ ਪਾਪੇ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕੇ। ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਿਣੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਥਾ ਵृषਲਯਾਜਕੇ
ਝੂਠੇ ਗੁਰੂ, ਪਾਪੀ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਵੇਦ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨੀਚਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਨ੍ਧੁषੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵृषਲੀਪਤੌ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤੇषੁ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਲਗ੍ਰਾਹੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਹਨ, ਨੀਚਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਪਰਿਚਾਰਕੇषੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵृਥਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼। ਤਮੋਵृਤਸ੍ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਯਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਸੋਲਾਂ ਵਿਅਰਥ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਡਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਦਾਨਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਨਰਃ ਸਦਾ। ਦਦਦ੍ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਇਨਸਾਨ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਦਾਤਵ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਜਿਗੀषਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੇ। ਕੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ?
ਜਪੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹੋਮੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਾਧ੍ਯਾਯਨੇਨ ਚ। ਨਾਵਂ ਵੇਦਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਪ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨੌਕ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਬਚਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤੋषਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ। ਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਤੁ ਗਨ੍ਤਾऽਸੌ ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਤਨੁਰ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੋऽਵਿਚੇਤਨਃ
ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਪੁੰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਫ ਆਦਿ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਣਾ ਏਵ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭੀਪ੍ਸਤਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹ੍ਯਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਃ
ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ।
ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਕੁਨਸ੍ਵੀ ਕੁष੍ਠੀ ਮਾਯਾਵੀ ਕੁਣ੍ਡਗੋਲਕੌ। ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਣ੍ਡਪृष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਕੋੜੀ, ਛਲਕਰ, ਕੁੰਢੇ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਵਕਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ ਹਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਇੰਧਨ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨ ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੂਕਾਨ੍ਧਬਧਿਰਾਦਯਃ। ਤੇऽਪਿਸਰ੍ਵੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਆਦਿ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦੇਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਯਸ੍ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਯਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁਣ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।