ਨਗਰਾਣਿ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਘੇਟਾਞ੍ਜਨਪਦਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਦਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਵਸੇਬੇ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਨ।
ਉਦਪਾਨਂ ਪ੍ਰਪਾ ਵਾਪੀ ਤਟਾਕਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਨਾਨਾਬ੍ਰਹ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਚਾਰੈਃ ਸੇਵਿਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤਤਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੂਏਂ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਮ੍ਯਾਯਾਂ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਞ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲੇ
ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀਆ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਰਮ੍ਯਾਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ਨृਪ। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬਕਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਬਕਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृਢਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍। ਪਾਦ੍ਯਾਸਨਾਰ੍ਥਦਾਨੇਨ ਫਲਮੂਲੈਰਥਾਰ੍ਚਯਤ੍
ਬਕਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ, ਅਤੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟੋ ਵਰਦਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਬਲਸੂਦਨਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬਕਂ ਦੇਵਂ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਤੇऽਨਘ। ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ; ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ?
ਅਪ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ ਸਂਵਾਸਃ ਪ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਨਾਭਵਃ। ਅਸਦ੍ਭਿਃ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਅਪਣੇ ਮਨ ਨਾ ਭਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ, ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ — ਇਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਵਿਨਾਸ਼ੋऽਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਮਪਿ। ਪਰੇष੍ਵਾਯਤ੍ਤਤਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਇਥੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂਚਿਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਅਰ੍ਥੈਰ੍ਵਿਹੀਨਃ ਪੁਰੁषਃ ਏਰੈਃ ਸਂਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਕੁਲਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਭਾਵਂ ਕੁਲੀਨਾਨਾਂ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸਂਯੋਗਂ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨੀਚ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵੈਤਤ੍ਤਵ ਦੇਘ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਅਕੁਲਾਨਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕਥਂ ਕੁਲਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਇਹ ਗੱਲ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ: ਕਿਵੇਂ ਕੁਝ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਨੁष੍ਯੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸਂ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਸ਼੍ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੌष੍ਕੁਲੇਯਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਆਢ੍ਯੈਰ੍ਦਰਿਦ੍ਰਾऽਵਮਤਾਃ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਨੀਚ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਅਮੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਲੋਕੇ ਵੈਧਰ੍ਮ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤੁ ਦृਸ਼੍ਤੇ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਹੀਨਜ੍ਞਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹृष੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਕੋਵਿਦਾਃ। ਬਹੁਦੁਃਖਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਮਾਨੁष੍ਯਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵਿਰੋਧਭਾਵ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਅਗਿਆਨੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਇਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਔਖੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤ। ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਜੋ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਹੈ?
ਅष੍ਟਮੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ਾਕਂ ਯਃ ਪਚਤੇ ਗृਹੇ। ਕੁਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ ਕਿਂ ਵੈ ਸੁਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਦੇ ਅਠਵੇ ਜਾਂ ਬਾਰਵੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਯਤ੍ਰਾਹਾਨਿ ਨ ਗਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨੈਨਮਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਨਮ੍। ਅਪਿ ਸ਼ਾਕਂ ਪਚਾਨਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਵੈ ਮਘਵਨ੍ਗृਹੇ
ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ—ਹੇ ਮਘਵਨ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ।
ਆਰ੍ਜਿਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਾਪ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਂਚਨ। ਫਲਸ਼ਾਕਮਪਿ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਹ੍ਯਕृਪਣਂ ਗृਹੇ
ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਫਲ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਯ ਤੁ ਗृਹੇ ਭੋਕ੍ਤੁਃ ਪਰਿਭੂਤਸ੍ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸੁਮृष੍ਟਮਪਿ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਕਲ੍ਪੋऽਯਮਤਃ ਸਤਾਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਵਦ੍ਧਿ ਲੋਲੁਪੋ ਯਸ੍ਤੁ ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਕृਪਣਸ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਅਜਿਹੇ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਖਾਧੇ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕਿਂ ਵੈ ਸੁਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਅਤੋ ਮृष੍ਟਤਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪੂਤਂ ਕਿਂਚਿਤਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੋ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤ੍ਵਤਿਥਿਭ੍ਯੋऽਨ੍ਨਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤੇਨੈਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹੀ ਖਾਣਾ ਆਪ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤਾਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਯਕਃ। ਯਦੇਨੋ ਯੌਵਨਕृਤਂਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਾਪ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ ਭੁਕ੍ਤਸ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ ਕਰੇ ਗਤਮ੍। ਯਦ੍ਵਾਰਿ ਵਾਰਿਣਾ ਸਿਞ੍ਚੇਤ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯੇਨਸ੍ਤਰਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣਾ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮੈਲ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਬਹ੍ਵੀਃ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਕਥਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਬਕੇਨ ਸਹ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਦਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੂਤਾਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਃ ਪੌਰਜਨਾਵृਤ ਆਸਾਂਚਕ੍ਰੇ ।। ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਪੇਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਯਂ ਸਮਯਾਦਿਤਿ ਰਾਜੋਵਾਚ
ਇਹ ਵੀ ਸੁਣੋ: ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਕੁਝ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੋ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਸਮਯਮਿਤਿ
ਮਹਾਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਦੱਸੋ।
ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਪਰਮਂ ਜੀਵਲੋਕੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ। ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਂ ਤੁ ਰਾਜ- ਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਨ੍ਦਯਿਤਂ ਚ ਮੇऽਦ੍ਯ
ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?
ਨਚਾਨੁਕੀਰ੍ਤਯੇ ਦਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਅਯਾਚ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਨ ਚ ਸਂਸ਼ृਣੋਮਿ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਚ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਂ ਚਾਪਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸੁਖੀ ਭਵਾਮਿ
ਮੈਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਐਸਾ ਸੁਣਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਮਿਲਣਯੋਗ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।