ਵਿਪ੍ਰ੍ਰषਭਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ। ਤਥਾ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਯ ਧਮਤਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਰਾਣਸ੍ ਨਿਵੇਦਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਮृषਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼੍ਚ। ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ਨृषਿਃ ਕੇਨ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਾਸੀਦ੍ਬਕਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਬਕਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ?'
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ਼੍ਚ ਬਕੋਰਾਜਨ੍ਨृषਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਜਾ, ਬਕਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਬਕਦਾਲ੍ਭ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸ਼੍ਰੂਯੇਤੇ ਚਿਰਜੀਵਿਨੌ। ਸਖਾਯੌ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਯਤਾਵृषੀ ਲੋਕਸਂਮਤੌ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਨ ਬਕਾ ਅਤੇ ਦਲਭਿਆ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਸਨ।
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਬਕਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾਗਮਮ੍। ਸੁਖਦੁਃਖਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਕਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਹਨ, ਦੱਸੋ।
ਵृਤ੍ਤੇ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰੋਮਹਰ੍षਣੇ। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਲੋਕਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍षਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇ ਸਸ੍ਯਸਂਪਦ ਉਤ੍ਤਮਾਃ। ਨਿਰਾਮਯਾਃ ਸੁਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਫਸਲਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਰਾ ਬਲਨਿषੂਦਨਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੁਦਿਤੋਰਾਜਨ੍ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਜਦ ਬਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਨਦੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਗਰਾਣਿ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਘੇਟਾਞ੍ਜਨਪਦਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਦਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਵਸੇਬੇ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਨ।
ਉਦਪਾਨਂ ਪ੍ਰਪਾ ਵਾਪੀ ਤਟਾਕਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਨਾਨਾਬ੍ਰਹ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਚਾਰੈਃ ਸੇਵਿਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤਤਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੂਏਂ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਮ੍ਯਾਯਾਂ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਞ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲੇ
ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀਆ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਰਮ੍ਯਾਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਤੋ ਨृਪ। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬਕਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਵਰਾਟ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਬਕਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृਢਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍। ਪਾਦ੍ਯਾਸਨਾਰ੍ਥਦਾਨੇਨ ਫਲਮੂਲੈਰਥਾਰ੍ਚਯਤ੍
ਬਕਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ, ਅਤੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟੋ ਵਰਦਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਬਲਸੂਦਨਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬਕਂ ਦੇਵਂ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਕਾ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਤੇऽਨਘ। ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ; ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ?
ਅਪ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ ਸਂਵਾਸਃ ਪ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਨਾਭਵਃ। ਅਸਦ੍ਭਿਃ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਦੁਃਖਂ ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਅਪਣੇ ਮਨ ਨਾ ਭਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ, ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ — ਇਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਵਿਨਾਸ਼ੋऽਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਸੁਹृਦਾਮਪਿ। ਪਰੇष੍ਵਾਯਤ੍ਤਤਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਇਥੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂਚਿਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਅਰ੍ਥੈਰ੍ਵਿਹੀਨਃ ਪੁਰੁषਃ ਏਰੈਃ ਸਂਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਕੁਲਾਨਾਂ ਕੁਲੇ ਭਾਵਂ ਕੁਲੀਨਾਨਾਂ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸਂਯੋਗਂ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨੀਚ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵੈਤਤ੍ਤਵ ਦੇਘ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਅਕੁਲਾਨਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕਥਂ ਕੁਲਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਇਹ ਗੱਲ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ: ਕਿਵੇਂ ਕੁਝ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਨੁष੍ਯੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸਂ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਸ਼੍ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੌष੍ਕੁਲੇਯਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਆਢ੍ਯੈਰ੍ਦਰਿਦ੍ਰਾऽਵਮਤਾਃ ਕਿਂਨੁ ਦੁਃਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਉੱਚ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਨੀਚ ਘਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਅਮੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਲੋਕੇ ਵੈਧਰ੍ਮ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤੁ ਦृਸ਼੍ਤੇ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਹੀਨਜ੍ਞਾਨਾਸ਼੍ਚ ਹृष੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਕੋਵਿਦਾਃ। ਬਹੁਦੁਃਖਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਮਾਨੁष੍ਯਮਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵਿਰੋਧਭਾਵ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਅਗਿਆਨੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਇਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਔਖੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤ। ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਜੋ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਹੈ?
ਅष੍ਟਮੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਾऽਪਿ ਸ਼ਾਕਂ ਯਃ ਪਚਤੇ ਗृਹੇ। ਕੁਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ ਕਿਂ ਵੈ ਸੁਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਦੇ ਅਠਵੇ ਜਾਂ ਬਾਰਵੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਯਤ੍ਰਾਹਾਨਿ ਨ ਗਣ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨੈਨਮਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸ਼ਨਮ੍। ਅਪਿ ਸ਼ਾਕਂ ਪਚਾਨਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਵੈ ਮਘਵਨ੍ਗृਹੇ
ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ—ਹੇ ਮਘਵਨ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ।
ਆਰ੍ਜਿਤਂ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਾਪ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਂਚਨ। ਫਲਸ਼ਾਕਮਪਿ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਹ੍ਯਕृਪਣਂ ਗृਹੇ
ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਫਲ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਯ ਤੁ ਗृਹੇ ਭੋਕ੍ਤੁਃ ਪਰਿਭੂਤਸ੍ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸੁਮृष੍ਟਮਪਿ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਕਲ੍ਪੋऽਯਮਤਃ ਸਤਾਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਹੈ।