ਵਾਸਾਯ ਸ੍ਵਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਗਤਮਤ੍ਸਰਾਃ। ਤਯੋਸ੍ਤੇ ਵਚਨਾਜ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨੂੰ ਵੱਸਣ ਲਈ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਗਰਂ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਂਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨਗਰ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਵਸ਼ੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਭृਤਃ। ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤੋऽਹਿਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਜਯਦ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ, ਸਬਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੈਨ ਨੇ ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਉਦੀਚੀਮਰ੍ਜੁਨੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਨਕੁਲਸ੍ਤਥਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤੁ ਵਿਜਿਗ੍ਯੇ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਿਰਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਕੁਲ ਨੇ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਚਕ੍ਰੁਰਿਮਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚ ਵਿਰਾਜਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਜੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ।
षਟ੍ਸੂਰ੍ਯੇਵਾਭਵਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਤਤੋ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ
ਵਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮ੍
ਉਜਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍। ਸ ਵੈ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਾਸਂ ਚੈਕਂ ਵਨੇ ਵਸਨ੍
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ਨਾਗਕਨ੍ਯਾਮਵਾਪ ਚ। ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਤਾਭ੍ਯਾਂਸਹੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾਗ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿਆ।
ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ। ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬੀਭਤਸੁ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਹੀ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨੁਜਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍। ਸਾ ਸ਼ਚੀਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕृष੍ਣੇਨੇਵ ਸਙ੍ਗਤਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਭਲੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੀ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਯੁਯੁਜੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਹ। ਅਤਰ੍ਪਯਚ੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਸੁਭਦਰਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਸ੍ਤਮ। ਨਾਤਿਭਾਰੋ ਹਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਸਹਾਭਵਤ੍
ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੀ।
ਵ੍ਯਵਸਾਯਸਹਾਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧੇष੍ਵਿਵ। ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦੌ ਚਾਪਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਦਿੱਤਾ।
ਇषੁਧੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯੈਰ੍ਬਾਣੈ ਰਥਂ ਚ ਕਪਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਮਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਅਖੁੱਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ, ਕਪਿਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੀ ਮਿਲਿਆ। ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਚਕਾਰ ਸਭਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਨ੍ਦੋ ਲੋਭਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਮੂਰਖ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸੌਬਲੇਨ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਵਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਫਿਰ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੂਆ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇ ਪੰਜ, ਕੁੱਲ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਮੇਕਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਚ ਤਤੋ ਵਰ੍षਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍। ਤਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਯਾਚਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਕਂ ਵਸੁ
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਜਾਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੌਦਵੇਂ ਸਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਕੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਲਭਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਿਹਤਭੂਯਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। `ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੂਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਰਾਜਵਾਈ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਗਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਦੁਰੇ ਪਞ੍ਚਤਾਂ ਗਤੇ। ਗਮਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਮਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਵਰਗ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਸ੍ਵਂ ਧਾਮ ਯਾਤੇ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇ ਕृष੍ਣਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦ ਵਾਰਸ਼ਨੇ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਭੇਦੋ ਰਾਜ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਯਸ਼੍ਚ ਜਯਤਾਂਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਜ-ਵੰਡ, ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹੋਈ, ਹੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਕਥਿਤਂ ਵੈ ਸਮਾਸੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਮਹਾਭਾਰਤਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ, ਸਾਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਕਥਾਂ ਤ੍ਵਨਘ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਤਪੋਧਨ। ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼੍ਰਵਣੇ ਜਾਤਂ ਕੌਤੂਹਲਮਤੀਵ ਮੇ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰੰਗੀਨ ਅਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਮਾਂ ਪੁਨਰਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਤਤ੍ਕਾਰਣਮਲ੍ਪਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਅਵਧ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਮਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਕਾਰਨ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਸਹਿ ਲਏ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨਾਗਸਃ। ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨਰ-ਵਿਆਘਰ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੋਏ?
ਕਥਂ ਨਾਗਾਯੁਤਪ੍ਰਾਣੋ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲੀ ਵृਕੋਦਰਃ। ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਕ੍ਰੋਧਂ ਧृਤਵਾਨ੍ਵੈ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ?