ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇषੁ ਕੁਦ੍ਦਾਲੈਰ੍ਵਾਪਯਿष੍ਯਨਤਿ ਚੌਪਧੀਃ। ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਫਲਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਕਦਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਛਲ ਕਰਕੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਗੇ; ਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੈਵੇ ਚ ਪੁਰੁषਾ ਯੇऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧृਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇऽਪਿਲੋਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾ ਲੈਣਗੇ।
ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਦਾ ਖਾਧਾ ਖਾਏਗਾ, ਤੇ ਪੁੱਤ ਵੀ ਪਿਓ ਦਾ ਖਾਧਾ ਖਾਏਗਾ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਾਃ। ਨ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਹੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ। ਨਿਮ੍ਨੇष੍ਵੀਹਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨਤਿ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਣਗੇ; ਉਹ ਤਰਕ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਨ ਤਿਆਗ ਕਰਣਗੇ, ਨ ਹੋਮ ਕਰਣਗੇ, ਤੇ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਣਗੇ, ਤਰਕ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ।
ਨਿਮ੍ਨੇ ਕृषਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਧੁਰਿ ਧੇਨੁਕ੍ਰਾਃ। ਏਕਹਾਯਨਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਹਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਖੇਤੀ ਕਰਣਗੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿਚ ਜੋੜਣਗੇ; ਲੋਕ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰ ਲਾਉਣਗੇ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤृਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਧਂ ਤਥਾ। `ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ਵਧਿष੍ਯਨਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ'। ਨਿਰੁਦ੍ਵੇਗੋ ਬृਹਦ੍ਬਾਦੀ ਨ ਨਿਨ੍ਦਾਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀਆਂ; ਨਿਰਲੱਜ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਦਾਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਮਨੁਤ੍ਸਵਮਥੋ ਤਥਾ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ; ਉਹ ਸੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਕृਪਣਾਨਾਂ ਹਿ ਤਥਾ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾਮਪਿ। ਵਿਧਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਲੋਕ ਕੰਗਾਲਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਛੀਨ ਲੈਣਗੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਬਲਾਃ ਸ੍ਵਾਧਾ ਲੋਭਮੋਹਪਰਾਯਣਾਃ। ਤਤ੍ਕਥਾਦਾਨਸਂਤੁष੍ਟ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਂਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਾਯਾਚਾਰਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ। ਸਂਘਾਤਯਨ੍ਤਃ ਤਯ ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਮਕੜੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਪਾਪੀ ਰਾਜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪਣਗੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੋਯੁਕ੍ਤਾ ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਲੋਕਕਣ੍ਟਕਾਃ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਣਜਾਣ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਰਹਿਣਗੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ ਮਾਨਾਹਂਕਾਰਦਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਕੇਵਲਂ ਦਣ੍ਡਰੁਚਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਲਾਲਚੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣਗੇ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਾਧੂਨਾਂ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸਾ ਰੁਦਤਾਮਪਿ ਭਾਰਤ
ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੜਪ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਾਚੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪਿ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਸ੍ਵਯਂਗ੍ਰਹਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਨ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਹੋਣਗੇ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਪਰਾਰ੍ਤਾਨ੍ਮੂਢਚੇਤਸਃ। ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਰਾਜੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੜਪ ਲੈਣਗੇ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੀਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਹਸ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਂ ਪਰਿਮੁषੇਦ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਕ ਹੱਥ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਨਰੈਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਭਿਃ। ਸ੍ਥਵਿਰਾ ਬਾਲਮਤਯੋ ਬਾਲਾਃ ਸ੍ਥਵਿਰਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਸੱਚਾਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਭੀਰੁਸ੍ਥਾ ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਸ਼ੂਰਾ ਭੀਰੁਵਿषਾਦਿਨਃ। ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਡਰਪੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਦਿਖਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਣਗੇ।
ਨੈਕਭਾਰ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲੋਭਮੋਹਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਧਰ੍ਮੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਥੇ ਅਧਰਮ ਵਧੇਗਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਧਿਪ। ਏਕਵਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਲੋਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਮਿਟ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਹੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਯਤਿ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ। ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਿਤਾ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਪੁੱਤ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇਗਾ।
ਯੇ ਯਵਾਨ੍ਨਾ ਜਨਪਦਾ ਗੋਧੂਮਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਤਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜੌ ਤੇ ਗਹੂੰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਪਨਾਹ ਲੈਣਗੇ।
ਸ੍ਵੈਰਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾ ਯੋषਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨ ਸਹਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਣਗੇ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨ ਦੇਵਾਨ੍ਨ ਪਿਤॄਁਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ। ਲੋਕ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਣਗੇ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ੍ਯਚਿਚ੍ਛ੍ਰੋਤਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਤਮੋਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਲੋਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਜਨਾਧਿਪ
ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣੇਗਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਰਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਤਦਾ ਵਰ੍षਾਣਿ षੋਡਸ਼। ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਸੌਲ੍ਹਾ ਸਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਾऽਥ षष੍ਠੇ ਵਾ ਵਰ੍षੇ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ। ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾष੍ਟਵਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਜਾਂ ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਜਣੇਗੀ। ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦ ਵੀ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨਗੇ।
ਪਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਨ ਤੋषਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਨਾ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਮਰਦ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਰਜ਼ਾ ਪਾਵੇਗਾ।
ਅਲ੍ਪਦ੍ਰਵ੍ਯਾ ਵृਥਾਲਿਙ੍ਗਾ ਹਿਂਸਾ ਚ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਦਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਝੂਠਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਟ੍ਟਸ਼ੂਲਾ ਜਨਪਦਾਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ੂਲਾਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥਾਃ। ਕੇਸ਼ਸ਼ੂਲਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਨਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਸ਼ਹਿਰ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਕਤਲ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਛੀਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀਆਂ।