ਮਨੁष੍ਯਾਣਆਮਨੁਯੁਗਂ ਹ੍ਰਪ੍ਤਨ੍ਤੀਤਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਜੈਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਵੈਤਂਸਿਕਾ ਨਰਾਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਨਰੈਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਭਿਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਝੂਠੇ ਦਾਵੇਦਾਰ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਕਰਣਗੇ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਸਚਾਈ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਟ ਜਾਵੇਗੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਹਾਨ੍ਯਾ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਾਯੁਰਲ੍ਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਆਯੁषਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਸਚਾਈ ਦੇ ਘਟਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਮਰ ਦੀ ਘਟਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਣਗੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਾਲ੍ਲੋਭੋਪ੍ਯਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਲੋਭਮੋਹਪਰਾ ਮੂਢਾਃ ਕਾਮਾਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਮਾਨਵਾਃ
ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਲੋਭ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੋਹ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਵੈਰਬਦ੍ਧਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣਗੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਪਃਸਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਨੀਵਾਂ ਵਰਗ ਮੱਧਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੱਧਮ ਨੀਵਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਈਦृਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾ ਸ਼ਾਣੀ ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕੋਰਦੂਪਕਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇਗਾ, ਦੁਨੀਆ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਸਾਂਣ ਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਨਾਜ ਜੌ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿषੇਣ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ਦੁਹਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜੈਡਕਮ੍
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝਣਗੇ; ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ, ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣਗੇ।
ਗੋषੁ ਨष੍ਟਾਸੁ ਪੁਰੁषਾ ਯੇऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇऽਪਿਲੋਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਣਗੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰਿਮੁष੍ਣਨ੍ਤੋ ਹਿਂਸਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਅਜਪਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਸ੍ਤੇਨਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣਗੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵਣਗੇ; ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ, ਚੋਰ ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇषੁ ਕੁਦ੍ਦਾਲੈਰ੍ਵਾਪਯਿष੍ਯਨਤਿ ਚੌਪਧੀਃ। ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਫਲਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਕਦਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਛਲ ਕਰਕੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਗੇ; ਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੈਵੇ ਚ ਪੁਰੁषਾ ਯੇऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧृਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇऽਪਿਲੋਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾ ਲੈਣਗੇ।
ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਦਾ ਖਾਧਾ ਖਾਏਗਾ, ਤੇ ਪੁੱਤ ਵੀ ਪਿਓ ਦਾ ਖਾਧਾ ਖਾਏਗਾ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਾਃ। ਨ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਹੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ। ਨਿਮ੍ਨੇष੍ਵੀਹਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨਤਿ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਣਗੇ; ਉਹ ਤਰਕ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਨ ਤਿਆਗ ਕਰਣਗੇ, ਨ ਹੋਮ ਕਰਣਗੇ, ਤੇ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਣਗੇ, ਤਰਕ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ।
ਨਿਮ੍ਨੇ ਕृषਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਧੁਰਿ ਧੇਨੁਕ੍ਰਾਃ। ਏਕਹਾਯਨਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਹਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਖੇਤੀ ਕਰਣਗੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿਚ ਜੋੜਣਗੇ; ਲੋਕ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰ ਲਾਉਣਗੇ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤृਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਧਂ ਤਥਾ। `ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ਵਧਿष੍ਯਨਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ'। ਨਿਰੁਦ੍ਵੇਗੋ ਬृਹਦ੍ਬਾਦੀ ਨ ਨਿਨ੍ਦਾਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀਆਂ; ਨਿਰਲੱਜ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਦਾਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਮਨੁਤ੍ਸਵਮਥੋ ਤਥਾ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ; ਉਹ ਸੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਕृਪਣਾਨਾਂ ਹਿ ਤਥਾ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾਮਪਿ। ਵਿਧਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਲੋਕ ਕੰਗਾਲਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਛੀਨ ਲੈਣਗੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਬਲਾਃ ਸ੍ਵਾਧਾ ਲੋਭਮੋਹਪਰਾਯਣਾਃ। ਤਤ੍ਕਥਾਦਾਨਸਂਤੁष੍ਟ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਂਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਾਯਾਚਾਰਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ। ਸਂਘਾਤਯਨ੍ਤਃ ਤਯ ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਮਕੜੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਪਾਪੀ ਰਾਜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪਣਗੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੋਯੁਕ੍ਤਾ ਮੂਰ੍ਖਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਲੋਕਕਣ੍ਟਕਾਃ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਣਜਾਣ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਰਹਿਣਗੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ ਮਾਨਾਹਂਕਾਰਦਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਕੇਵਲਂ ਦਣ੍ਡਰੁਚਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਲਾਲਚੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣਗੇ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਾਧੂਨਾਂ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸਾ ਰੁਦਤਾਮਪਿ ਭਾਰਤ
ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੜਪ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਾਚੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਪਿ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਸ੍ਵਯਂਗ੍ਰਹਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਨ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਹੋਣਗੇ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਪਰਾਰ੍ਤਾਨ੍ਮੂਢਚੇਤਸਃ। ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਰਾਜੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੜਪ ਲੈਣਗੇ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੀਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਹਸ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਂ ਪਰਿਮੁषੇਦ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਕ ਹੱਥ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਨਰੈਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਭਿਃ। ਸ੍ਥਵਿਰਾ ਬਾਲਮਤਯੋ ਬਾਲਾਃ ਸ੍ਥਵਿਰਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਸੱਚਾਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਭੀਰੁਸ੍ਥਾ ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਸ਼ੂਰਾ ਭੀਰੁਵਿषਾਦਿਨਃ। ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਡਰਪੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਦਿਖਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਡਰਪੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਣਗੇ।
ਨੈਕਭਾਰ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲੋਭਮੋਹਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਧਰ੍ਮੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਥੇ ਅਧਰਮ ਵਧੇਗਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਨਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨਾਧਿਪ। ਏਕਵਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਲੋਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਮਿਟ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਹੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।