ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲਿਯੁਗੇ ਤ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪੁਨਃ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ। ਸਮਾਕੁਲੇषੁ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਕਿਂਨੁ ਸ਼ੇषਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਬਚੇਗਾ?
ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਕਿਮਾਹਾਰਵਿਹਾਰਿਣਃ। ਕਿਮਾਯੁषਃ ਕਿਂਵਸਨਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਕੀ ਖਾਣਗੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ?
ਕਾਂ ਚ ਕਾष੍ਠਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕृਤਮ੍। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮੁਨੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣੀਹ ਭਾषਸੇ
ਕਿਹੜੀ ਵਾਰ ਆਉਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ? ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਰਮਯਨ੍ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਚ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮੇਵ ਚ। ਅਨੁਭੂਤਂ ਚ ਰਾਜੇਨਦ੍ਰਦੇਵਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕਲੁषਂ ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੰਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਆਗਮਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕृਤੇ ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍ਸਕਲੋ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜੋਪ੍ਰਾਧਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਵृषਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮਨੁष੍ਯੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਮ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਝੂਠ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ।
ਅਧਰ੍ਮਪਾਦਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਭਿਰਂਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਰ੍ਧੇਨ ਵ੍ਯਾਮਿਸ਼੍ਰੋ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅਧਰਮ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ; ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰਂਸ਼ੈਰਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤਾਮਸਂ ਯੁਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤਾਮਸੀ ਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਮਨੁष੍ਯਾਨੁਪਤਿष੍ਠਤਿ। ਆਯੁਰ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਬਲ ਤੇ ਚਮਕ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਮਨੁष੍ਯਾਣਆਮਨੁਯੁਗਂ ਹ੍ਰਪ੍ਤਨ੍ਤੀਤਿ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝੋ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੇ-ਥੋੜ੍ਹੇ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਜੈਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਵੈਤਂਸਿਕਾ ਨਰਾਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਨਰੈਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਭਿਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਝੂਠੇ ਦਾਵੇਦਾਰ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਕਰਣਗੇ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਸਚਾਈ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਟ ਜਾਵੇਗੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਹਾਨ੍ਯਾ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਾਯੁਰਲ੍ਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਆਯੁषਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਸਚਾਈ ਦੇ ਘਟਣ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਮਰ ਦੀ ਘਟਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਣਗੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਾਲ੍ਲੋਭੋਪ੍ਯਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਲੋਭਮੋਹਪਰਾ ਮੂਢਾਃ ਕਾਮਾਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਮਾਨਵਾਃ
ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸਮਝ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਲੋਭ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਮੋਹ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਵੈਰਬਦ੍ਧਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸਂਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣਗੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਪਃਸਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਅਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਨੀਵਾਂ ਵਰਗ ਮੱਧਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੱਧਮ ਨੀਵਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਈਦृਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾ ਸ਼ਾਣੀ ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕੋਰਦੂਪਕਃ
ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇਗਾ, ਦੁਨੀਆ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਸਾਂਣ ਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਨਾਜ ਜੌ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿषੇਣ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ਦੁਹਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜੈਡਕਮ੍
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝਣਗੇ; ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ, ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣਗੇ।
ਗੋषੁ ਨष੍ਟਾਸੁ ਪੁਰੁषਾ ਯੇऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇऽਪਿਲੋਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਣਗੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰਿਮੁष੍ਣਨ੍ਤੋ ਹਿਂਸਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਅਜਪਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਸ੍ਤੇਨਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣਗੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵਣਗੇ; ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ, ਚੋਰ ਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇषੁ ਕੁਦ੍ਦਾਲੈਰ੍ਵਾਪਯਿष੍ਯਨਤਿ ਚੌਪਧੀਃ। ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲ੍ਪਫਲਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਕਦਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਛਲ ਕਰਕੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਗੇ; ਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੈਵੇ ਚ ਪੁਰੁषਾ ਯੇऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧृਵ੍ਰਤਾਃ। ਤੇऽਪਿਲੋਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾ ਲੈਣਗੇ।
ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਦਾ ਖਾਧਾ ਖਾਏਗਾ, ਤੇ ਪੁੱਤ ਵੀ ਪਿਓ ਦਾ ਖਾਧਾ ਖਾਏਗਾ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਾਃ। ਨ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਹੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ। ਨਿਮ੍ਨੇष੍ਵੀਹਾਂ ਕਰਿष੍ਯਨਤਿ ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਣਗੇ; ਉਹ ਤਰਕ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਨ ਤਿਆਗ ਕਰਣਗੇ, ਨ ਹੋਮ ਕਰਣਗੇ, ਤੇ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਣਗੇ, ਤਰਕ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ।
ਨਿਮ੍ਨੇ ਕृषਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਧੁਰਿ ਧੇਨੁਕ੍ਰਾਃ। ਏਕਹਾਯਨਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਹਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਖੇਤੀ ਕਰਣਗੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿਚ ਜੋੜਣਗੇ; ਲੋਕ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰ ਲਾਉਣਗੇ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤृਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਧਂ ਤਥਾ। `ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ਵਧਿष੍ਯਨਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ'। ਨਿਰੁਦ੍ਵੇਗੋ ਬृਹਦ੍ਬਾਦੀ ਨ ਨਿਨ੍ਦਾਮੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਪੁੱਤ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਪਿਓ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁੱਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀਆਂ; ਨਿਰਲੱਜ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਦਾਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਮਨੁਤ੍ਸਵਮਥੋ ਤਥਾ
ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ; ਉਹ ਸੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਕृਪਣਾਨਾਂ ਹਿ ਤਥਾ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾਮਪਿ। ਵਿਧਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਲੋਕ ਕੰਗਾਲਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਛੀਨ ਲੈਣਗੇ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਬਲਾਃ ਸ੍ਵਾਧਾ ਲੋਭਮੋਹਪਰਾਯਣਾਃ। ਤਤ੍ਕਥਾਦਾਨਸਂਤੁष੍ਟ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਥੋੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਿਰਫ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਂਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਾਯਾਚਾਰਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ। ਸਂਘਾਤਯਨ੍ਤਃ ਤਯ ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਮਕੜੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਪਾਪੀ ਰਾਜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪਣਗੇ।