ਸਤਤਂ ਧਾਵਮਾਨਸ਼੍ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। `ਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਾਲ ਯਦਾ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍'। ਆਸਾਦਯਾਮਿ ਨੈਵਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਉਥੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੋਸ੍ਮਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ। ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣੈਵ ਚ
ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਹੀ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ—ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਨਿਃਸृਤਃ। ਮਹਾਤ੍ਮਨੋ ਮੁਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵृਤਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਸ੍ਤੇ ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਾਦਾਯ ਵੈ ਜਗਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸੇ ਨਯਗ੍ਰੋਧ (ਬੜ) ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਤੇ ਨੈਵ ਬਾਲਵੇषੇਣ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਆਸੀਨਂ ਤਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਮਿਤਤੇਜਸਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਅਸੰਖ ਤਜੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਲਃ ਸ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰੀ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਪੀਤਵਾਸਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਲਕ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ਼ਰੀਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਮਕੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਉषਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋ? ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਥ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਪੁਨਰ੍ਨਵਾ। ਮਾਯਾਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਮਪਸ਼੍ਯਂ ਲਬ੍ਧਚੇਤਸਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਤੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਤਲੌ ਤਾਤ ਚਰਣੌ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੌ। ਸੁਜਾਤੌ ਮृਦੁਰਕ੍ਤਾਭਿਰਙ੍ਗੁਲੀਭਿਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤੌ
ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤਾਮਰ ਵਰਗੇ, ਚੰਗੀ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੁੰਦਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਭਿਵਨਦਿਤੌ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪਰਿਮਿਤਂ ਤਸ੍ ਪ੍ਰਭਾਵਮਮਿਤੌਜਸਃ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਮਿਤ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਸੰਖਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ।
ਵਿਨਯੇਨਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨੋਪਗਮ੍ਯ ਹ। ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਸ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਹਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵਮ੍। ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਯਾਂ ਚੈਤਾਂ ਤਵੋਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਮਾਇਆ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਆਸ੍ਯੇਨਾਨੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ। ਦृष੍ਟਵਾਨਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਜਠਰੇ ਹਿ ਤੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਵ ਦੇਵ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਾ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮੇ ਦੇਵ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਨ ਪਰਿਹੀਯਤੇ। ਦ੍ਰੁਤਮਨ੍ਤਃਸ਼ਰੀਰੇ ਤੇ ਸਤਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਹਮਕਾਮਸ੍ਤੁ ਇਚ੍ਛਯਾ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ। ਯਤਿष੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਤ੍ਵਾऽਹਮਨਿਨ੍ਦਿਤਂ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਕੰਵਲ-ਅੱਖੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਹ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਿਂ ਭਵਾਨਵਤਿष੍ਠਤੇ। ਪੀਤ੍ਵਾ ਜਗਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ ਸਿੱਧਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਿਗਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਤਵਾਨਘ। ਕਿਯਨ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਲਮਿਹ ਸ੍ਥੇਯਮਰਿਂਦਮ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਤੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇਗਾ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਮਹਦ੍ਧ੍ਯੇਤਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਯਦਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਪੱਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਕਲਪਨਯੋਗ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਮਾਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਦਤਾਂਵਰਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਤੇਜਸਵੀ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਕਾਮਂ ਦੇਵਾऽਪਿ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਹਿ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥੇਦਂ ਵਿਮृਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ। ਤਤੋ ਦृष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਯਚਰ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਮਹਤ੍
ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵੱਡੀ ਹੈ।
ਆਪੋ ਨਾਰਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨਾਮ ਕृਤਂ ਮਯਾ। ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਨਂ ਸਦਾ
ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਮ ਮੈਂ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੈ।
ਅਹਂਨਾਰਾਯਣੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭਵਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਵਿਧਾਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਸਰੋਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸੁਰਾਧਿਪਃ। ਅਹਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਯਮਃ ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਸ੍ਤਥਾ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਯਮ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਵੀ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਅਹਂ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੋਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਧਾਤਾ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਵੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਸ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿ ਪਾਦੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਚ ਲੋਚਨੇ। ਦ੍ਯੌਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਮੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਤਥਾऽऽਪਃ ਸ੍ਵੇਦਸਂਭਵਾਃ। ਸਕਲਂ ਚ ਨਭਃ ਕਾਯੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਨਸਿ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਅਗਨਿ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਦਿਸਾ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟਂ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਯਜਨ੍ਤੇ ਵੇਦਵਿਦੁषੋ ਮਾਂ ਦੇਵਸਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਕਈ ਯਜਨ, ਬਹੁਤ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਕਰਵਾਏ ਹਨ; ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਪਾਰ੍ਤਿਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਯਜਨ੍ਤੇ ਮਾਂ ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਜਿਗੀषਯਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੈਸ਼ ਵੀ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਃਸਮੁਦ੍ਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਭੂषਣਾਮ੍। ਸ਼ੇषੋ ਭੂਤ੍ਵਾऽਹਮੇਵੈਤਾਂ ਧਾਰਯਾਮਿ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਬਣ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਥਾਮਦਾ ਹਾਂ।