ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਹਸਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਯੋਦਾ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍। ਸਂਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਵੇਗਪਰਾਹਤਾਃ
ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਤਤਸ੍ਤਂ ਮਾਰੁਤਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਆਦਿਃ ਪਦ੍ਮਾਲਯੋ ਦੇਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਵਯੰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਘਰ ਕਮਲ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ। ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਏ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਪਦਮਹੀਰੁਹੇ। ਅਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭ੍ਰਮਾਮ੍ਯੇਕੋऽਹਮਾਤੁਰਃ
ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਜਲੇ ਘੋਰੇ ਵਿਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵੈਕ੍ਲਬ੍ਯਮਗਮਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਦੀਰ੍ਘਂ ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨੋ ਧਰਾਧਿਪ। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨ ਸ਼ਰਣਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨਸ੍ਮ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਥੱਕ ਕੇ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਲਿਲਸਂਨਿਘੌ। ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤਂ ਵੈ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਟ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਤृਤੇ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੌੜੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਪਲੰਗ ਪਿਆ ਸੀ ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਸਦृਸ਼ਾਨਨਮ੍। ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬਾਲਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮੇ ਪृਤਿਵੀਪਾਲ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸੁਮਹਾਭੂਤ੍। ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕੇ ਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: ਜਦ ਦੁਨੀਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਤਪਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ, ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਵਰ੍ਣਾਭਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਭੂषਣਃ। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਇਵਾਵਾਸ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਤਸੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਲਃ ਸ ਪਦ੍ਮਨਿਭਲੋਚਨਃ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰੀ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਿਆ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤਾਤ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਰਾਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ; ਭਾਰਗਵ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁਂ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ।
ਅਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਮੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ। ਆਸ੍ਖੇਹ ਵਿਹਿਤੋ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤੇ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਵੱਸ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬਾਲੇਨ ਤੇਨੈਵ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਮਮ। ਨਿਰ੍ਵੇਦੋ ਜੀਵਿਤੇ ਦੀਰ੍ਘੇ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲੰਬੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਬਾਲੇਨ ਤੇਨਾਸ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਵਿਵृਤਂ ਕृਤਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਹਮਵਸ਼ੋ ਵਕ੍ਰੇ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਵਕਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਸਹਸਾ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਨਗਰਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇਖੀ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁਂ ਸੀਤਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਮਥ ਕੌਸ਼ਿਕੀਮ੍। ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀਂਵੇਤ੍ਰਵਤੀਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਮੈਂ ਗੰਗਾ, ਸਤਲੁਜ, ਸੀਤਾ, ਯਮੁਨਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਚਰਮਣਵਤੀ, ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਚੈਵ ਵਿਪਾਸ਼ਾਂ ਚ ਨਦੀਂ ਗੋਦਾਵਰੀਮਪਿ। ਵਸ੍ਵੋਕਸਾਰਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਮੈਂ ਸਿੰਧ ਤੇ ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਵਸਵੋਕਸਾਰਾ, ਨਲਿਨੀ ਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ, ਭਾਰਤ।
ਨਦੀਂ ਤਾਮ੍ਰਾਂ ਚ ਵੇਣਾਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਮ੍। ਸੁਵੇਣਾਂ ਕृष੍ਣਵੇਣਾਂ ਚ ਇਰਾਮਾਂ ਚ ਮਹਾਨਦੀਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਮ੍ਰਾ ਤੇ ਵੇਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸੁਵੇਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਵੇਣਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇਰਾਮਾ ਨਦੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਵਿਤਸ੍ਤਾਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਵੇਰੀਂ ਚ ਮਹਾਨਦੀਮ੍। `ਤੁਙ੍ਗਭਦ੍ਰਾਂ ਕृष੍ਣਵੇਣੀਂ ਕਮਲਾਂ ਚ ਮਹਾਨਦੀਮ੍'। ਸ਼ੋਣਂ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਂ ਕਿਂਪੁਨਾਮਪਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਵਿਤਸਤ, ਮਹਾਨ ਕਾਵੇਰੀ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਵੇਣੀ, ਵੱਡੀ ਕਮਲਾ, ਸੋਣਾ, ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵਿਸ਼ਲਿਆ ਤੇ ਕਿੰਪੁਨਾ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਦ੍ਯੋऽਹਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਰੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਮਾਮਿ ਯਾਦੋਗਣਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਰਤ੍ਨਾਕਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਪਯਸੋਨਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਗਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੇਜੋਭਿਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਮਹੀਂ ਰਾਜਨ੍ਕਾਨਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। `ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਵੀਪਾਂ ਨਿਮ੍ਨਗਾਸ਼ਤਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਯਜਨ੍ਤੇ ਹਿ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਖੈਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨੁਰਞ੍ਜਨੈਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਕृषਿਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਯਾਂ ਚ ਨਿਰਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਵृषਲਾਸ੍ਤਥਾ
ਵੈਸ਼ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਰਿਪਤਨ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੇਮਕੂਟਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹੇਮਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿषਧਂ ਚਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚ ਰਜਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਮਹੀਪਾਲ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਧ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਰਜਤ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।