ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਯਤੇ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੰਮਾ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਯਲ੍ਪਸਾਰਾਣਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਿ ਵੈ। ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਧ ਤਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਦਿਨਕਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਪੀਯਤੇ ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਚ੍ਚ ਰਕਾष੍ਠਂ ਤृਣਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗਿੱਲਾ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਨਾ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਲੋਕਮਾਵਿਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਯੈਰੁਪਸ਼ੋषਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜਾਂ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਤੇ ਹਵਾ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਰਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭਯਂ ਜਨਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰਦਹਨ੍ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ। ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੋਜਨਵਿਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਃ ਸ ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋऽਨਲਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹਵਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਤੋ ਦਹਤਿ ਦੀਪ੍ਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਜਗਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ੍ਤਜਿਨ੍ਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਮਹਾਮੇਘਾ ਨਭਸ੍ਯਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ਼੍ਯਾਮਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੁਮੁਦਸਨ੍ਨਿਭਾਃ। ਕੇਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਧਾਰਿਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕਾਰਣ੍ਡਵਨਿਭਾਸ੍ਤਥਾ। ਕੇਚਿਤ੍ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਭਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਧਿਙ੍ਗੁਲਸਪ੍ਰਭਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਹਲਦੀ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਬਤਖਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪੁਰਵਰਾਕਾਰਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਜਕੁਲੋਪਮਾਃ। ਕੇਚਿਦਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮਕਰਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਮੱਛੀ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਪਿਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਘਨਾਃ। ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਰਾਜ ਘੋਰਸ੍ਵਨਨਿਨਾਦਿਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਬੱਦਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਜਲਘਰਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਨਤਿ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍। `ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਪृਥਿਵੀਧਰਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤੈਰਿਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਰਾ। ਆਪੂਰ੍ਯਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਲਿਲੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਲਦਾ ਘੋਰਾ ਰਾਵਿਣਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚੋਦਿਤਾਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਮਹਤ੍ਤੋਯਂ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਸੁਘੋਰਮਸ਼ਿਵਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਨਤਿ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਰੌਦਰ ਬੱਦਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਯੋਦਾਸ੍ਤ ਉਪਪ੍ਲਵੇ। ਧਾਰਾਭਿਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵੈ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਂ ਵੇਲਾਮਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਭਾਰਤ। ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਚਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਹਸਾ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਯੋਦਾ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍। ਸਂਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਵੇਗਪਰਾਹਤਾਃ
ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਤਤਸ੍ਤਂ ਮਾਰੁਤਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਆਦਿਃ ਪਦ੍ਮਾਲਯੋ ਦੇਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਵਯੰਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਘਰ ਕਮਲ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਘੋਰੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ। ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਏ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਗਾਇਬ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਪਦਮਹੀਰੁਹੇ। ਅਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭ੍ਰਮਾਮ੍ਯੇਕੋऽਹਮਾਤੁਰਃ
ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਜਲੇ ਘੋਰੇ ਵਿਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵੈਕ੍ਲਬ੍ਯਮਗਮਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਇਕੱਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਦੀਰ੍ਘਂ ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨੋ ਧਰਾਧਿਪ। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨ ਸ਼ਰਣਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨਸ੍ਮ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਥੱਕ ਕੇ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਲਿਲਸਂਨਿਘੌ। ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤਂ ਵੈ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਟ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ।
ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਸ੍ਤृਤੇ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੌੜੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਪਲੰਗ ਪਿਆ ਸੀ ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਦ੍ਮੇਨ੍ਦੁਸਦृਸ਼ਾਨਨਮ੍। ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬਾਲਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮੇ ਪृਤਿਵੀਪਾਲ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸੁਮਹਾਭੂਤ੍। ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ੇਤੇ ਲੋਕੇ ਨਾਸ਼ਮੁਪਾਗਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: ਜਦ ਦੁਨੀਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?