ਅਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧਰ੍ਮਾਣੋ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਗਰਾਣਆਂ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਵਿਧਰ੍ਮਾਣੋ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਧਰ੍ਮਿष੍ਠੈਰੁਪਾਯੈਸ਼੍ ਪ੍ਰਜਾ ਵ੍ਯਵਹਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਚਯੇਨ ਤਥਾऽਲ੍ਪੇਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਢ੍ਯਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਧਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਿਥੋ ਭੂਯਿष੍ਠਸ਼ੋ ਨਰਾਃ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਮਾਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਧਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਧ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਹਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪਾਚਾਰਸਮਨਵਿਤਾਃ। ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਪਾਪੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ,' ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰੁषਾਦਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਥ ਮृਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਗਰਾਣਾਂ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਚੈਤ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾष੍ਟਵਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗਰ੍ਭਧਰਾ ਨृਪ। ਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦਸ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਨਰਾਃ ਪਲਿਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਆਯੁਃਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਜਲਦੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਰੁਣਾ ਵृਦ੍ਧਸ਼ੀਲਿਨਃ। ਤਰੁਣਾਨਾਂ ਚ ਯਚ੍ਛੀਲਂ ਤਦ੍ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾऽਰ੍ਹਤਃ ਪਤੀਨ੍। ਵ੍ਯੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਦਾਸੈਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਔਰਤਾਂ ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਉਲਟ ਚਲਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲਾਇਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸਾਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਰਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਨ੍ਨृਪ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਿ ਜੀਵਨ੍ਤਮਨ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਭਿਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਵਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਯਤੇ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੰਮਾ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਯਲ੍ਪਸਾਰਾਣਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਿ ਵੈ। ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਧ ਤਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਦਿਨਕਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਪੀਯਤੇ ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਚ੍ਚ ਰਕਾष੍ਠਂ ਤृਣਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗਿੱਲਾ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਨਾ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਲੋਕਮਾਵਿਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਯੈਰੁਪਸ਼ੋषਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜਾਂ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਤੇ ਹਵਾ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਰਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭਯਂ ਜਨਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰਦਹਨ੍ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ। ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੋਜਨਵਿਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਃ ਸ ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋऽਨਲਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹਵਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਤੋ ਦਹਤਿ ਦੀਪ੍ਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਜਗਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ੍ਤਜਿਨ੍ਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਮਹਾਮੇਘਾ ਨਭਸ੍ਯਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ਼੍ਯਾਮਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੁਮੁਦਸਨ੍ਨਿਭਾਃ। ਕੇਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ਧਾਰਿਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕਾਰਣ੍ਡਵਨਿਭਾਸ੍ਤਥਾ। ਕੇਚਿਤ੍ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਭਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਧਿਙ੍ਗੁਲਸਪ੍ਰਭਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਹਲਦੀ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਬਤਖਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪੁਰਵਰਾਕਾਰਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਜਕੁਲੋਪਮਾਃ। ਕੇਚਿਦਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮਕਰਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਮੱਛੀ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲਾਪਿਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਘਨਾਃ। ਘੋਰਰੂਪਾ ਮਹਾਰਾਜ ਘੋਰਸ੍ਵਨਨਿਨਾਦਿਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਉਹ ਬੱਦਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਜਲਘਰਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਨਤਿ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍। `ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਪृਥਿਵੀਧਰਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਗੱਜਦੇ ਹਨ।
ਤੈਰਿਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਰਾ। ਆਪੂਰ੍ਯਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਲਿਲੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਲਦਾ ਘੋਰਾ ਰਾਵਿਣਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚੋਦਿਤਾਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਮਹਤ੍ਤੋਯਂ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਸੁਘੋਰਮਸ਼ਿਵਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਨਤਿ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਰੌਦਰ ਬੱਦਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਯੋਦਾਸ੍ਤ ਉਪਪ੍ਲਵੇ। ਧਾਰਾਭਿਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਵੈ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਂ ਵੇਲਾਮਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਭਾਰਤ। ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਰਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਚਿਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।