ਲੋਭਮੋਹਪਰੀਤਾਸ਼੍ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਾਵृਤਾਃ। ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਝੂਠੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਿਖ ਲਈ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕਰਾਭਾਰਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਗृਹਸ੍ਥਾਃ ਪਰਿਮੋषਕਾਃ। ਮੁਨਿਚ੍ਛਦ੍ਮਾਕृਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਵਾਣਿਜ੍ਯਮੁਪਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਘਰਵਾਲੇ, ਟੈਕਸ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਚੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ, ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਿਤ੍ਯਾ ਚ ਨਖਰੋਮਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਅਰ੍ਥਲੋਭਾਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵृਥਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਖ ਅਤੇ ਵਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਣਾ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਵृਥਾਚਾਰ ਪਾਰਪਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਾਃ। ਐਹਲੌਕਿਕਮੀਹਨ੍ਤੇ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਿਧ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸੰਗਤਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਨੀਆਵੀ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਪਾਰਲੌਕਿਕਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਭृਸ਼ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ'। ਬਹੁਪਾषਣ੍ਡਸਂਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਰਾਨ੍ਨਗੁਣਵਾਦਿਨਃ। ਆਸ਼੍ਰਮਾ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਰਲੋਕੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਬਹੁਤ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਝੂਠੀ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਯਥਰ੍ਤੁਵਰ੍षੀ ਭਗਵਾਨ੍ਨ ਤਥਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਭੀਜਾਨਿ ਸਮ੍ਯਗ੍ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰ੍ਹਾ ਪਾਉਂਦੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਤੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਫਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਹੀਯਤੇ। ਹਿਂਸਾਭਿਰਾਮਸ਼੍ਚ ਜਨਸ੍ਤਥਾ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇऽਸ਼ੁਚਿਃ। ਅਧਰ੍ਮਫਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦਾ ਭਵਤਿ ਚਾਨਘ
ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹਰ ਥਾਂ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਦਾ ਚ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਃ। ਅਲ੍ਪਾਯੁਃ ਸ ਹਿ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਹਿ ਧਰ੍ਮੋਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।
ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਕੂਟਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰੀਣਤੇ ਜਨਾਃ। ਵਣਿਜਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬਹੁਮਾਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਲੋਕ ਵੱਧ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠੇ ਤੋਲ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਵੇਚਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵਪਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਃ ਪਰਿਹੀਯਨ੍ਤੇ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਜਨਃ। ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਬਲਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਦਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਬਲਾਯਤੇ
ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਯੁषੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧਰ੍ਮਾਣੋ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਗਰਾਣਆਂ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਵਿਧਰ੍ਮਾਣੋ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਧਰ੍ਮਿष੍ਠੈਰੁਪਾਯੈਸ਼੍ ਪ੍ਰਜਾ ਵ੍ਯਵਹਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਚਯੇਨ ਤਥਾऽਲ੍ਪੇਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਢ੍ਯਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਧਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਿਥੋ ਭੂਯਿष੍ਠਸ਼ੋ ਨਰਾਃ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਮਾਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਧਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਧ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਹਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪਾਚਾਰਸਮਨਵਿਤਾਃ। ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾਃ
ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਪਾਪੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ,' ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰੁषਾਦਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਥ ਮृਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਗਰਾਣਾਂ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਚੈਤ੍ਯੇष੍ਵਪਿ ਚ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾष੍ਟਵਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗਰ੍ਭਧਰਾ ਨृਪ। ਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦਸ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਨਰਾਃ ਪਲਿਤਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਆਯੁਃਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਜਲਦੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਰੁਣਾ ਵृਦ੍ਧਸ਼ੀਲਿਨਃ। ਤਰੁਣਾਨਾਂ ਚ ਯਚ੍ਛੀਲਂ ਤਦ੍ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਆਦਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪਰੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾऽਰ੍ਹਤਃ ਪਤੀਨ੍। ਵ੍ਯੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਦਾਸੈਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਔਰਤਾਂ ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਉਲਟ ਚਲਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲਾਇਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਸਾਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਰਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਨ੍ਨृਪ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਪਿ ਜੀਵਨ੍ਤਮਨ੍ਯਾਨ੍ਵ੍ਯਭਿਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਵਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਯਤੇ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੰਮਾ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਯਲ੍ਪਸਾਰਾਣਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਿ ਵੈ। ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਧ ਤਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤੋ ਦਿਨਕਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਪੀਯਤੇ ਸਲਿਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਤ ਤਿੱਖੇ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਚ੍ਚ ਰਕਾष੍ਠਂ ਤृਣਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗਿੱਲਾ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਨਾ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਲੋਕਮਾਵਿਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਯੈਰੁਪਸ਼ੋषਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜਾਂ ਨੇ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਤੇ ਹਵਾ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਰਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭਯਂ ਜਨਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰਦਹਨ੍ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ। ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੋਜਨਵਿਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਃ ਸ ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਕੋऽਨਲਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹਵਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਤਤੋ ਦਹਤਿ ਦੀਪ੍ਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਜਗਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ੍ਤਜਿਨ੍ਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਮਹਾਮੇਘਾ ਨਭਸ੍ਯਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।